Θα ήταν κάπου στα μέσα της δεκαετίας του 2000. Τότε που η Ελλάδα εξήγαγε περήφανη και περιχαρής την οικονομική ευημερία, το Euro 2004, τους Ολυμπιακούς Αγώνες, την Έλενα Παπαρίζου, την κατάκτηση του ευρωμπάσκετ. Σε μια σκιερή γειτονιά των Σεπολίων, τα λεμόνια γέμιζαν τα πεζοδρόμια, προσκαλώντας αμέριμνους πεζούς να δοκιμάσουν τις ποδοσφαιρικές τους αρετές. Κάποια πιτσιρίκια, πεζά κι εκείνα, το πήγαιναν ένα βήμα παραπέρα. «Σηκώναμε τα λεμόνια και τα πετούσαμε σε κάδους με τα χέρια», θυμάται ο Κώστας. «Ρε συ, μήπως να πάμε να παίξουμε μπάσκετ;», ρώτησε τον μεγαλύτερο Γιάννη. «Μπαααα, δε θα είμαστε καλοί».
Περίπου δέκα χρόνια μετά, περίπου απροσδιόριστα χιλιάδες μίλια μακριά, τα πιτσιρίκια έχουν μεγαλώσει και έχουν για την πάρτη τους ένα ολόκληρο γήπεδο μπάσκετ. «Έπαιζα με τον μικρότερο αδερφό μου, τον Άλεξ και τον νίκησα, όταν ο Γιάννης άρχισε να τον παρηγορεί. Ο Άλεξ το παίρνει πολύ προσωπικά όταν χάνει, οπότε ήθελε να τον κάνει να νιώσει καλύτερα. Έτσι είμαστε στην οικογένεια. Ο ένας θέλει να είναι καλύτερος από τον άλλον – αυτό μας κάνει τόσο ανταγωνιστικούς. Άρχισε να του λέει «μην ανησυχείς, θα τον κερδίσεις σε δύο χρόνια, θα τον κερδίσεις όταν παίξετε ξανά». Εκεί κάπου νευρίασα και γυρίσω στον Γιάννη και του λέω «αν παίξουμε, σε κερδίζω τώρα».
«Κώστα, του έλεγα, χαλάρωσε. Δεν το θες αυτό».
«Και μετά παίξαμε. Και μάλλον είχε καιρό να με δει να παίζω και δεν περίμενε ότι θα είμαι τόσο καλός. Και τον νίκησα».
«Νομίζω παίξαμε στα εφτά. Και κέρδισε! Ήμουν πολύ θυμωμένος, ω ναι, είχα θυμώσει. Αλλά ήμουν περήφανος εκείνη τη στιγμή, γιατί έβλεπα πόσο βελτιώνεται ο μικρός μου αδερφός».
Ο Κώστας, λοιπόν… Ο Κώστας που βρέθηκε στην Αμερική σε ηλικία 16 ετών. Ο Κώστας που έπρεπε να προσαρμοστεί στο σχολείο χωρίς καν να ξέρει καλά τη γλώσσα, ο Κώστας που έγινε ο πρώτος στην οικογένεια που θα πήγαινε κολέγιο, ο Κώστας που θα έπαιρνε αργότερα ελληνικό διαβατήριο, ο Κώστας που ήθελε το όνομά του να γράφεται διαφορετικά, ώστε να θυμίζει τη νιγηριανή του προσέλευση. Ο Κώστας που μπορούσε να ακολουθήσει όποιο δρόμο ήθελε, αλλά έπρεπε να αποφύγει ένα λάθος…
«Αν προσπαθήσει να γίνει ο επόμενος Γιάννης, θα καταστραφεί». Οπότε αποφάσισε να γίνει ο καλύτερος Κώστας που θα μπορούσε…
Skate or die!
Δεν υπάρχουν αρκετοί τόμοι για να χωρέσουν όλες τις ιστορίες του Θανάση, του Γιάννη, του Κώστα και του Άλεξ. Κάθε φορά που θα καθίσουν όλοι μαζί, θα σκεφτούν και κάτι διαφορετικό. Θα θυμηθούν μια αστεία ιστορία και πώς κατόρθωναν να μετατρέψουν μια τρομακτικά δύσκολη πραγματικότητα, σε πλάκα. Σε κωμωδία. Σε οικογενειακή περιπέτεια. Στο βιβλίο του ο Γιάννης περιγράφει την ημέρα που έπρεπε να φύγουν άρον-άρον από το σπίτι τους, διότι τους είχε κοινοποιηθεί η έξωση. Μια ακόμα. Αφού μάζεψαν όσα υπάρχοντα είχαν, είδαν στη γωνία ξεχασμένο το ψυγείο. Και τώρα; Ο Κώστας κοιτάζει στη γωνία του δωματίου, ένα από τα ελάχιστα εφηβικά αξεσουάρ – ένα skateboard. «Μήπως να το βάζαμε πάνω», λέει ο μικρός – εννέα ετών τότε – Αντετοκούνμπο. Και πάνω το έβαλαν. Και το ψυγείο ισορρόπησε, και το skateboard άντεξε και η μετακόμιση έγινε και το μάθημα ζωής ήρθε. Να ισορροπείς. Να αντέχεις. Να κινείσαι στην ράμπα, σα να σου ανήκει!
Δε θα είχε ποτέ και άλλη επιλογή. Άρχισε να παίζει μπάσκετ όταν ξεκίνησε και ο Γιάννης. Όπου μπορούσαν. Σε όποια προπόνηση του Φιλαθλητικού χωρούσαν. Άντρες; Άντρες. Εφηβικό; Εφηβικό. Παιδικό; Παιδικό. Γυναικείο; Γυναικείο. Δεν είχε σημασία. Το μόνο που τους ένοιαζε ήταν να παίζουν μπάσκετ και αν μπορούν να καταφέρνουν να τρώνε μια φορά την ημέρα. Μέχρι το 2013. Είναι γνωστές οι ιστορίες του Γιάννη, η δική του ανακάλυψη, ανάπτυξη και πρόοδος. Ο Κώστας, όμως; 16 ετών στην άλλη άκρη του κόσμου. Δεν ήξερε καλά τη γλώσσα, δεν ήξερε καθόλου την κουλτούρα, δεν ήξερε καν ότι πρέπει να αλλάζεις τάξη από μάθημα σε μάθημα. Αλλά η ράμπα του ήταν το high school και θα ήταν για τα επόμενα δύο χρόνια.
Τα πήγε καλά στο Dominican High School από τον Φεβρουάριο του 2014, όταν ξεκίνησε να παίζει, αλλά κάθε δικό του βήμα δεν είχε πλοηγό ή εγχειρίδιο χρήσης. «Κάθε απόφαση ήταν δική του. Εγώ δεν πήγα κολέγιο. Ο Θανάσης δεν πήγε κολέγιο. Δεν υπήρχε κάποια συμβουλή που μπορούσαμε να του δώσουμε. Δεν γνωρίζαμε πώς λειτουργούν τα πράγματα». Ο Κώστας, για να μάθει, έγινε η σκιά κάποιων μεγαλύτερων φίλων του, οι οποίοι εκείνο το διάστημα πήγαιναν στο Marquette. Όταν ήρθε η σειρά του, και όταν ξεκίνησε στο Dayton, έμοιαζε σαν χαμένος. Βασικά, χάθηκε κυριολεκτικά μια μέρα προσπαθώντας να πάει στην τάξη, και βρέθηκε σε ένα εντελώς διαφορετικό αμφιθέατρο.
Μεταφορικά, ήταν ακόμα χειρότερα. Για ένα χρόνο, δε θα μπορούσε να παίξει σε επίσημο παιχνίδι. «Όταν δεν μπορείς να κάνεις αυτό που αγαπάς, σε πληγώνει», διηγείται και για να γεμίσει τις ώρες του έβλεπε περίπου τρεις-τέσσερις ταινίες την ημέρα, πήγαινε σε επιπλέον μαθήματα και περνούσε όσο περισσότερο χρόνο μπορούσε στην προπόνηση. Ο Άρτσι Μίλερ, προπονητής τότε στο Dayton, είχε δει αρκετά στον Κώστα για να μπορεί τόσο να τον περιμένει, όσο και να τον συμπονάει. «Προς το τέλος της χρονιάς φαινόταν τι παίκτης θα γίνει. Χρειάστηκε χρόνο, είναι λογικό. Έφυγε από την οικογένειά του για πρώτη φορά. Έμενε σε κοιτώνα για πρώτη φορά. Έμενε μόνος του για πρώτη φορά», δήλωνε, όμως για τον Κώστα υπήρχε και κάτι ακόμα: Μόλις συνήθιζε σε μια ράμπα, τού την άλλαζαν.
Ο Άρτσι Μίλερ έφυγε για την Ιντιάνα. Ανέλαβε ο Άντονι Γκραντ. Δεν πρόλαβε να τον γνωρίσει από κοντά, αφού το καλοκαίρι ο Κώστας είχε υποχρεώσεις με την Εθνική ομάδα. Μιλούσαν, όμως, καθημερινά με μηνύματα. Ευλογία η τεχνολογία σε τέτοιες περιπτώσεις. Κατάρα τα νέα. Στις 11 Ιουλίου του 2017, ο Αντετοκούνμπο χτύπησε σε φιλικό ματς της Εθνικής Νέων. «Ρωγμώδες κάταγμα έσω κνημιαίου κονδύλου», η διάγνωση και το έδαφος πάλι να τρέμει κάτω από τα πόδια του. Και πάνω που ανάρρωσε, πάνω που άρχισε να πατάει γερά, το έδαφος χάθηκε. Το τηλεφώνημα για τον θάνατο του Τσαρλς. «Κάθε φορά που παίζω, κοιτάω τον πατέρα μου ψηλά και λέω παίζω για σένα».
«Πάντα του το έλεγα. Δεν χρειάζεται να είσαι εγώ (σ.σ. ο Γιάννης). Δε χρειάζεται να είσαι ο Θανάσης. Πρέπει να είσαι ο εαυτός σου. Μπορεί να πάρει χρόνο, αλλά θα γίνεις και θα σε βλέπω. Όλοι θα σε βλέπουν».
Κι έτσι έγινε. Ο Κώστας σηκώνει το μανίκι του στο αριστερό χέρι. Εμφανίζεται ένα επιβλητικό κεφάλι λιονταριού. Ένα τατουάζ που έκανε λίγο καιρό μετά το θάνατο του πατέρα του. Έτσι τον έβλεπε πάντα. Και η Βερόνικα συχνά του έλεγε πώς από όλους τους γιους, εκείνος μοιάζει περισσότερο με τον Τσαρλς. Ήσυχος. Ίδιο σώμα. Ίσιο πρόσωπο. Ίδια γαλήνη. Και τα λόγια πάνω από το τατουάζ.
«Είμαι η κληρονομιά του πατέρα μου»…
Και επίσημα στον Παναθηναϊκό για 2 χρόνια ο Κώστας Αντετοκούνμπο! (pics, vid)
Κώστας Αντετοκούνμπο: Ο... τρίτος της οικογένειας που φοράει την μπλούζα του Παναθηναϊκού
