Η τελευταία μας συνάντηση, ήταν τον Μάιο της περυσινής χρονιάς. Σε μια περίοδο, που η ΑΕΚ ολοκλήρωνε ακόμα μια τραυματική αγωνιστικά χρονιά. Τότε, είχαμε βρεθεί στα Σπάτα. Εκείνη τη μέρα, ο Δημήτρης Μελισσανίδης δεν είχε να πει πολλά. Πήρε πάνω του την ευθύνη, αποδέχθηκε πως εκείνο που βίωνε ο κόσμος της Ενωσης ήταν η κάθοδος του… Μπράλου δίχως φρένα, δεν είχε να δώσει ολοκληρωμένες απαντήσεις και στηριζόταν κυρίως στην ελπίδα και στην εγγύηση που προκαλεί η παρουσία του.
Το μεσημέρι της Τρίτης, σχεδόν ενάμιση χρόνο μετά από εκείνη τη συνάντηση που άφηνε πολλά ερωτηματικά, η επικοινωνία με τον Δημήτρη Μελισσανίδη έδειχνε σε κάθε στιγμή της, τη σιγουριά για το μέλλον. Το «τρένο» της ΑΕΚ έχει μπει στις ράγες. Βρεθήκαμε στο «κάστρο» της ΑΕΚ, μέσα στο «ναό» των Ενωσιτών και αυτό από μόνο του, ήταν ικανό να αλλάξει το κλίμα. Ωστόσο, μαζί με το νέο γήπεδο η ΑΕΚ δείχνει πανίσχυρη αγωνιστικά, οικονομικά και παραγοντικά, για να αποτελεί την ανατέλλουσα δύναμη στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Πρώτη φορά τόσο ευτυχισμένος
Δεν χρειάζεται να αναλωθεί κανείς σε μεγάλες αναλύσεις για τον Μελισσανίδη. Ανοιχτό βιβλίο είναι για όλους. Δεν κρύβεται, ξέρουμε καλά πλέον πως σκέφτεται, πως λειτουργεί και πως επιθυμεί να εξελίσσονται τα πράγματα. Διαβάσατε φαντάζομαι οι περισσότεροι όσα ανέφερε και έχετε σχηματίσει ολοκληρωμένη άποψη για όσα τέθηκαν στην κουβέντα. Αυτό που μπορώ να σας περιγράψω εγώ, είναι πως δεν είχα δει ποτέ ξανά τον Μελισσανίδη τόσο ευτυχισμένο.
Ούτε στο πρωτάθλημα του ‘18, όταν έβγαλε την ΑΕΚ από τα δεσμά δυόμισι δεκαετιών, δεν υπήρχε τόση σιγουριά και πίστη για το μέλλον. Ελαμπε ολόκληρος, ήταν απόλυτα πεπεισμένος για όσα έλεγε. Και πώς να μην είναι; Οσοι το αντικρίζουν, όσοι πλέον περνούν από τα Φιλαδέλφεια και δεν αντικρίζουν γκρέμι, καταλαβαίνουν πως πρόκειται για ένα θαύμα. Ειδικά εάν συνυπολογίσεις το πόσοι και πόσο εναντιώθηκαν, έχουμε το θαύμα του Μελισσανίδη. Μόνο αυτός θα μπορούσε να το πετύχει. Με την επιμονή του, με εκείνη την ατάκα που είπε: «Όταν βάζω κάτι στο μυαλό μου, το πετυχαίνω».
Πέτυχε το ακατόρθωτο
Είναι αλήθεια, ότι όλη αυτή η ιστορία του ανήκει σχεδόν σε απόλυτο βαθμό. Μπορεί εκείνος να μην το αποδέχθηκε, να είπε και εκείνο το μακάβριο πως οι περισσότεροι αναγνωρίζονται μετά θάνατον, αλλά εκείνον η ιστορία της ΑΕΚ θα τον ευγνωμονεί αιώνια ενώ ήδη βρίσκεται εν ζωή. Αυτό είναι κάτι που δεν μπορεί κανείς να το αρνηθεί. Ο Μελισσανίδης νίκησε το ανίκητο και αυτή η διαδικασία, αλλάζει οριστικά και αμετάκλητα το επίπεδο της ΑΕΚ.
Συνειδητοποιείστε λίγο την πραγματικότητα. Μια ομάδα που ήταν πνιγμένη στα χρέη, μια ομάδα που αγκομαχούσε να σφραγίσει εισιτήρια και να πληρώσει τους διαιτητές για να διεξάγει αγώνες, ένας οργανισμός που είχε απαξιωθεί και ορισμένα παραγοντικά καρτούν έτειναν να τη μετατρέψουν σε γιουσουφάκι των γνωστών, έφτασε να είναι εντελώς ανεξάρτητος και πανίσχυρος. Με τη γηπεδάρα της, με το προπονητικό της κέντρο, δίχως να οφείλει ευρώ σε κανέναν. Μεγάλη ιστορία.
Τα καλύτερα έρχονται
Είναι σημαντικό επίσης, πως η ΑΕΚ δεν έχει αυτήν την ισχύ επειδή στο τιμόνι της βρίσκεται ο Μελισσανίδης. Κατάφερε να δημιουργήσει μια ομάδα με έσοδα 40 εκατ. ευρώ. Πολλοί είχαν στο παρελθόν την ψευδαίσθηση πως θα μπορούσαν και αυτοί να το κάνουν και η ΑΕΚ κατέληγε να παίζει δίχως βασικό χορηγό στη φανέλα και να είναι στην ελεημοσύνη για δανεικά και μπροστάντζες. Αφήστε τα αυτά. Περασμένα, αλλά όχι ξεχασμένα. Τώρα, η ΑΕΚ είναι αυτοχρηματοδοτούμενη και στηρίζεται από την αγάπη του κόσμου της και μόνο.
Ωστόσο, δεν είναι μόνο αυτό. Διότι, η παρουσία του Μελισσανίδη στην ηγεσία της ΑΕΚ την καθιστά πανίσχυρη παραγοντικά. Δεν είναι τυχαίο, πως μόνο όταν μπήκε η ΑΕΚ στο παιχνίδι, έσπασε το απόστημα που υπήρχε επί χρόνια στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Και τώρα, μπορούμε να έχουμε ένα πρωτάθλημα, όπου εάν καταφέρνεις να δεις την πραγματικότητα δίχως παρωπίδες, αντιλαμβάνεσαι πως υπάρχει ισονομία και δεν ανακηρύσσεται ο πρωταθλητής από το καλοκαίρι.
Ο Μελισσανίδης αποδέχθηκε, πως το γήπεδο ήταν ένα στοίχημα ζωής για τον ίδιο. Αυτό είναι το θετικό για την ΑΕΚ. Το αρνητικό για τους αντιπάλους της, είναι πως έθεσε πλέον τους επόμενους στόχους. Να παίρνει πρωταθλήματα και κύπελλα, να απολαμβάνει μπαλάρα. Σαν εκείνη την ΑΕΚ των αρχών της δεκαετίας του ’90, που ακόμα μνημονεύεται για το μυθικό ποδόσφαιρο που έπαιξε και την αυτοκρατορία ανωτερότητας που δημιούργησε.
