Το γράφω προτού καν δω τα κεντρικά δελτία των καναλιών και τον χρόνο που θα αφιερώσουν σε μια από κάθε άποψη σημαντικότατη είδηση: Την ποινική δίωξη που άσκησε η Εισαγγελέας Πειραιά στον Βαγγέλη Μαρινάκη, όχι για πράγματα όπως στήσιμο αγώνων αλλά για διακίνηση ναρκωτικών!
Για να μετρηθούμε λοιπόν. Η μπούκα του Ιβάν με το όπλο συγκλόνισε τους πάντες και έπαιζε πρώτο θέμα παντού για ημέρες. Με αντικειμενικά ρεπορτάζ που παρουσίαζαν τον Σαββίδη σαν την προσωποποίηση των εφτά πληγών του Φαραώ για το ελληνικό ποδόσφαιρο.
Τώρα; Πόσα λεπτά και σε ποια σειρά θα παίξει η δίωξη του Βαγγέλη Μαρινάκη;
Πόσα άρθρα θα του αφιερώσουν τα μεγάλα, αντικειμενικά site. Οι δημοσιογράφοι που βρήκαν εξαιρετικά εύκολο να ξεσκίσουν τον Σαββίδη (και καλά έκαναν, αν αυτό πίστευαν ειλικρινά), θα ασχοληθούν, έστω για λίγο με την περίπτωση του αφεντικού του Ολυμπιακού; Ή θα κρυφτούν πίσω από το τεκμήριο της αθωότητας; Ασφαλώς η δίωξη δεν σημαίνει ότι ο Μαρινάκης είναι ένοχος. Και όντως, ο άνθρωπος μπορεί να αθωωθεί πανηγυρικά. Ουδείς αντιλέγει.
Αλλά αν για την εικόνα του Σαββίδη με το όπλο γράφτηκαν ένα εκατομμύριο λέξεις , για μια ποινική δίωξη που αφορά σε κάποιους τόνους ναρκωτικών, πόσες λέξεις αντιστοιχούν;
Θα παρακολουθήσουμε, θα μετρήσουμε και εδώ θα είμαστε να τα ξαναπούμε. Εμείς άλλωστε είμαστε σταθερά εδώ. Σε μια μάχη που δεν σταματά ποτέ. Ορισμένοι άλλοι που ανακάλυψαν εσχάτως την μάχιμη αρθρογραφία, έχουν μείνει τριγύρω ή από το απόγευμα ψάχνουν τρύπα να κρυφτούν και πρόσχημα να ακουμπήσουν; Θα το διαπιστώσουμε λίαν συντόμως. Αλλά κάτι μου λέει ότι η ρουφιάνα η ζωή καμιά φορά τα φέρνει έτσι , που σε εκθέτει προτού προλάβεις να πεις «ΣΚΑΙ» (για να χρησιμοποιήσω μια τυχαία, σύντομη λέξη)…
