Η Ελλάδα βρίσκεται ξανά σε σοκ. Το ίδιο που πέρασε αρκετές φορές τα τελευταία χρόνια. Για τα χρώματα και την υποστήριξη αθλητικών σωματείων, ένας νέος άνθρωπος δεν είναι ανάμεσά μας. Δολοφονημένος από άτομα που δυστυχώς όπως αποδεικνύεται έχουν προϋπηρεσία ως κακοποιά στοιχεία.
Η κοινωνία πάντα περιμένει τρόπους που θα λύσουν το πρόβλημα. Θα εξαφανίσουν τη μάστιγα της οπαδικής βίας, η οποία πλέον δεν είναι αποκλειστικά γηπεδικό φαινόμενο. Κυρίως αφορά τους δρόμους, τις γειτονιές, σημεία όπου μπορεί να βρεθούν άνθρωποι που δεν έχουν καμία σχέση με το όποιο οπαδικό αντικείμενο.
Από ποιον το περιμένει η κοινωνία; Από την Αστυνομία, από το κράτος. Ποια Αστυνομία όμως; Εκείνη που λειτουργεί σχεδόν προστατευτικά σε φαινόμενα βίας, «υπερασπιζόμενη» υπεύθυνους εκφοβισμού ακόμη και γυναικών;
Η Ελλάδα που βρίσκεται σε σοκ, σοκαρίστηκε ακόμη περισσότερο με την «πλάτη» που έβαλε η Αστυνομική Διεύθυνση Πειραιά σε κάτι που είδαν οι πάντες. Στις υποδείξεις για να φύγουν αθλήτριες του Παναθηναϊκού απ’ το βοηθητικό στο ΣΕΦ, παίκτρια να τρέχει γιατί είχαν μπουκάρει στο παρκέ την ώρα που έκανε δηλώσεις.
Η Αστυνομική Διεύθυνση του Πειραιά, ήταν επιφορτισμένη με το να προστατέψει τις αθλήτριες αυτές. Πέρα απ’ την προκλητική απουσία της όπως φαίνεται στα σχετικά video, «αθώωσε» τους επίδοξους τραμπούκους. Όσους δεν είχαν την παραμικρή δουλειά σε αγωνιστικό χώρο, με την φθηνή και αστεία δικαιολογία πως μπήκαν για να μαζέψουν μερικά πανό. Τα οποία έφταναν μέχρι τις βολές στη μία ρακέτα και συνέχιζαν πορεία προς το κέντρο του γηπέδου. Γιατί εκεί βρέθηκαν τα συγκεκριμένα άτομα.
Όλα αυτά έχουν σημασία καθώς έγιναν σε ματς τμήματος του Ερασιτέχνη Ολυμπιακού. Πριν κάτι λιγότερο από 2 χρόνια, ίσως να ξέχασαν τι είχε συμβεί. Ίσως να μην τους ενδιαφέρει πως συνελήφθη ως ύποπτος για συμμετοχή σε δολοφονία στη Χαλκίδα, άτομο που είχε εμπλακεί στη δολοφονία Λυγγερίδη.
Προ ημερών είχαμε επεισόδια στη Θεσσαλονίκη από οπαδούς του Άρη, έξω απ’ τα δικαστήρια. Τα χρώματα δεν έχουν σημασία. Αυτό που μετρά είναι το γεγονός πως η βία είναι ξανά σε έξαρση. Φτάνοντας στο σημείο να θρηνούμε άλλο ένα παιδί που είχε όλη τη ζωή μπροστά του, αλλά του τη στέρησαν επειδή έτυχε να είναι διαφορετική ομάδα.
Μπροστά σε αυτή την κατάσταση, η Αστυνομική Διεύθυνση Πειραιά λειτούργησε σαν… πλυντήριο επίδοξων τραμπούκων. Για να μην τιμωρηθεί μια ομάδα; Για να μην έχουν οι συγκεκριμένοι μπλεξίματα με τη δικαιοσύνη; Όποια κι αν είναι η απάντηση, η ουσία μένει ίδια.
Η κοινωνία περιμένει προστασία απ’ το φαινόμενο της βίας. Από ποιον όμως; Από την Αστυνομία του Πειραιά για παράδειγμα; Πώς να εμπιστευτεί ο κόσμος την ασφάλειά του σε συγκεκριμένες λογικές.
Ο Μιχάλης Χρυσοχοΐδης έκανε πολλές τηλεοπτικές εμφανίσεις και αναφορές στην πάταξη της οπαδικής βίας. Φανταζόμαστε πως πρέπει να ντράπηκε μόλις ενημερώθηκε για την «προστασία» της Αστυνομικής Διεύθυνσης Πειραιά. Κυρίως να αποφάσισε να μην το αφήσει να περάσει έτσι. Ειδικά σε μέρες που η κοινωνία παρακολουθεί αποσβολωμένη και με δάκρυα στα μάτια για πολλοστή φορά.
