Ο ανικανοποίητος ανθρώπινος νους παίζει άσχημα στην πλάτη του ταξιδιώτη και εκεί που ο εγκέφαλος θα έπρεπε να είναι μεστός, ευτυχής και χορτάτος στον γαλαξία των αστεριών του Μπιλμπάο και της Βιτόρια, είναι …τριχοτομημένος. Από τη Χώρα τη Βάσκων, στη Θεσσαλονίκη και από εκεί στη Νέα Ορλεάνη, όπου εδώ που τα λέμε, χτυπάει κυριολεκτικά, η καρδιά, όχι του ελληνικού μπάσκετ, αλλά ολόκληρου του ελληνισμού.
Αισθάνομαι ότι έχουν περάσει χρόνια, δεκαετίες πολλές από τότε που παρουσιάστηκε μία φιγούρα, ένας άνθρωπος, ο οποίος κατάφερε να συσπειρώσει όλες τις υγιείς δυνάμεις της ελληνικής κοινωνίας. Σε αυτές δε χωρά σκόντο. Παραπλεύρως αυτών των υγιών δυνάμεων, θα υπάρχει πάντα το ναζιστικό (το κατ’επίφασιν λαϊκό, που ονομάζω φαιδρά λαϊκίστικο) 10% του πληθυσμού, που θα διαχωρίζει τη θέση του.
Εντός των προσεχών ημερών, μέσα από τις σελίδες του sdna.gr θα διαπιστώσετε ότι τελικά ο Γιαννης Αντετοκούνμπο δεν είναι μόνο ο δικός μας ήρωας. Στη Βιτόρια, σε συζητήσεις με παίκτες, προπονητές, απλούς ανθρώπους, διαπιστώνεται ότι ο Γιάννης είναι πια ένας πολίτης του κόσμου, ένα κοινόχρηστο είδωλο, που ο ίδιος αποφασίζει να βροντοφωνάξει, πως έχει γερά καρφωμένες τις ρίζες του στο καλύτερο οικόπεδο του κόσμου, την Ελλάδα.
Την ίδια στιγμή πάντως, το Copa Del Rey στην Ισπανία διδάσκει στους προερχόμενους από την Ψωροκώσταινα, την ύπαρξη ενός άλλου αθλητικού πλανήτη. Μην επαναλάβουμε πάλι τα ίδια όμως. Τα είπαμε πέρσι από την Κορούνια, τα ίδια συμβαίνουν στη Βιτόρια, τον τόπο όπου η ηρεμία θα μπορούσε να διαταραχθεί μόνο από έναν πόλεμο και τίποτα άλλο, τον τόπο όπου τα καταστήματα είναι ανοιχτά αυστηρά για 8 ώρες.
Το ελληνικό ενδιαφέρον είναι έντονο, τουλάχιστον για εμάς, που ακούμε ένα χτυποκάρδι περισσότερο όταν στο παρκέ βλέπουμε ένα δικό μας άνθρωπο. Ο Γιώργος Μπαρτζώκας ξεπέρασε το πρώτο εμπόδιο με τη νίκη της μεταλλαγμένης Μπαρτσελόνα επί της επικίνδυνης Μάλαγα. Οι αγκαλιές και τα φιλιά που δέχτηκε ο Έλληνας τεχνικός στα αποδυτήρια της Μπουέσα Αρίνα από τους “λιμοκοντόρους” με τα κοστούμια, από την κουστωδία της πολιτικής, που διοικούν τον αθλητικό οργανισμό, αλλά δεν έχουν καμία σχέση με τον αθλητισμό, δεν γνωρίζω αν προκάλεσαν την ηρεμία του Γιώργου, αλλά σίγουρα ήταν μία αναγνώριση ρεαλισμού. Για όλους στην Ισπανία, η φετινή Μπαρτσελόνα, με το χτίσιμο της οποίας ο Μπαρτζώκας είχε ελάχιστη συμμετοχή, είναι ένα κουφάρι (κυριολεκτικά, σε μία ρητορική υπέρβαση, και λόγω τραυματισμών), με λαμπερό φόρεμα. Πλάκα στην πλάκα όμως, αυτό το φόρεμα νίκησε χθες τη Μάλαγα με πρωταγωνιστή τον Ερικσον, που λες κι έπαιζε σαν να κρινόταν η ίδια η ζωή του.
Πριν φύγω από την Αθήνα, η συζήτηση για τον τελικό της Θεσσαλονίκης άναβε κάθε τόσο κι επαναλάμβανα διαρκώς την ίδια φράση… “Αν ο Παναθηναϊκός ματσάρει το κίνητρο του Αρη, δύσκολα θα χάσει το τρόπαιο στο NIck Galis Hall”. Η Μπαρτσελόνα ήταν το ανεπαίσθητο φαβορί του προημιτελικού με τη Μάλαγα, αλλά δε θα πόνταρε κανείς ούτε ένα ευρώ πάνω της για πιθανή νίκη. Πόσο μάλλον για την κατάκτηση του Κυπέλλου. Κι όμως, με σχήματα και πεντάδες που θύμιζαν Μπαρτσελόνα μόνο στα χρώματα, οι Καταλανοί βρήκαν το κίνητρο να προσπεράσουν μία συμπαγή ομάδα όπως η Μάλαγα και απόψε περιμένει ένα ακόμα πιο δύσκολο εμπόδιο, αυτό της Βαλένθια.
Ο Παναθηναϊκός δεν είναι λαβωμένος όπως η Μπάρτσα, αλλά ο τρόπος με τον οποίο διεξάγεται ο τελικός, έχει στήσει αυτή την πλατφόρμα πάνω στην οποία οι πράσινοι θα περπατήσουν όχι ως αξιοθέατο, μας σαν λάφυρο της διάθεσης των γηπεδούχων. Η Θεσσαλονίκη, το γήπεδο, ο τρόπος που επιλέχθηκε, η πρώτη διεξαγωγή τελικού στο Βορρά μετά από τόσα χρόνια, ο κόσμος, η ευκαιρία που αισθάνονται ότι έχουν οι παίκτες του Αρη, δεν είναι ικανά βέβαια για να αφαιρέσουν ολοκληρωτικά τον τίτλο του φαβορί από τον Παναθηναϊκό, μπορούν όμως, να απομειώσουν την ένταση του. Η ομάδα του Πασκουάλ, είναι μεν, αλλά στην πραγματικότητα δεν είναι τόσο αδιαφιλονίκητο φαβορί πια για τον τελικό και αυτή η εξέλιξη ήταν το δίχως άλλο, η μεγαλύτερη αβάντα που θα μπορούσε να έχει ο Τσάβι Πασκουάλ στην ψυχολογική προετοιμασία της αναμέτρησης. Αν το κίνητρο, ξαναγράφω, είναι ίδιο, ο Παναθηναϊκός δύσκολα θα χάσει το τρόπαιο. Αν ο Αρης υπερισχύσει σε διάθεση, σε πολεμική κραυγή, στην ανοχή στον πόνο, στις βουτιές, στις corpς-a-corps μονομαχίες, τότε ο τελικός θα είναι ανοιχτός.
Μη νομίζετε, όμως, το ίδιο θα συμβεί και στην Ισπανία, όπου η Ρεάλ μοιάζει ως ο μισητός αντίπαλος που όλοι θέλουν να νικήσουν. Δε θα ξεχάσω ποτέ, το βράδυ της Πέμπτης, όταν για το δεύτερο ημίχρονο του προημιτελικού της Βασίλισσας με την Ανδόρα βρέθηκα στο ξενοδοχείο των αποστολών. Στο λόμπι του “Lakua Hotel” συγκεντρωμένοι παίκτες από όλες τις ομάδες (όλες όμως. πλην των δύο που αγωνίζονταν) μπροστά από την οθόνη ενός προτζέκτορα έβγαλαν διακριτικές φωνές απόγνωσης, όταν οι διαιτητές στέρησαν από την Ανδόρα την μεγαλύτερη έκπληξη των τελευταίων ετών στο Κόπα. Φωνές απόγνωσης, που διαδέχτηκαν τις κραυγές πανηγυρισμών όταν η ομάδα του Θανάση Αντετοκούνμπο έδειχνε ικανή να ρίξει τη Ρεάλ στο καναβάτσο. Γύρισα τότε στον Τάκη και τον Κούλη, με τους οποίους ξεκινήσαμε το ταξίδι για τη Βιτόρια (με βάση το Μπιλμπάο) και τους ρώτησα… “Υπήρχε περίπτωση να έπαιζε ο Παναθηναϊκός και κάποιοι -έστω και δευτεροκλασάτοι- παίκτες του Ολυμπιακού, ή και το αντίθετο, να πανηγύριζαν την ήττα του αντιπάλου;”. Η απάντηση, σύμφωνα με τα δικά μου δεδομένα είναι: “Ποτέ!”.
Όπως επίσης δε θα ξεχάσω το βλέμμα του φίλου Ντάνι Ιερεθουέλο, όταν την επόμενη του αγώνα, τον είδα τη Φερνάντο Μπουέσα Αρένα να ανεβαίνει χαμογελαστός μία σκάλα στα σπλάχνα του γηπέδου και μακριά από άλλα βλέμματα τον ρώτησα: “Τι έγινε ρε Ντάνι; Γιατί το έκανες αυτό;” (υπονοώντας τα δύο λάθη στον αγώνα της Ρεάλ) και με σχετική απάθεια, χωρίς να αποχωριστεί το χαμόγελό του, ανεβαίνοντας τη σκάλα, μου απάντησε με ανοιχτά τα χέρια σε στάση παραδοχής: “Λάθος φίλε μου. Ήταν ένα λάθος”. Ούτε απειλές, ούτε ανακοινώσεις εναντίον της διαιτησίας, ούτε τίποτα. Όπως μου λένε εδώ στην Ισπανία, οι μεγάλες ομάδες όχι μόνο δεν έχουν αβάντα, αλλά αν ένα παιχνίδι καταλήξει στα τελευταία λεπτά να κρίνεται στον πόντο, οι “μικροί” θα πάρουν το σφύριγμα που χρειάζονται για να νικήσουν, διότι έτσι θεωρούν οι Ισπανοί ότι αποδεικνύουν πως έχουν το καλύτερο πρωτάθλημα στην Ευρώπη. Επιτρέποντας στους μικρούς να νικήσουν τον μεγάλο.
Η ώρα είναι περασμένη, σε λίγο αρχίζει ο τελικός της Θεσσαλονίκης, σε λίγο μπαίνει ο Γιώργος Μπαρτζώκας σε ακόμα μία μάχη, αλλά αν λάβουμε υπόψιν μας, αυτό που μου είπε χθες αργά το βράδυ, ο διευθυντής των επαγγελματικών ομάδων της Μπαρτσελόνα, Aλμπερτ Σολέρ…. “Ο Γιώργος δεν πρόκειται να φύγει από τη Μπαρτσελόνα. Είναι ένας πολύ καλός άνθρωπος, πολύ καλός προπονητής και εκτιμάμε πολύ τη δουλειά που κάνει. Είχε πολύ δύσκολο έργο φέτος κι εργαζόμαστε ήδη για τη νέα σεζόν”.
Βέβαια, ο συγκεκριμένος, είναι απλά ένας πολιτικάντης, πρώην υπουργός της κυβέρνησης Θαπατέρο, που η σχέση του με τον αθλητισμό είναι τόσο έντονη όσο και η δική μου με την πυρηνική φυσική. Άρα, οι κουβέντες του, ίσως και να μην έχουν τόση σημασία.
Αυτό που όντως έχει σημασία όμως, είναι ένα κουτσομπολιό το οποίο κυκλοφορεί και αναφέρει ότι οι άνθρωποι της Μπαρτσελόνα ξέρουν ήδη ότι ο Λουίς Ενρίκε το καλοκαίρι δε θα συνεχίσει στον πάγκο της ποδοσφαιρικής ομάδας, διότι… “Θα πάει να κάνει σέρφ όλο το χρόνο στην Αυστραλία” όπως υποστηρίζει ένα μεγαλοστέλεχος των Καταλανών… Και τότε ο Μέσι μπορεί να φέρει πίσω τον αγαπημένο του Πεπ.
