Περηφάνια είναι… Να κατακτάς το πρωτάθλημα ποδοσφαίρου στην πιο «τοξική» χώρα του πλανήτη και να σε ΠΑΡΑΔΕΧΟΝΤΑΙ όλοι, φίλοι και (κυρίως) αντίπαλοι. Να τους ακούς, Αθηναίους και Θεσσαλονικείς, να λένε «Ναι, ΠΑΟΚ, το άξιζες». Να μη βρίσκεται ουδείς που να επιδιώκει, κρυφά ή φανερά, να μειώσει τον άθλο σου.
Περηφάνια είναι… Να το καταφέρνεις έχοντας το 4ο σε σειρά μπάτζετ από το Big4. Κάτι που καθιστά την επιτυχία σου δυο φορές μεγαλύτερη ακόμη κι όταν στέκεσαι μπροστά στον καθρέφτη σου. Όταν κοιτάζεις τον εαυτό σου το 2019, τότε που πήρες το αήττητο έχοντας το κορυφαίο μπάτζετ και μια ομαδάρα που ξεκίνησε με -2 αλλά όλοι έβλεπαν από το καλοκαίρι ότι «δεν το χάνει». Κι όμως αυτό που πέτυχε ο ΠΑΟΚ 2024 είναι ακόμη πιο σπουδαίο από εκείνο το έπος.
Περηφάνια είναι… Να ξεκινάς προετοιμασία, να μην σε υπολογίζουν ούτε οι δικοί σου, να μη σε λογαριάζουν καν ως «ανταγωνιστή» οι άλλοι τρεις και στο τέλος να είσαι εσύ ο τροπαιούχος.
Περηφάνια είναι… Να πέφτεις 10 φορές κάτω και άλλες τόσες να ξανασηκώνεσαι. Να βρίσκεις τη μία ζωή μετά την άλλη, το ένα κανονάκι μετά το άλλο, τη μία δύναμη κόντρα στην άλλη δύναμη. Να ξεπερνάς την εσωστρέφεια, τη γκρίνια, την καταστροφολογία, τις υπερβολές που ξεπερνάνε την κριτική και γίνονται «κακία».
Περηφάνια είναι… Να έχεις χάσει πέρυσι το κύπελλο από ανώτερη ομάδα 10 παικτών, να νοιώθεις ότι ο προπονητής της έχει βρει το κουμπί σου, να σε «εξαφανίζει» (2-0) στο πρώτο ματς της κανονικής περιόδου, αλλά από εκεί και πέρα να γυρίζεις εσύ όλο το έργο… τούμπα. Να επιστρέφεις σε ματς από 2-0 σε 2-2 στο γήπεδο «εφιάλτη» σου και κάποια στιγμή να κάνεις το αδύνατο δυνατό: Να γυρίζεις από την κόλαση του 1-2 -τέλος πρωταθλήματος- σε 3-2 «Είμαι ακόμη ζωντανός και παλεύω για τον τίτλο».
Περηφάνια είναι… Να ξεπερνάς ένα καταστροφικό 10ήμερο ντέρμπι που όλοι σε θεώρησαν ξεγραμμένο. Να στέκεσαι απέναντι στην ομάδα που σου έβαλε 4 γκολ στην Τούμπα, να την αντιμετωπίζεις ενώ έχει την αύρα του θριαμβευτή ο οποίος έχει προκριθεί στον τελικό του Conference League και να την τελειώνεις εσύ από την υπόθεση πρωτάθλημα με 2-0!
Περηφάνια είναι… Να ρίχνεις 4 γκολ στην ομάδα που σε απέκλεισε από το κύπελλο, σε βράδυ που δέχτηκες μαχαιριά στο 120’ και έχασες τρία πέναλτι-ματς μπολ. Σε μια νύχτα που θα μπορούσε να σε «σκοτώσει» αλλά ακόμη κι εκείνη έγινε μπαταρία για να φορτίσεις την απίστευτη ενέργειά σου.
Περηφάνια είναι… Να πηγαίνεις στο σπίτι του αιώνιου αντιπάλου σου, να παίζει εκείνος με όλη τη δύναμη της ψυχής του αλλά εσύ να τον νικάς και να κατακτάς ΕΚΕΙ το πρωτάθλημα! Δημιουργώντας ένα μύθο που θα συζητούν γενιές και γενιές τις επόμενες δεκαετίες.
Περηφάνια είναι… Να αποκλείεσαι στους «8» του Conference League από μια καλύτερη ομάδα αλλά κάποιοι να σε… κατηγορούν γιατί σε δύο ματς δεν έκανες ευκαιρία. Κι εσύ, αντί να «πνιγείς» από την εσωστρέφεια, να μπολιάζεσαι ξανά με το απίθανο ελιξίριο που σου γιάτρευε -με ένα μοναδικά απίστευτο τρόπο- κάθε πληγή.
Περηφάνια είναι… Να αμφισβητούν τον «Στρατηγό σου» ακόμη και δικοί σου άνθρωποι. Να λένε «Ο Ρουμάνος» στις αποτυχίες, να τον λοιδορούν για τις επιλογές, να τον σιχτιρίζουν στις ήττες, να μην του πιστώνουν τις νίκες. Κι εσύ με αυτό τον «Στρατηγό» εμπνευστή και MVP της σεζόν σου, να κατακτάς το 2ο πρωτάθλημα μέσα σε 5 χρόνια. Το πιο μάγκικο, όπως αποδέχονται πλέον όλοι. Μαζί και τον Λουτσέσκου ως «Στρατηγό» του θριάμβου. Μέχρι την… επόμενη «αμφισβήτηση» όπως λένε κάποιοι που γνωρίζουν καλύτερα.
Περηφάνια είναι… Να κατακτάς το πρωτάθλημα με 4 «κούφιες» ή αν προτιμάτε «μη επιτυχημένες μεταγραφές» στις οποίες στήριζες πολλά: Εκόνγκ, Μάρκος Αντόνιο, Σαμάτα συν τον Γιόνι Ότο που δεν έκανε διαφορά και έμεινε στο φινάλε αναπληρωματικός του Σάστρε. «Χωρίς σέντερ φορ», αλλά με τον φορ σου (Μπράντον) να έχει ένα γκολ και μία ασίστ στο ματς τίτλου. Με αφανείς ήρωες τον Σάστρε της ανατροπής, τον Κεντζιόρα, τον Μεϊτέ, τον Σβαμπ, τον Κοτάρσκι, τον Μπάμπα.
Περηφάνια είναι… Να έχεις παιδιά από τα σπλάχνα σου που τα χειροκροτεί όλη η Ελλάδα σε κάθε γήπεδο (Κωνσταντέλιας) και τα βλέπουν (Κουλιεράκης) μεγάλοι ευρωπαϊκοί σύλλογοι έτοιμοι να τους στρώσουν χαλί για τα επόμενα χρόνια...
Περηφάνια είναι… Να έχεις τον ηγέτη-Αντρίγια Ζίβκοβιτς, τον 36χρονο έφηβο Τάισον, τον διαχρονικό αρχηγό σου Αντελίνο Βιεϊρίνια και να νοιώθουν ότι είναι τόσο ΠΑΟΚ όσο το αίμα που κυλάει στις φλέβες τους. Και τούτο να το βγάζουν κάθε φορά στο γήπεδο, παίζοντας ένας για όλους και όλοι για έναν.
Περηφάνια είναι… Ο Γιαννάκης Παπαστεφανάκης, στο πρόσωπο και στην αγνή παιδική ψυχή του οποίου αντικατοπτρίζεται το ποδόσφαιρο ΠΟΥ ΘΕΛΟΥΜΕ, το ποδόσφαιρο που ΑΓΑΠΑΜΕ.
Περηφάνια είναι… Να ξέρεις να μένεις ταπεινός τη στιγμή που ρουφάς το νέκταρ της κατάκτησης του πιο συναρπαστικού πρωταθλήματος όλων των εποχών. Και να σχεδιάζεις σωστά την επόμενη μέρα. Γιατί οι προκλήσεις για τον ΠΑΟΚ της Ευρώπης είναι κοντά!
