Η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ στοιχήθηκαν στο πρόσωπο του ιδιοκτήτη του Παναθηναϊκού ώστε να εμποδιστεί η τέταρτη προεδρική θητεία Μαρινάκη στη Λίγκα. Πρόσκαιρα το πέτυχαν. Σε δυο βδομάδες, στις επαναληπτικές αρχαιρεσίες, θα διαπιστώσουμε αν και κατά πόσο υπήρξε ολοκληρωτική ανατροπή.
Ο Ολυμπιακός φαίνεται να απομονώνεται ακολουθώντας μια πολιτική μόνιμης διαφωνίας για το κάθε τι. Αναρωτιέται κανείς αν θέλει πράγματι να ηγηθεί ή τον βολεύει να είναι διαρκώς στη στείρα αντιπολίτευση. Μην ξεχνάτε ότι πλέον δεν υφίστανται οι συνθήκες της τραυματικής περιόδου 2011-15. Οπότε αν υποθέσουμε ότι ξαναπαίρνει το πεπόνι και το μαχαίρι, δεν θα μπορέσει να ασκήσει την εξουσία έτσι όπως την άσκησε σε καιρούς χαλεπούς.
Η προεδρία του συνεταιρισμού δεν έχει ουσιαστικά χαρακτηριστικά, αλλά διακρίνεται από έντονη σημειολογία. Δίνει το ακριβές στίγμα για το που οδεύει το επαγγελματικό ποδόσφαιρο και αν έχει μπει στη ρότα της καθαρής λύσης Αλαφούζου ή στην αναβίωση ενός παρελθόντος που θέλουμε να ξεχάσουμε.
Θα αναρωτηθούν κάποιοι σε τι αποσκοπεί η επαναληπτική ψηφοφορία και μάλιστα σε τόσο σύντομο χρονικό διάστημα. Οι συμμαχίες είναι διαμορφωμένες και είναι απίθανο να μεταβληθούν. Αλλωστε δεν μιλάμε για κάποιο πολυπληθές εκλεκτορικό σώμα, αλλά για 14 ομάδες που καλούνται να ψηφίσουν κάθε διετία.
Στις 14 Ιουλίου μπορούν να συμβούν πέντε πράγματα:
1. Νέα ισοψηφία που θα οδηγήσει σε νέα επαναληπτική διαδικασία.
2. Να εγκαταλείψει η ΕΠΟ την τακτική της λευκής ψήφου και για πρώτη φορά να προτιμήσει πρόεδρο στη Λίγκα.
3. Να αλλάξει μία ψήφος και το 7-7 να γίνει 8-6.
4. Να συμφωνηθεί ότι ο πρόεδρος θα επιλεγεί με κλήρωση.
5. Να επιλεγεί ως πρόεδρος ένα πρόσωπο κοινής αποδοχής, το οποίο δεν έβαλε υποψηφιότητα.
Σε κάθε περίπτωση το αποτέλεσμα των προεδρικών εκλογών της Super League σηματοδοτεί μια ιδιαίτερη σημαντική εξέλιξη σε επίπεδο Big 4, η οποία θα δώσει το έναυσμα για καινούριες διεξόδους. Το ελληνικό ποδόσφαιρο έχει ανάγκη να διαβεί ανώδυνα τον κάβο της τοξικότητας και να βαδίσει στη νέα εποχή. Αυτό το εγγυάται η σύνθεση και όχι η απομόνωση.
