«Και να ο Δώνης τώρα που άρχισε την κούρσα και ο Βαζέχα που δεν είναι οφσάιντ, άμα του τη βγάλει...».
Η περιγραφή του Χρήστου Σωτηρακόπουλου και του Νίκου Κατσαρού στο μυθικό γκολ του Κριστόφ Βαζέχα στο Άμστερνταμ έμεινε για πάντα στην ιστορία.
Το βίντεο έχει πια εκατομμύρια προβολές, αυτό το γκολ είναι ίσως το πιο παιγμένο στην ιστορία του Παναθηναϊκού.
Αυτό που δεν εντυπώθηκε ποτέ, δεν εκτιμήθηκε όσο θα έπρεπε, όμως είναι κάτι άλλο.
Η κούρσα του Γιώργου Δώνη.
Το ρολόι σημάδευε το 87ο λεπτό.
Το 0-0 ήταν ήδη ένα υπέροχο, ένα υπερβατικό αποτέλεσμα για το τριφύλλι απέναντι στην υπέρ-ομάδα του Λουίς Φαν Χάαλ.
Ο Δώνης υποδέχθηκε την μπάλα λίγο έξω από την περιοχή του Γιόζεφ Βάντσικ και θα μπορούσε να... αγοράσει λίγο χρόνο.
Να σπάσει την μπάλα παράλληλα. Να ψάξει μία επαφή για να κερδίσει ένα φάουλ και πολύτιμα δευτερόλεπτα. Ακόμα και να διώξει όπου όπου.
Εκείνος επέλεξε μία... αυτοκτονική επιλογή. Να ξεκινήσει ένα απονενοημένο σπριντ απέναντι σε όλους!
Το "τρένο" προσπέρασε σαν σταματημένους τους Ολλανδούς, που ήταν μαθημένοι να παίζουν σε υψηλότερες εντάσεις και σε μεγαλύτερες ταχύτητες.
Αυτή η κούρσα του Γιώργου Δώνη δημιούργησε κάτι, μέσα από το τίποτα.
Δίδαξε ότι καλό το σκεπτόμενο ποδόσφαιρο, ο ελεγχόμενος ρυθμός, το παιχνίδι πάσα-πάσα.
Αλλά, μερικές φορές, αν θέλεις να ψάξεις την υπέρβαση, πρέπει να βγεις από το καλούπι.
Να σκεφτείς έξω από κουτί.
Για να κάνεις ένα τέτοιο σπριντ στο 87ο λεπτό ενός τέτοιου αγώνα πρέπει να έχεις πόδια. Και πνευμόνια. Και ψυχή.
Κυρίως, όμως, πρέπει να έχεις το σωστό mindset.
Να έχεις θάρρος. Και θράσος. Και τόλμη. Και πίστη.
Η λογική του σπριντ δεν πέρασε ποτέ στο μοντέλο του Έλληνα ποδοσφαιριστή, που κατά κανόνα λατρεύει τις επαφές με την μπάλα, όχι όμως το τρέξιμο χωρίς αυτή.
Επιλέγει το παιχνίδι στα σίγουρα, μία εύκολη παράλληλη πάσα, από κάτι παράτολμο.
Τρεις δεκαετίες μετά από εκείνη την κούρσα του Γιώργου Δώνη, έρχεται από το πουθενά ένας άλλος Έλληνας ποδοσφαιριστής που τολμάει να πατήσει το πόδι στο γκάζι... κι ότι γίνει. Όπου βγει...
Ο Παύλος Παντελίδης είναι ένα γερό παιδί. Έχει ρίξει δουλειά στο σώμα του και φαίνεται.
Τα πόδια του είναι σαν... τούβλα, αλλά το πιο εντυπωσιακό είναι η μυϊκή του δομή στον κορμό, στα χέρια, στο upper body.
Έχει εμπιστοσύνη στα τρεξίματα του.
Έχει γερό, ηχηρό πάτημα. Το χορτάρι υποφέρει στο ποδοβολητό του.
Με ένα απονενοημένο σπριντ 70 μέτρων, μόνος against all, είχε προσφέρει μία πάσα πάρε-βάλε στον Ανδρέα Τεττέη για το 1-0 απέναντι στην ΑΕΚ.
Με ένα στοχευμένο σπριντ 50 μέτρων, μόνος against all, πήρε την πάσα στο σωστό timing στην πλάτη του Ορτέγκα και με ένα υπέροχο τελείωμα σκόραρε ένα γκολ που αποδείχθηκε ιστορικό για την Κηφισιά απέναντι στον Ολυμπιακό.
Με ένα ακόμα τέτοιο σπριντ, εκεί που δεν το πιάνουν τα ραντάρ, είχε ακολουθήσει την προσπάθεια του Ανδρέα Τετέτη που πήγε βόλτα όλη την άμυνα του Παναθηναϊκού για να σκοράρει κι απέναντι στο τριφύλλι.
Με ένα ίδιο 50άρι σπριντ σκόραρε και στην Κρήτη απέναντι στον ΟΦΗ...
Είναι πια τόσο μεγάλο το δείγμα γραφής, γίνεται πια με τέτοια συχνότητα, που αποκλείεται να είναι τυχαίο.
Ο Παύλος Παντελίδης παίζει με τρόπο που δεν θυμίζει Έλληνα ποδοσφαιριστή ή τουλάχιστον παίκτη της ελληνικής σχολής.
Παίζει κάθετα, ευθεία, με ένταση.
Η πρώτη του σκέψη είναι να πατήσει γκάζι, όχι φρένο.
Δεν είναι, φυσικά, ολοκληρωμένο πρότζεκτ.
Δεν έχει δοκιμαστεί σε καταστάσεις πρωταθλητισμού και σε μικρούς χώρους, δίχως στρέμματα γηπέδου μπροστά.
Παίζει με άγνοια κινδύνου και λογική αλάνας. Εξ' ου και οι δύο αποβολές του,
Είναι τρίτος σκόρερ του πρωταθλήματος και πρώτος από τους Έλληνες παίκτες.
Από την στιγμή που ο Παναθηναϊκός τον έχει ήδη αποκτήσει, δεν έχει καμία δουλειά να χάνει χρόνο από την μετ-εξέλιξη του στην Κηφισιά.
Ό,τι είχε να μάθει εκεί, το έμαθε...
