Στο μοιρολόι είμαστε “μανούλες”. Σε εθνικό πένθος, σε επικήδειους, σε μεμψιμοιρίες, σε “ενός λεπτού σιγή”, σε παράπονο, σε δάκρυ αληθινό και με το ζόρι, σε καημό, σε λυγμό, σε Στέλιο Καζαντζίδη, σε αμανέ, σε στεναγμό και σε μαυροφορεμένες γριές σε πόλεις και χωριά, που χήρεψαν και ξίνισαν στην αυτολύπηση, σα παλιές μαυροδάφνες που ξεχάστηκαν ανοιχτές. Για να κλάψουμε νεκρό, δεν έχει δεύτερους στο σύμπαν. Για αγώνα για τη ζωή όμως, το έχουμε αναθέσει τα τελευταία ογδόντα χρόνια στον... Μανώλη Γλέζο και ξεμπερδέψαμε οι υπόλοιποι.
Αυτήν την “ενός λεπτού σιγή” στα παιχνίδια της αγωνιστικής, θα την αντιλαμβανόμουν αν σήμαινε στ' αλήθεια μια ευκαιρία για ενός λεπτού ντροπή, ενός λεπτού οργή και ακολουθούνταν από ένα μεγάλο ξέσπασμα. Από ενός λεπτού σιγή, σε ενός... χρόνου φασαρία, για παράδειγμα. Φασαρία, σαν αυτή που κάνουν οι ζωντανοί, όταν δημιουργούν προϋποθέσεις, για να μη θρηνούν (έστω και αν ο θρήνος γίνεται με... στυλ και αρχαιοελληνική ή βυζαντινή δραματουργία), αδιαφορώντας εγκληματικά, αν όχι συμμετέχοντας από πρόθεση. Γιατί η σιγή, δεν είναι μόνο συμβολισμός του πόνου και της τιμής στη μνήμη. Η σιωπή και η σιγή, αποτελούν κύρια γνωρίσματα του θανάτου. Μιας κοινωνίας που δείχνει να μην αντιδρά με κανέναν άλλο τρόπο, πέραν του μίσους και του πένθους. Σα να θρηνεί τον ημιθανή εαυτό της.
Αντί να είμαστε στους δρόμους και τις πλατείες, βρεμένοι και στεγνοί και να χτυπιόμαστε μέχρι να αλλάξουν όσα μας σκοτώνουν, ετοιμαζόμαστε για μπάλα, τηρώντας όμως... ενός λεπτού σιγή. Αφού θα μαζευτούμε για ποδόσφαιρο και κάπου θα πάνε και πολλοί, προτιμότερο θα ήταν να κηρύξουμε ενός λεπτού... φωνή. Φωνή αντίδρασης και διαμαρτυρίας, λύσσας και διεκδίκησης της ζωής που πνίγηκε μέσα στα χέρια μας αυτές τις μέρες, από εγκληματικά λάθη όλων μας. Εκείνων που νομοθετούν 50 χρόνια, όσων ελέγχουν και διεκπεραιώνουν και όλων ημών που τους συντηρούμε εκεί, γιατί είναι σαν τα μούτρα μας.
Αλλά βεβαίως, πώς βγάζει κανείς ενός λεπτού φωνή, εναντίον του ίδιου του, του μαλάκα εαυτού; Γι αυτό βολεύονται όλοι με την “ενός λεπτού σιγή”: Απλώς το βουλώνεις και περνά.
Υγ Έγραψα για το Μανώλη Γλέζο χτες βράδυ. Για κάποιες στιγμές που το σύμπαν δημιουργεί μια εικόνα, μόνο και μόνο για να ξεφτιλίσει την αξία των λέξεων... Για τον πρόεδρο της Δημοκρατίας που δεν αξίζαμε ποτέ.
