Ο Πιτίνο μιλά πάντα σα να έχει αποφασίσει την επιστροφή του στην πατρίδα μετά το τέλος της περιόδου. Συνεχίζει να το αντιμετωπίζει σαν μια ωραία εμπειρία, έχει κερδίσει τους πάντες με τη βελτίωση που παρουσιάζει ο Παναθηναϊκός και η εμπιστοσύνη είναι ο καλύτερος σύμβουλος για να δοκιμάσει πράγματα που άλλος προπονητής πιθανώς δεν θα τολμούσε με το... πιστόλι - του αποτελέσματος - στον κρόταφο.
Ο Πιτίνο έχει σαφώς μικρότερη πίεση για τον απλούστατο λόγο πως οι «πράσινοι» τα έκαναν μαντάρα επί πέντε μήνες. Τόσο μαντάρα που οι περισσότεροι είπαν
«ας αποκλειστούμε από την Ευρωλίγκα να τελειώνουμε». Από μόνο του αυτό είναι αρκετό για να σου δώσει το έναυσμα να πεις «θα τα αλλάξω όλα κι ό,τι γίνει». Ο Πιτίνο πράγματι δεν είχε να χάσει τίποτα. Στον βαθμό που μπορούσε πήρε τις δύσκολες αποφάσεις και αν μη τι άλλο άρχισε να δουλέυει με το βλέμμα στο μέλλον.
Αλλαξε πράγματα σκεπτόμενος περισσότερο το πώς θα βελτιώσει την εικόνα κάποιων παικτών κι έβαλε σε δεύτερη μοίρα το πώς από βδομάδα σε βδομάδα θα παίρνει το νικηφόρο αποτέλεσμα.
Ο Πιτίνο δεν έκανε κάτι τρελό όλο αυτό το διάστημα. Επανέφερε τη λογική που είχε χαθεί, ζήτησε συγκεκριμένα πράγματα κι όχι αοριστολογίες, ρίσκαρε με πρόσωπα που δεν είχαν ευκαιρία μέχρι τότε.
Πιθανώς στο τέλος της σεζόν, η χρονιά δεν θα κριθεί επιτυχημένη για τον Παναθηναϊκό, με δεδομένο ότι το φετινό ταβάνι έφτανε μέχρι το φάιναλ φορ της Ευρωλίγκα. Ωστόσο, η φετινή σεζόν μπορεί να αφήσει εποχή στον σύλλογο, εφόσον οι Ελληνες παίκτες ρουφήξουν σα σφουγγάρι τις πληροφορίες που μεταφέρει ο Πιτίνο.
Ακόμη κι αν ο Παναθηναϊκός δεν καταφέρει να πετύχει τον στόχο του, ενδέχεται αυτή η χρονιά να αποτελέσει οδηγός για την επόμενη 5ετία. Ενδέχεται αυτό που ήθελε, αλλά δεν μπορούσε να κάνει κάποιες χρονιές πριν με τους Χαραλαμπόπουλο, Κόνιαρη, Μποχωρίδη κ.α., να το κάνει τώρα αναδεικνύοντας παιδιά που την επόμενη χρονιά δεν θα είναι έτοιμα για την 12άδα, θα είναι έτοιμα για την πεντάδα.
Το σίγουρο είναι ότι ο Παναθηναϊκός έχει τουλάχιστον τρεις τέτοιες περιπτώσεις. Η πρώτη και μεγαλύτερη είναι ο Παπαγιάννης, η δεύτερη ο Μήτογλου και η τρίτη ο Καλαϊτζάκης. Προφανώς η τελευταία περίπτωση δεν είναι στο ίδιο επίπεδο με τις δύο πρώτες, αλλά είναι σαφές πως ο Πιτίνο κάνει και σ' αυτό... ταχύρυθμα προκειμένου οι επόμενοι μήνες να «τρέξουν» διπλοί για τον κάθε παίκτη.
Ο Αμερικανός τεχνικός δίνει την αίσθηση πως κάθε μέρα που βρίσκεται στην Ελλάδα προσπαθεί να τη μετατρέψει σε διπλό κέρδος για τον κάθε «πιτσιρικά». Προσπαθεί όσα θα μάθαινε σε έναν παίκτη μέσα σε διάστημα ενός χρόνου, να το μάθει σ' αυτά τα παιδιά μέσα σε διάστημα έξι μηνών. Κι αυτό δεν αποδεικνύεται μόνο από τον τρόπο με τον οποίο δουλεύει, αλλά τον τρόπο με τον οποίο τους χρησιμοποιεί.
Ο Παπαγιάννης είναι ήδη το βασικό πεντάρι του Παναθηναϊκού, ο Μήτογλου, ο οποίος είχε ήδη πάρει το σωστό δρόμο σταδιακά βελτιώνεται, ενώ ο Καλαϊτζάκης περνάει γρηγορότερα απ' ό,τι θα περίμενε κανείς τη διαδικασία ωρίμανσης. Με λίγα λόγια, οι Ελληνες κρατούν την τύχη στα χέρια τους κι έχουν την ευκαιρία να αποκτήσουν μέσα σε ένα 6μηνο την εμπειρία που κάποιοι δεν απέκτησαν ποτέ φορώντας τη φανέλα του Παναθηναϊκού...
Υ.Γ.: Το μπάσκετ ζει τη μεγαλύτερη κρίση του από το 1987 και το προσεχές διάστημα θα κρίθει σε μεγάλο βαθμό το μέλλον του. Η κρίση δεν είναι οικονομική, τέτοιες κρίσεις υπήρξαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν. Η κρίση είναι πρωτίστως ηθική και αφορά κυρίως τον σεβασμό που έχουν ή δεν έχουν όλοι οι εμπλεκόμενοι προς το άθλημα. Πριν από το '87 το μπάσκετ αποκαλούνταν «μπασκετάκι», ο Τύπος αφιέρωνε ένα - δύο μονόστηλα ίσα - ίσα για να βάζει τα αποτελέσματα των ομάδων. Ας φροντίσουμε όλοι να μην επιστρέψουμε καμιά 40αριά χρόνια πριν. Δεν είναι δύσκολο, καθόλου δύσκολο, αν συνεχιστεί ο δρόμος της απαξίωσης, ο οποίος χρόνο με το χρόνο ανοιγει διάπλατα... Ο καθένας, από τη δική του σκοπιά, ας σεβαστεί πρώτα το άθλημα και μετά τον αντίπαλο ή τον εαυτό του.
