Το διάβασα πριν από λίγες ημέρες και χαράχτηκε απευθείας μέσα μου: «Οι εκκλησίες αδειάζουν. Ο κόσμος αρχίζει να πιστεύει όλο και λιγότερο στις θρησκείες. Η πολιτική (και οι πολιτικοί) χάνουν την δημοφιλία τους.
Το ποδόσφαιρο είναι ίσως μαζί με την μουσική η μοναδική κοινωνική κόλλα που εξακολουθεί να ενώνει τις μάζες ανεξαρτήτως καταγωγής, ηλικίας ή κοινωνικής τάξης».
Ο managing director της Μπορούσια Ντόρτμουντ, Κάρστεν Κράμερ σε αυτή την υπέροχη συνέντευξη στην Neue Zürcher Zeitung το προχώρησε ακόμα περισσότερο: «Ο πραγματικός μας αντίπαλος δεν είναι η Ρεάλ Μαδρίτης, αλλά το… Netflix».
Έχει δίκιο. Το ποδόσφαιρο κινδυνεύει να χάσει την ελκυστικότητα του. Είναι ακριβό στην παρακολούθηση, χρονοβόρο, μερικές φορές αργό, απαιτεί καμιά φορά να είσαι εκτεθειμένος σε κρύο, βροχή ή καύσωνα.
Οι ομάδες δεν είναι παρά εταιρίες παραγωγής θεάματος. Και ως τέτοιες πρέπει να αντιμετωπίζουν το κοινό τους. Ως κάποιους που πηγαίνουν στο γήπεδο για να διασκεδάσουν, να ψυχαγωγηθούν, να ευχαριστηθούν. Πρέπει να τους κάνουν να φύγουν γεμάτοι από το γήπεδο, με χαμόγελο. Να τους κάνουν να νιώσουν πως το εισιτήριο τα έβγαλε τα λεφτά του.
Ανεξάρτητα από βαθμούς, από θέσεις, από νίκες, από γκολ, ο φετινός ΠΑΟΚ είναι ένας πάροχος άρτιου ψυχαγωγικού θεάματος. Μία πηγή που παράγει τέτοιας ποιότητας ποδόσφαιρο που ευφραίνει τα μάτια και την ψυχή.
Ξέρεις, ότι ακόμα και στο πιο στείρο παιχνίδι του, στην πιο άκεφη βραδιά του, θα δεις μερικές ενέργειες υψηλής ποδοσφαιρικής κλάσης, αυτοματισμούς, γεωμετρικούς συνδυασμούς, ένα σύνολο που καταθέτει στο χορτάρι τις ώρες ποιοτικής δουλειάς που έχει κάνει στις προπονήσεις.
Ξέρεις ότι θα δεις κάποιο μαγικό άγγιγμα του Ντέλια, κάποιο συναρπαστικό σπριντ του Τάισον με την μπάλα, κάποια τηλεκατευθυνόμενη πάσα του Ντεσπόντοφ, πάσες στον κενό χώρο, υπέροχες κινήσεις χωρίς την μπάλα. Θα δεις, ποιότητα.
Κι αυτό δεν έχει να κάνει ούτε με το σκορ, ούτε με τον αντίπαλο, αλλά και με το ποιοι παίζουν στην ενδεκάδα.
Ο φετινός ΠΑΟΚ έχει ανοίξει τόσο πολύ το rotation που δεν έχει σημασία ποιο δίδυμο έχει στα χαφ, ποιος παίζει μπροστά, ποια τριάδα πίσω του και ποιοι ξεκινούν στα μπακ.
Μιας και αναφερθήκαμε στους μπακ. Την τελευταία φορά που ο ΠΑΟΚ έπαιρνε συστηματικά γκολ από τους μπακ του, τον Αντρέ και τον Λέο Μάτος… ξέρετε τι έγινε.
Ολόκληρο το ποδόσφαιρο του Λουτσέσκου στηρίζεται στα στοχευμένα ανεβάσματα των πλάγιων μπακ και τις συνεργασίες με τους εξτρέμ στην πλευρά τους. Όταν ο ένας μπακ παίζει overlap για να δώσει πλάτος, ο άλλος μπακ παίζει underlap, με ανάλογη κίνηση των εξτρέμ. Ανάλογα πάντα με την αμυντική ισορροπία του αντιπάλου.
Δεν είναι τυχαίο ότι ο Ράφα Σοάρες σκόραρε για δεύτερο συνεχόμενο εντός έδρας παιχνίδι, κόβοντας ως εσωτερικός επιθετικός. Δεν είναι τυχαίο ότι ο Σάστρε ήρθε ως εξτρέμ για να τελειώσει την φάση.
Είναι το ποδόσφαιρο του Ράζβαν. Με τον Σίντκλεϊ, τον Ροντρίγκο και τον αλήστου μνήμης Λούκας Τέιλορ δεν μπορούσε να το υποστηρίξει. Τώρα μπορεί.
Τώρα που πάει να κλείσει μία ολόκληρη χρονιά στα ασπρόμαυρα η μεγαλύτερη προσφορά του υπέροχου κυρίου... Φρέντα στον ΠΑΟΚ είναι κάτι που ποτέ δεν είχαμε φανταστεί.
Δεν έχει να κάνει με την εκπληκτική του παρουσία μέσα στο γήπεδο, αλλά κυρίως έξω από αυτό. Κάποιος καλός άνεμος τον έστειλε στον ΠΑΟΚ για να κάνει mentoring στον Ντέλια και να γίνει το role model του.
Δίπλα του, ο μικρός δεν έγινε καλύτερος παίκτης, αλλά καλύτερος επαγγελματίας. Πιο σοβαρός. Πιο ουσιαστικός. Εξίσου ανέμελος και αλέγρος, αλλά με την σωστή δόση και την σωστή ισορροπία.
Ο Γιάννης Κωνσταντέλιας είναι ο πιο Βραζιλιάνος Έλληνας παίκτης που γεννήθηκε ποτέ και μαζί του ο ΠΑΟΚ πλησιάζει σε αυτό το jogo bonito που τόσο λατρεύουν στην αληθινή πατρίδα του ποδοσφαίρου.
Για να ξεκίνησε ο μόνιμα ανικανοποίητος και συχνά γκρινιάρης Λουτσέσκου τις δηλώσεις του με την λέξη «satisfied» (ικανοποιημένος) αντιλαμβάνεστε ότι πολλά πράγματα πρέπει να πήγαν πολύ καλά στο χορτάρι…
