Κάποια στιγμή συνέβη χωρίς να το ανακοινώσει κανείς. Το SDNA έπαψε να είναι απλώς ένα site και έγινε σημείο αναφοράς.
Θυμηθείτε το κομμάτι της Αργυρώς Γιαννουδάκη από το αεροπλάνο της ΑΕΚ. Η αντίδραση του κόσμου δεν ήταν «το είδατε;». Ήταν «κάτσε να μπούμε στο SDNA να δούμε αν ισχύει». Αυτό δεν είναι επισκεψιμότητα, είναι εμπιστοσύνη. Είναι το σημείο όπου ένα Μέσο παύει να αναπαράγει την είδηση και γίνεται αυτό που την επικυρώνει.
Θυμηθείτε και τη χθεσινή ατάκα του DPG: «Πώς νιώθουν όλοι οι δημοσιογράφοι σήμερα, εκτός του SDNA;». Δέκα λέξεις που λένε όλη την ιστορία. Σε μια μέρα που ο αθλητικός Τύπος κοιτούσε τα παπούτσια του, υπήρχε ένα Μέσο που δεν χρειαζόταν να κρυφτεί.
Θυμηθείτε, τέλος, τα νούμερα των εκπομπών για το σκάνδαλο. Ο κόσμος δεν ήρθε για τη μπάλα. Ήρθε για την αλήθεια. Πάνω από 230.000 views οι τελευταίες δύο εκπομπές που αφορούσαν το σκάνδαλο.
Αυτό που θα έπρεπε να κάνουν όλοι
Το SDNA δεν κάνει κάτι εξωτικό. Κάνει αυτό που υποτίθεται ότι είναι η δουλειά του Τύπου: ελέγχει την εξουσία και στέκεται δίπλα στον κόσμο. Δεν τη χειροκροτεί. Δεν τη δικαιολογεί. Δεν σφυρίζει αδιάφορα συζητώντας για το 4-3-3 όσο γύρω του καίγεται το σπίτι.
Το ότι αυτό μοιάζει σήμερα ηρωικό λέει περισσότερα για τους άλλους παρά για εμάς.
Γιατί δεν θα μας μιμηθούν.
Ας είμαστε ειλικρινείς: το SDNA δεν μπορεί να γίνει παράδειγμα για τα υπόλοιπα Μέσα. Αυτό που κάνει είναι δύσκολο και επώδυνο. Και, μεταξύ μας, δεν φέρνει φράγκα. Οι δημόσιες σχέσεις φέρνουν φράγκα. Η σιωπή φέρνει φράγκα. Ο έλεγχος κόβει έσοδα, κλείνει πόρτες, χαλάει «σχέσεις».
Όποιος διαλέγει αυτόν τον δρόμο ξέρει τι αφήνει πίσω του.
Το μήνυμα
Τι δίνει, λοιπόν; Ένα μήνυμα. Ότι αν τολμήσεις να κάνεις κάτι, μπορεί να ξεσκεπαστείς όπως ξεσκεπάστηκαν οι προηγούμενοι.
Δεν είμαστε ούτε νόμος, ούτε κράτος, ούτε εισαγγελέας, και δεν διεκδικούμε να τους αντικαταστήσουμε ή να τους υποκαταστήσουμε. Μπορούμε όμως να κάνουμε κάτι άλλο: να μη νιώθει κανείς ασφαλής. Να υπάρχει φόβος, άγχος, ανασφάλεια σε όποιον παρανομεί ή σκέφτεται να παρανομήσει. Να ξέρει ότι κάποιος κοιτάει.
Αυτό είναι αποτροπή. Και η αποτροπή έχει ένα πρόβλημα: δεν φαίνεται. Δεν μετράς τα σκάνδαλα που δεν έγιναν. Δεν αποτιμάς τις κομπίνες που ακυρώθηκαν επειδή κάποιος σκέφτηκε «κι αν το βγάλει το SDNA;».
Αυτό το κενό καλύπτει σήμερα στα αθλητικά media το SDNA.
Η διάλυση της ποδοσφαιρικής παράγκας που είχε στηθεί μέχρι τα μέσα της δεκαετίας του 2010 ήταν η μεγαλύτερη επιτυχία που σημείωσε αθλητικό Μέσο εδώ και δεκαετίες. Μέχρι την επόμενη. Τη συντριβή του Λιόλιου και της παρέας του που λυμαίνονταν το μπάσκετ.
Όποιος θέλει μπορεί να ξαναδοκιμάσει. Η υπομονή μας όπως θα έχετε διαπιστώσει είναι γαϊδουρινή. Για κάθε μία μήνυση που στέλνει κάποιος θιγόμενος στα γραφεία μας, η παράδοση δείχνει πως συνήθως ακολουθούν μερικά κακουργήματα…
Όχι ο καλύτερος. Ο πιο επιδραστικός.
Το SDNA δεν διεκδικεί τον τίτλο του καλύτερου. Αυτό ας το κρίνει ο καθένας. Στη σύγχρονη ιστορία του ελληνικού αθλητισμού, όμως, στις τελευταίες δεκαετίες, δεν έχει υπάρξει πιο επιδραστικό Μέσο. Δεν έχει υπάρξει Μέσο που να έπαιξε τέτοιο ρόλο σε τόσο καθοριστικά γεγονότα.
Αυτό είναι το αποτύπωμα. Και δεν σβήνεται.
Δεν είναι ζήτημα αντικειμενικότητας, αυτές είναι σχετικές έννοιες. Είναι ζήτημα έρευνας, αξιοποίησης πληροφοριών, σωστών εκτιμήσεων, αξιοπιστίας.
Ο Πέτρος Παπαπέτρου από χθες είναι φυλακισμένος. Το SDNA του είχε κρούσει το καμπανάκι αμέτρητες φορές πριν ο ανακριτής διατάξει το φινάλε της ελευθερίας του. Δεν αξίζει σε κανέναν αυτή η κατάληξη αλλά συμβαίνει αν οι άνθρωποι είναι αμετανόητοι και τα βάζουν με λάθος στόχους.
Ο Λιόλιος, η Τσαρούχα, όλοι έχουν προειδοποιηθεί δημοσίως. Με κριτική, αδυσώπητη κριτική, οξεία κριτική, προσπαθούσαμε απλά να τους συνετίσουμε για να μην κλέβουν τον ιδρώτα των ανθρώπων. Το έκαναν απροκάλυπτα, αλαζονικά, βγάζοντας τη γλώσσα σε όποιον φώναζε. Σαν να μην τους άγγιξε τίποτα επειδή είχαν το σύστημα μαζί τους. Mediaκό και όχι μόνο.
Είναι φανερό πως ο λαός θέλει τις βαρύτερες ποινές στην προκειμένη περίπτωση αλλά ο δικός μας στόχος δεν πρέπει και δεν είναι η φυλάκιση. Είναι λυπηρό να βλέπεις ανθρώπους να καταλήγουν εκεί επειδή ήταν αμετανόητοι, αλαζόνες, σε σημείο Λουδοβικισμού εκτιμώντας πως είναι πάνω από το κράτος και τους νόμους.
Το SDNA επιδιώκει να προασπίσει τα συμφέροντα των πολιτών και της κοινωνίας. Με κάθε κόστος. Οποια κι αν είναι η φθορά. Πληρώνοντας ακριβά το τίμημα. Στο τέλος όμως, η ιστορία γράφει πάντα τους νικητές. Τους πολιορκημένους που νίκησαν εξασφαλίζοντας την ελευθερία. Μπορεί να κάνουμε λάθη, αλλά στο τέλος της ημέρας ακόμα κι όταν αυτά συμβαίνουν, είναι σημαντικό να είμαστε στη σωστή πλευρά της ιστορίας.
