Κάτι παραπάνω από τρεις εβδομάδες απομένουν για την προγραμματισμένη έναρξη της νέας Ευρωλίγκας και το τοπίο, λόγω της πανδημίας του κορονοϊού, είναι αρκετά ομιχλώδες. Η περασμένη σεζόν, όπως είναι γνωστό, δεν είχε αίσιο τέλος. «Ηττήθηκε» από τον Covid-19 και τα περιοριστικά μέτρα που έλαβαν τα κράτη εξαιτίας της θανατηφόρας πανδημίας.
Οι πληροφορίες λένε ότι το πλήγμα για το ταμείο της Λίγκας και κατ’ επέκταση και των ομάδων, που άλλωστε είναι μέλη και μέτοχοι της Euroleague, ήταν αρκετά σοβαρό και όπως έχει γίνει αντιληπτό όλοι προσπαθούν να ορθοποδήσουν. Από τότε μεσολάβησε μια περίοδος εξαιρετικά δύσκολη, με τις ομάδες να αναζητούν τρόπους να αντιμετωπίσουν την οικονομική κρίση, με διαπραγματεύσεις με τους παίκτες σε συλλογικό επίπεδο και αργότερα κάποιες εξ αυτών σε ατομικό επίπεδο με ορισμένους παίκτες. Συζητήσεις και διαπραγματεύσεις με χορηγούς και τηλεοπτικά κανάλια για το «κούρεμα», αλλά και πολλά ακόμη που δημιούργησαν μια ζοφερή κατάσταση.
Ίσως να μην είναι υπερβολή να θεωρηθεί ότι η επανάληψη μιας τέτοιας συνθήκης, δηλαδή ακύρωση και της νέας σεζόν, μπορεί να αποδειχθεί καταδικαστική για την Euroleague. Οι αντοχές των ταμείων έχουν μειωθεί σε σημαντικό βαθμό κι αυτό φαίνεται πως το έχουν αντιληφθεί στο στρατηγείο της Λίγκας στη Βαρκελώνη και τουλάχιστον από τα τέλη Ιουλίου (είχε γράψει σχετικά η Live Sport στις 29 Ιουλίου) εργάζονται προκειμένου να βρουν εναλλακτικές λύσεις.
Η διοργάνωση πρέπει να διεξαχθεί και να ολοκληρωθεί, διότι το οικονομικό πρόβλημα που θα δημιουργηθεί θα είναι τεράστιο. Ίσως ανεπανόρθωτο!
Το πρόβλημα εν προκειμένω είναι πως η Ευρωλίγκα διεξάγεται σε γήπεδα 10 διαφορετικών χωρών, όπου και ο κορονοϊός έχει διαφορετική «παρουσία» και επίσης η Κυβέρνηση κάθε μιας εξ αυτών των χωρών λαμβάνει διαφορετικά περιοριστικά μέτρα. Για τους δημόσιους χώρους, τις πτήσεις, τους περιορισμούς για όσους εισέρχονται στο έδαφος τους.
Γεγονός που περιπλέκει την κατάσταση που καλείται να αντιμετωπίσει η Euroleague. Για αυτό εδώ και καιρό καταστρώνουν τα σχέδια για εναλλακτική λύση, όμως δεν είναι διόλου εύκολη η υπόθεση εξεύρεση τους.
Το ιδεατό είναι να γίνουν οι αγώνες και να διεξαχθεί το πρωτάθλημα με τα ματς να γίνονται κανονικά στις έδρες των γηπεδούχων ομάδων. Προσωπικά το θεωρώ ανέφικτο. Την 1η Οκτωβρίου, που έχει οριστεί το τζάμπολ της νέας σεζόν, εκτιμάται πως θα βρισκόμαστε στην κορύφωση του δεύτερου κύματος της πανδημίας και οι περιορισμοί θα είναι πολλοί. Όπως ίσως γνωρίζετε η Έφες υποχρεώθηκε να ακυρώσει τη συμμετοχή της στο τουρνουά του Κάουνας (12-13/9) καθώς οι Τούρκοι δεν μπορούν να ταξιδέψουν άλλου πλην του Βελιγραδίου και τη θέση της πήρε η Άλμπα. Παρεμπιπτόντως την πρόσκληση έχει αποδεχτεί ο Παναθηναϊκός και φυσικά οικοδέσποινα είναι η Ζαλγκίρις.
Το πρώτο εναλλακτικό σενάριο έχει τις πιο ήπιες παρεμβάσεις. Προφανώς μπορεί να έχει εφαρμογή σε πιο ήπιες καταστάσεις με τον ιό, δηλαδή σε “χαλαρά” περιοριστικά μέτρα των Κρατών. Σε αυτή την περίπτωση η επιλογή θα είναι να αλλάζουν οι έδρες των αγώνων που παρουσιάζεται αδυναμία διεξαγωγής τους. Για παράδειγμα δεν μπορεί το Παναθηναϊκός-Ρεάλ ή το Ολυμπιακός-Μακάμπι να γίνει στην Ελλάδα, θα ορίζεται σε πόλη που θα μπορούν οι δύο ομάδες να ταξιδέψουν. Όπως συνέβη στο τέλος της περσινής σεζόν με το Μιλάνο-Ολυμπιακός που ορίστηκε στο Βερολίνο, ασχέτως αν τελικά δεν διεξήχθη.
Το δεύτερο εναλλακτικό σενάριο και το οποίο την παρούσα στιγμή φαίνεται και πιο πιθανό να επιχειρήσει η Ευρωλίγκα να εφαρμόσει, είναι η λύση που επέλεξε το ΝΒΑ με τη «φούσκα» της Disneyland, το οποίο είχε και η Euroleague στο τραπέζι ως σενάριο για την ολοκλήρωση της σεζόν που πέρασε, με σχέδιο να συγκεντρώσει όλες τις ομάδες στο Βελιγράδι. Κάτι που υποστήριξε η σερβική Κυβέρνηση η οποία είχε συγκαλέσει έκτακτο Υπουργικό συμβούλιο προκειμένου να λάβει κεντρικά την απόφαση να ζητήσει από την Ευρωλίγκα τη διοργάνωση του μίνι-πρωταθλήματος.
Το πρόγραμμα θα πρέπει να αλλάξει σε μεγάλο βαθμό, καθώς σε αντίθεση με το ΝΒΑ, η Ευρωλίγκα δεν έχει σε «αποκλειστικότητα» τις ομάδες της, αλλά τις «μοιράζεται» με τις εθνικές λίγκες, πλην του Ολυμπιακού βεβαίως.
Οι πληροφορίες λένε πως κάποια στιγμή έπεσε στο τραπέζι και η ιδέα να δημιουργηθούν «φούσκες» σε τρεις πόλεις, στις οποίες κυκλικά θα αγωνίζονται ανά έξι οι ομάδες σε σειρά τριών αγώνων για την κάθε μία. Οι υποψήφιες πόλεις φέρονταν να είναι η Βαλένθια (που φιλοξένησε τους αγώνες για την ολοκλήρωση του ισπανικού πρωταθλήματος), το Μόναχο (στη Γερμανία έγιναν αγωνες για την ολοκλήρωση του πρωταθλήματος) και το Κάουνας. Όμως οι πληροφορίες λένε πως «ναυάγησε» άμεσα, λόγω του κόστους τόσο για τις ομάδες, όσο και για τις εταιρείες παραγωγής.
Σε κάθε περίπτωση είναι σαφές ότι η διεξαγωγή της διοργάνωσης μόνο εύκολη υπόθεση δεν είναι. Η Ευρωλίγκα, που βολιδοσκόπησε τις ομάδες για την πρόθεση/δυνατότητα να εξασφαλίσουν τσάρτερ (κάτι που είναι κοστοβόρο, καθώς συνολικά είναι πάνω από 1 εκατ.ευρώ, άρα ανέφικτο για την πλειονότητα των ομάδων), θέλει να γίνει η σεζόν, γιατί δεν αντέχει άλλο οικονομικό στραπάτσο και το «κραχ» θα είναι στη… γωνία. Ωστόσο θα πρέπει να ξεπεραστούν σοβαρά θέματα, που όπως σημειώθηκε στην αρχή, θα είναι διαφορετικά ανά Κράτος. Για αυτό οι υπεύθυνοι της διοργάνωσης υποχρεώθηκαν από τις συνθήκες να ζητήσουν από τις ομάδες να αναλάβουν πρωτοβουλίες και να πιέσουν τις Κυβερνήσεις των χωρών τους προκειμένου να λάβουν εξαιρέσεις για τα περιοριστικά μέτρα (πτήσεις, καραντίνα κλπ), ώστε να εφαρμοστούν τα όποια τελικά σχέδια τους, ακόμη κι αν η πανδημία έχει νέα έξαρση. Κάτι που αποκαλύπτει μια σημαντική αδυναμία της Ευρωλίγκας, που δεν έχει επιρροή στις Κυβερνήσεις, αντιθέτως με τη FIBA που μέσω των Ομοσπονδιών έχει πρόσβαση σε αυτές και δεν ζητά από τις ομάδες να ασκήσουν τη… γοητεία τους.
Όπως και να έχει φαίνεται πως ο covid-19 είναι απειλητικός για όλους. Και για την Ευρωλίγκα, τις προθέσεις της οποίας θα μάθουμε στις 10 Σεπτεμβρίου οπότε και θα συνεδριάσει -μέσω ιντερνετ- με τα μέλη-μετόχους της για την ενημέρωση τους και όποιες αποφάσεις κριθεί οτι πρέπει να ληφθούν…
