Το περίφημο “Show me the money” του Κούμπα Γκούντινγκ Τζούνιορ στον Τομ Κρουζ (Τζέρι ΜακΓκουάιρ), στην Αμερική, δεν είναι famous quote μίας ταινίας. Είναι κοσμοθεωρία, στάση ζωής και το DNA όλων των συναλλαγών.
Τα οικονομικά deals στις ΗΠΑ, όπου έχουν τιμή τα πάντα, δεν είναι ποτέ μονομερώς ευεργετικά. Στις business δεν υπάρχουν χάρες.
Πριν σου αναλύσω φίλε αναγνώστη το σκεπτικό μου, επίτρεψέ μου να σου εξηγήσω κάτι.
Σύμφωνα με μία ανάλυση της Morgan Stanley, την Ανοιξη του 2016, η Under Armour παρουσίαζε τέτοια ανάπτυξη τα τελευταία χρόνια που το 2025 ήταν πιθανό να ξεπεράσει σε αξία τα 20 δις(!!!) δολάρια. Το 2016 η ίδια τιμή “περιοριζόταν” στα 4 δις!
Λαμβάνοντας υπόψιν το ρυθμό ανάπτυξης της UA την τελευταία διετία, το 2030 υπολογιζόταν -πάντα στην ίδια ανάλυση- ότι θα είναι η τρίτη μεγαλύτερη αθλητικη εταιρία στον κόσμο, με ισχυρή προοπτική να προσπεράσει την Adidas στο νούμερο 2.
Η εξήγηση για όλα αυτά εστιάζεται σε ένα και μοναδικό όνομα: Στεφ Κάρι! Με πολύ απλά λόγια που βασίζονται σε σύνθετους οικονομικο-χρηματιστηριακούς όρους, αν ο Κάρι συνέχιζε να προκαλεί τη λατρεία του κόσμου και τα παπούτσια του εξακολουθούσαν να είναι το νούμερο 1 brand της αγοράς (πάνω από το Λεμπρόν και τον KD), σύμφωνα με τις πιο μετριοπαθείς προβλέψεις, η αξία της UA θα εκτοξευόταν κατά 14 δις!!! Η πιο αισιόδοξη πρόβλεψη έκανε λόγο για 28 δις!!!
Ο Στεφ Κάρι για την UA δεν είναι μία επένδυση. Είναι το ίδιο το πρόσωπο, το λογότυπο της εταιρίας. To χρυσό αυγό που γεννά δισεκατομύρια δολάρια.
Ταυτόχρονα όμως, το βάρος που κουβαλάει στους ώμους του Κάρι είναι τεράστιο. Τα μεγάλα καράβια έρχονται αντιμέτωπα με μεγάλες φουρτούνες και στις business, είτε το κάνεις καλά και όπως πρέπει, είτε κατεδαφίζεσαι.
Τον προηγούμενο Νοέμβριο, η UA έχασε 600εκ. δολάρια όταν ο CEO της Footlocker, μίας εκ των μεγαλύτερων αλυσίδων πώλησης αθλητικών ειδών στον κόσμο, δήλωσε πως το νέο παπούτσι με την υπογραφή του Στεφ Κάρι, δεν έτρεξε με τον ρυθμό που κυριάρχησαν τα προηγούμενα μοντέλα. Πριν προλάβει να ολοκληρώσει τη φράση του, η μετοχή (που είναι ανεξήγητα υψηλή σε σχέση με την πραγματική αξία της εταιρίας και για αυτό το ξεπέταγμα του Στεφ Κάρι, σκόρπισε αισιοδοξία στη Βαλτιμόρη) της UA έπεσε 4%, που σε χρηματιστηριακή κι επενδυτική αξία, μεταφράζεται σε 600εκ.!!! Η χασούρα ήταν αδιανόητη. Τι σημαίνει αυτό; Οτι ο Στεφ είναι μεν το κορυφαίο asset για την εταιρία του, ταυτόχρονα όμως, αν ο ιδιος …βήξει, τότε μπορεί να προκαλέσει ολοκληρωτική καταστροφή. Η αμοιβαία σχέση ορίζεται από το ένας για όλους και όλοι για έναν! Οσο ανάγκη έχει η UA τον Κάρι, άλλο τόσο έχει και ο Κάρι την UA, ειδικά στις περιόδους που ο ίδιος θα έχει ανάγκη από στήριξη σε όλα τα επίπεδα.
Τελευταίο παράδειγμα… Και σοκαριστικό! Στις 31 Ιανουαρίου 2017, προ ημερών δηλαδή, η USA Today δημοσίευσε: “Ο Στεφ Κάρι, δεν μπορεί, μάλλον, να γίνει Μάικλ Τζόρνταν όταν η συζήτηση έρχεται στη μόνιμη δυναμική που διατηρούν τα ακριβά αθλητικά παπούτσια στην αγορά”
Στο άρθρο της η USA Today ανέφερε ότι εξαιτίας των απογοητευτικών πωλήσεων που είχαν τα παπούτσια του Κάρι το τελευταίο τρίμηνο του 2016, η μετοχή της UA γκρεμίστηκε σε ποσοστό 23.4%, χάνοντας σχεδόν 6 δολάρια της τιμής της. Συνετέλεσε και το γεγονός ότι ο Κέβιν Πλανκ, ο CEO της εταιρίας δήλωσε πως υπήρξαν διαφοροποιήσεις στο λιανικό εμπόριο της Βορείου Αμερικής, αντικαθιστώντας μάλιστα και τον οικονομικό διευθυντή της εταιρίας του. Αν και το όνομα του Κάρι δεν αναφέρθηκε πουθενά, οι επιχειρηματικοί αναλυτές γνώριζαν. Ενας από αυτούς, σε προσωπικό σημείωμά του προς τους επενδυτές έγραψε πως… “Η αγορά στο αθλητικό παπούτσι έχει αλλάξει”. Τι μπορεί να εννοούσε;
Πιθανώς όλα αυτά να ερεθίζουν την οργή σας, καθώς στις προτάσεις υπάρχουν νούμερα συνοδευόμενα από λέξεις όπως “δισεκατομύρια” και “δολάρια”. Και θα έχετε δίκιο, αν αντιληφθείτε τον Στεφ Κάρι ως μοναδική οντότητα, ως άνθρωπο. Ο ίδιος έχει λύσει προ πολλού το πρόβλημα, όχι της ζωής του, αλλά και των επόμενων γενεών Κάρι. Αν αντιληφθείτε όμως, τον Στεφ Κάρι, ως brand name, ως μία χρηματιστηριακή αξία, ως μία πολυεθνική εταιρία που παράγει μέσα από την εργοστασιακή τελειότητα του σουτ του, δισεκατομύρια δολάρια και συνάνθρωποι κερδίζουν ή χάνουν δουλειές εξαιτίας του, τότε ίσως να σκεφτείτε διαφορετικά.
Ο Στεφ είναι μία μετοχή! Αλλά πάνω απ’όλα όμως, είναι ένας κανονικός άνθρωπος, ο σούπερ σταρ της διπλανής πόρτας (όπως αγαπώ να τον χαρακτηρίζω) που δεν διστάζει, όχι μόνο να φταρνιστεί, αλλά να αγνοήσει παντελώς την διατήρηση του brand name του σε υψηλό level, αν οι προσωπικές αξίες του θίγονται…
Μόλις προχθές ήταν, όταν ο CEO της UA, Κέβιν Πλάνκ, δήλωσε ότι ο Ντόναλντ Τραμπ είναι μεγάλο asset (κεφάλαιο) για τη χώρα.
Ο Κάρι παρουσιάστηκε αδικαιολόγητα αγενής, μα συνάμα πλήρως συνηδειτοποιημένος και κύριος των απόψεών του, όταν ρωτήθηκε για την τοποθέτηση του εργοδότη του και είπε… “Συμφωνώ με αυτή τη γνώμη, αν αφαιρέσει κανείς την κατάληξη -et (από τη λέξη ass-et)”.
Ασφαλώς και θα μπορούσε να αποφύγει την προσωπική προσβολή για τον πρόεδρο των ΗΠΑ, που -όπως σε κάθε αντίστοιχη περίπτωση- αποδυναμώνουν τα πραγματικά ισχυρά επιχειρήματά του. Αυτά που κατέθεσε, με καρδιά, με ανθρωπιά, με ποιότητα χαρακτήρα και ζηλευτή αξιοπρέπεια, στις αμέσως επόμενες κουβέντες του: “Αν καταλάβαινα ότι η ηγεσία της εταιρίας (μου) δεν είναι ευθγραμμισμένη με τις δικές μου βασικές αξίες ως άνθρωπος, τότε, δεν υπάρχει κανένα χρηματικό ποσό, καμία πλατφόρμα συνεργασίας από την οποία δε θα πηδούσα μακριά. Αν δεν εκφράζει αυτό που ΕΓΩ είμαι στη ζωή μου. Αυτή είναι μία απόφαση που μπορώ να παίρνω κάθε ξεχωριστή ημέρα, όταν ξυπνάω. Αν κάτι δεν είναι σύμφωνο με τον εαυτό μου, με αυτό που είμαι, κι αυτό που εκπροσωπώ ως άνθρωπος, τότε, ναι θα χρειαστεί να αποστασιοποιηθώ” είπε ο Στεφ Κάρι για τις δηλώσεις του Πλανκ, αφήνοντας υπόνοιες ότι μπορεί να αποχωρήσει από την UA.
“Δε έχω αντίρρηση με τις συνεργασίες του Τραμπ. Εχει να κάνει γενικώς με τον τρόπο που λειτουργούμε και τι ακριβώς υπερασπιζόμαστε. Είναι ο πρόεδρος. Θα υπάρξουν άνθρωποι που θα έχουν στενές σχέσεις μαζί του. Αλλά… Τι κάνουμε; Προωθούμε την αλλαγή άραγε; Κάνουμε πράγματα που θα προσφέρουν φροντίδα για όλους; Δεν είναι τα πάντα αυτοεξυπηρέτηση. Δεν μεταφράζονται τα πάντα σε χρήμα και πώληση παπουτσιών. Αυτή ΔΕΝ είναι η προτεραιότητα. Η προτεραιότητά μας πρέπει να είναι η αλλαγή των ζωών των ανθρώπων”.
Λίγο νωρίτερα, ο ίδιος ο Λεμπρόν Τζέιμς σε συνέντευξη που παραχώρησε κατηύθυνε τα βέλη του εναντίον του νέου πρόεδρου των ΗΠΑ, Ντόναλντ Τραμπ. “Δεν είμαι υπέρ αυτής της πολιτικής, της πολιτικής που διαχωρίζει και αποκλείει ανθρώπους. Στέκομαι στο πλευρό αυτών των πολλών, πολλών χιλιάδων Αμερικάνων που θεωρούν ότι η συγκεκριμένη πολιτική (του Τραμπ) δεν εκφράζει αυτό που στην πραγματικότητα είναι οι Ηνωμένες Πολιτείες. Και πρέπει να συνεχίσουμε να μιλάμε για αυτό”.
Πριν την έναρξη του αγώνα των Γουόριορς με τους Μπουλς, ο Στιβ Κερ, ο προπονητής του Γκόλντεν Στέιτ, ρωτήθηκε για τις δηλώσεις Κάρι εναντίον του Πλάνκ… “Οι παίκτες μας είναι μεγάλοι άνθρωποι” είπε… “Εχουν μικρόφωνα μπροστά τους κάθε μέρα. Είναι ευπρόσδεκτοι να πουν ό,τι θέλουν. Είμαι περήφανος για αυτούς. Εχουν κάνει καταπληκτική δουλειά εκπροσωπώντας τον εαυτό τους και την ομάδα μας. Ζούμε σε μία περίοδο που ο κόσμος μιλάει. Είναι μία περίοδος που ο ακτιβισμός βρίσκεται στο προσκήνιο σε ολόκληρο τον κόσμο. Υπάρχει ένα ανοιχτό φόρουμ ήδη και οι παίκτες έχουν δικαίωμα να πουν οτιδήποτε πιστεύουν και θέλουν”.
Είναι θαυμάσια εντυπωσιακό αυτό που συμβαίνει στις ΗΠΑ, αλλά και απογοητευτικά στενάχωρο, όταν το κάδρο μοιράζεται στα δύο και η δεύτερη εικόνα παρουσιάζει την ελληνική πραγματικότητα. Ισως και την ευρωπαϊκή γενικότερα.
Οι Ηνωμένες Πολιτείες, σε μία τρανή αποδείξη ότι η ιστορία επαναλαμβάνεται, βιώνει μία εξαιρετικά επικίνδυνη κοινωνική κρίση, όπου ο διαχωρισμός, ο ρατσισμός, η άρνηση της σεξουαλικής διαφορετικότητας δεν είναι πια διαστρεβλωμένη οικογενειακή κληρονομιά, ή (μειωμένη) παιδεία. Είναι και πάλι πολιτική. Οπως ήταν πριν 200 χρόνια. Οπως ήταν στα μισά του προηγούμενου αιώνα.
Ο κόσμος (βέβαια να υπενθυμίσω ότι ο Τραμπ εξελέγη πρόεδρος και δεν αυτοανακηρύχθηκε) αισθάνεται ότι στο παγκόσμιο κύμα φασισμού και ρατσισμού που αναβιώνει (για λόγους που δεν έχει σημασία επί του παρόντος να αναλυθούν), πρέπει να αντιδράσει. Οι φωνές όμως, δεν είναι ίδιες, ούτε ακούγονται εξίσου έντονα. Υπάρχουν κι αυτές που διαπερνούν τα μικρόφωνα με μεγαλύτερη ένταση, αξία και ειδικό βάρος. Ανάμεσά τους βρίσκονται κι αυτές των αθλητών. Των προτύπων, των ανθρώπων που δεν γεννιούνται μόνο για να ψυχαγωγούν την αρένα, αλλά, κυρίως, να συμμετέχουν. Να δίνουν τον τόνο της αντίδρασης, όταν αυτή πρέπει να υπάρξει, να κάνουν highlight τα κακώς κείμενα, να εισβάλλουν στην κοινωνική ζωή με τις τοποθετήσεις τους. Οχι να παραμένουν αμέτοχοι θεατές και πολλές φορές ούτε καν τέτοιοι!
Στην Αμερική, οι σούπερ σταρς των σπορ έχουν δείξει σε χίλια μύρια παραδείγματα ότι δεν διστάζουν, ότι δεν έχουν τοποθετήσει ανυπέρβλητα σύνορα μεταξύ της κοινωνικής και της αθλητικής υπόστασής τους. Δεν πρόκειται για δύο διαφορετικά πρόσωπα. Είναι ένα, κοινό και ολοκληρωμένο που με την ίδια επιτυχία μπορεί να χαρίζει μνημειώδεις, αξέχαστες αθλητικές συγκινήσεις, αλλά και να παρεμβαίνει. Ο αθλητής έχει χρέος να διαθέτει κοινωνική άποψη και πολύ περισσότερο να την εκφράζει.
Στην Ελλάδα δυστυχώς, όλα αυτά έχουν τοποθετηθεί μέσα σε κουτάκια, σφαγισμένα, κλειστά μεταξύ τους, κλειδωμένα και ασύνδετα το ένα με το άλλο. Απολιθωμενα! Στην Ελλάδα της κρίσης και της ανατροπής του οικονομικο-κοινωνικού στάτους, που βιώνει την πιο δύσκολη μεταπολεμική περίοδο της, που η αναρχία, ο ρατσισμός και ο φασισμός ονομάζονται Εθνικό Συμφέρον και κατέχουν έδρανα στο Κοινοβούλιο, τα στόματα παραμένουν κλειστά. Τα πνεύματα ακαλλιέργητα και τα μικρόφωνα υποδέχονται βαρετά και κουραστικά κλισέ κενού περιεχομένου. Οι δικοί μας σούπερ σταρς, που σε αριθμητικό μέγεθος είναι αντιστρόφως ανάλογο με τον συνολικό πληθυσμό και δημιουργούν το απόλυτο οξύμωρο σχήμα συγκριτικά με την μηδενική οργάνωση που υπάρχει σε αυτη τη χώρα, παραμένουν ήρωες με σορτσάκια, εγκλωβισμένοι στα στενά όρια που οι γραμμές των αγωνιστικών χώρων σημειώνουν.
Ανθρωποι που ενώ διαθέτουν, και μάλιστα υψηλού επιπέδου, “πολιτική” σκέψη και κοινωνική ευαισθησία, μοιράζονται μεταξύ τους, σχεδόν συνωμοτικά τους προβληματισμούς τους, πίσω από τείχους, ή ψιθυριστά σε δημόσιους χώρους, εγκλωβισμένοι στην αδράνειά τους.
Κι αυτοί που τελικά, κατορθώνουν να εκφράσουν το μηνυμά τους, το ποτίζουν με την αξιακή κατρακύλα των πολιτικών κομμάτων, αρνούνται να ξεχωρίσουν (όπως έκαναν ως αθλητές), ευθυγραμμίζονται υποχρεωτικά με την μετριότητα, το ψέμα και την αναξιοκρατεία… Ούτε αυτοί μας κάνουν. Αυτοί που θέλουμε είναι οι Στεφ Κάρι και οι Λεμπρόν Τζέιμς της ελληνικής σκηνής… Η άποψη-παρέμβαση του Διαμαντίδη, του Σπανούλη, του Τσαρτσαρή, του Νικοπολίδη, του Ντέμη, του Δέλλα, όλων αυτών που κάθε λέξη τους ακούγεται σαν σήμαντρο. Ολων αυτών που είτε εν ενεργεία, είτε εν αποστρατεία, καταλήγουν να ζουν στην ομολογουμένως ευλογημένη (για αυτούς) εσωστρέφεια της απολιτίκ στάσης τους, που… “Στο κάτω κάτω γιατί να μπλέξουμε και σε ποιους να απευθυνθούμε;”.
Οταν οι αθλητές καταλάβουν τη δύναμή τους, είμαι βέβαιος ότι και ο κόσμος μας θα γίνει καλύτερος, το μήνυμα της λογικής, της ανθρωπιάς, της συμπόνοιας και της αντίστασης θα ακουστεί και τα άκρα θα αποκτήσουν (ακόμα) έναν ισχυρό αντίπαλο. Ομως, ο λόγος, προκαλεί αντίλογο και ισχυρές προσωπικότητες κερδίζουν εχθρούς εφάμιλλους με τους φίλους. Είναι απολύτως κατανοητό οι δικοί μας σούπερ σταρ να χουχουλιάζουν στον δικό τους, μοναχικό, ήρεμο, αμέτοχο κόσμο, δεδομένου ότι τα αυτιά στα οποία απευθύνονται δεν είναι πρόθυμα. Αυτή όμως είναι και η εύκολη, η απλοϊκή δικαιολογία της παράδοσης άνευ όρων. Η ισχυρή άποψη απαιτεί και συγκρούσεις ή θυσίες. Οταν οι Ελληνες αθλητές καταλάβουν ότι μέσα από τον αθλητισμό, οι μάζες βρήκαν την αφορμή για να ξεκινήσουν ή να σταματήσουν πολέμους, τότε θα πιστέψουν ότι η δική του φωνή είναι τόσο χρήσιμη, όσο κι απαραίτητη. Μέχρι τότε, θα διαβάζουμε τον Στεφ Κάρι και τον Λεμπρόν Τζέιμς να απαξιώνουν τον Πλανητάρχη και θα ζηλεύουμε… Και πανάθεμα… Είναι πραγματικά κρίμα, αυτός να είναι ο μοναδικός λόγος για τον οποίο (τους) ζηλεύουμε!
