Τι νομίζεις ότι είναι η περίφημη χώρα των Βάσκων; Μία έκταση 7,234 km2 που αποτελεί μόλις το 1,4% της ισπανικής επικράτειας. Μία στριμωγμένη, κυρίως ορεινή περιοχή, που βρέχεται στο βόρειο τμήμα της από τον Βισκαϊκό κόλπο και η οποία έχει ξεχωριστή και ξεκάθαρη ταυτοτική συμπεριφορά, που την βλέπεις κανείς και στο ποδόσφαιρο της.
Δεν είναι τυχαίο ότι τέσσερις από τους σημαντικούς προπονητές της γενιάς μας, ο Ουνάι Έμερι, ο Τσάμπι Αλόνσο, ο Μίκελ Αρτέτα και ο Ιμανόλ Αλγουασίλ γεννήθηκαν στην επαρχία της Γιπούθκοα σε ακτίνα 25 χιλιομέτρων από το Σαν Σεμπαστιάν.
Για να το πάμε στα δικά μας κυβικά η Κρήτη, το μεγαλύτερο και πολυπληθέστερο νησί της Ελλάδας, με έκταση 8.336 km², είναι μεγαλύτερο από όλη την χώρα των Βάσκων, εκεί θα βρει κανείς έντονη την ντοπιολαλιά σε ότι αφορά την γλώσσα και την ξεχωριστή και ξεκάθαρη ταυτοτική συμπεριφορά σε κάθε έκφανση του ατομικού και δημόσιο βίου. Όχι, όμως και στο ποδόσφαιρο. Παράξενο.
Οι αθλητικοί σύλλογοι υπάρχουν, κυρίως, για να εκφράζουν κάτι, όχι για να κερδίζουν (τίτλους). Για να έχουν αναγνωρίσιμη φιλοσοφία, κεντρική ιδέα, αλλά και κοινωνικό ρόλο.
Στα δικά μου μάτια, ο ΟΦΗ θα μπορούσε να γίνει μία Αθλέτικ Μπιλμπάο, μία Ρεάλ Σοσιεδάδ, μία Οσασούνα της Κρήτης. Μία ομάδα που θα είχε απόλυτη διείσδυση στην τοπική κοινωνία και η οποία θα είναι και η αθλητική της αντανάκλαση.
Βλέποντας αυτό το γοητευτικό τυπάκι με το 45 στην πλάτη να κάνει αυτό το κάθετο τρέξιμο και το περίτεχνο πλασέ το Σάββατο στο παιχνίδι με τον Παναιτωλικό, ένιωσα ότι βλέπω έναν απόφοιτο της cantera της Αθλέτικ Μπιλμπάο ή της Ρεάλ Σοσιεδάδ.
Ωραίο στιλ, γλυκό αριστερό πόδι, κεφάλι ψηλά, όρθιος, στεγνός, ανάλαφρος.
Τον λένε Γιάννη Αποστολάκη και γεννήθηκε στο Ρέθυμνο δύο-τρεις μήνες μετά το θαύμα του Euro 2004. Ο ΟΦΗ θα έπρεπε να είναι γεμάτος από «Αποστολάκηδες» κι όχι να αποτελούν την εξαίρεση σε ένα ρόστερ που τα τελευταία χρόνια γεμίζει από ξένους μιας χρήσης, κάποιοι εξ’ αυτών αμφίβολης ποιότητας.
Στο ρόστερ υπάρχει κι άλλος ένας τέτοιος 04άρης, ο Θεοδοσουλάκης που πήρε κι αυτός φέτος μυρωδιά από Super League.
Έρχονται κι άλλοι. Η φετινή Κ19 του ΟΦΗ βρίσκεται στην 6η θέση του πρωταθλήματος, κάνει θόρυβο μετά από πολλά χρόνια, υπάρχει πράγμα που έρχεται από πίσω.
Αποτυχία για τον ΟΦΗ δεν είναι να μην βγει Ευρώπη, να μην μπει στα πλέι-οφ, να βρίσκεται κάπου στην μέση της βαθμολογίας. Αποτυχία είναι να έρχεται ο ΠΑΟΚ από την άλλη άκρη της Ελλάδας και να πείθει τον 14χρονο Κωνσταντίνο Κουλιεράκη να αφήσει την Κρήτη, διότι δεν θα βρει αλλού καλύτερα για το ποδοσφαιρικό του μέλλον.
Ο μεγάλος στόχος του Μιχάλη Μπούση -στα δικά μου μάτια- θα έπρεπε να είναι η δημιουργία μίας ξεκάθαρης ποδοσφαιρικής φιλοσοφίας σε όλα τα επίπεδα, που θα σκανάρει και να αξιοποιεί όλες τις πρώτες ύλες του νησιού, μιας ομάδας που θα μυρίζει, θα εκπέμπει κρητικά αρώματα και θα περιστοιχίζεται από λίγους, αλλά συμβατούς με το όλο κλίμα ξένους παίκτες.
Δεν είναι εύκολο. Ούτε απλό. Η χώρα των Βάσκων είναι μία εξαιρετικά πυκνοκατοικημένη περιοχή όπου στοιβάζονται περίπου 2,3 εκατομμύρια ψυχές, ο πληθυσμός της Κρήτης σύμφωνα με την τελευταία απογραφή είναι 622.000. Και πάλι όμως είναι μία αξιόλογη δεξαμενή, υπάρχουν χώρες με μικρότερο πληθυσμό όπως το Λουξεμβούργο, το Μαυροβούνιο, η Μάλτα, η Ισλανδία, που κατεβάζουν ολόκληρες εθνικές ομάδες.
Οι υποδομές δεν είναι εύκολο σπορ. Είναι πολυδάπανο, πολύπλοκο, απαιτεί μεθοδικότητα, εξελιγμένη τεχνογνωσία, υπομονή και δεν εγγυάται άμεσα αποτελέσματα. Είναι όμως το μόνο που σε βάθος χρόνου μπορεί να δημιουργήσει όραμα, σύνδεση, ταύτιση, εξέλιξη.
Ο ΟΦΗ για πολλούς και ποικίλους λόγους κι όχι μόνο γεωγραφικούς είναι ίσως η μόνη ελληνική ομάδα που μπορεί να ακολουθήσει το ποδοσφαιρικό μοντέλο των Βάσκων, που τους έχει επιτρέψει να επιβιώσουν και να ξεχωρίσουν με απόλυτη αυτονομία και αυτάρκεια σε ένα καπιταλιστικό κόσμο γεμάτο πολυεθνικές, τραστ, μυθικά πορτοφόλια και άνισους όρους παιχνιδιού.
Αυτό το γκολ του Γιάννη Αποστολάκη σε ένα αδιάφορο ματς τελευταίας αγωνιστικής πλέι-άουτ, θα μπορούσε να γίνει σημειολογικά η αρχή μιας νέας εποχής για τον ΟΦΗ…
