Η άνεση με την οποία ο Κώστας Ζουράρις «χαρίζει» ελληνικά νησιά θα ήταν σοκαριστική υπό άλλες προϋποθέσεις. Εδώ δεν πρόκειται πια για έναν περίεργο καθηγητή με ακατανόητο λόγο, ο οποίος στην τηλεοπτική Ελλάδα των 90’ς και των 00’ς «περιφερόταν» στα κανάλια σαν να ήταν ο πιο μορφωμένος άνθρωπος του κόσμου, αφήνοντας άφωνες με τις γνώσεις του τις ξανθές τηλεπαρουσιάστριες. Εδώ πρόκειται για υπουργό της ελληνικής κυβέρνησης. Με όποιον τρόπο και για όποιον λόγο κι αν εκστόμισε την φράση «Και να χάσουμε μερικά νησιά δεν πειράζει», το επόμενο βήμα είναι η παραίτηση. Την ζητάει ο Πρωθυπουργός ή την υποβάλλει μόνος του, δεν έχει σημασία. Εκείνο που έχει σημασία είναι ότι δεν γίνεται να συνεχίσει να υπηρετεί αυτός ο άνθρωπος το Υπουργείο Παιδείας.
Δεν έχω καμία υπερπατριωτική κάψα για να θεωρώ τον Ζουράρι προδότη. Και αντιλαμβάνομαι περίπου την πρόθεσή του – ήθελε να πει, υποθέτω, ότι η εθνική μας ταυτότητα είναι η γλώσσα και όχι τα νησιά και άρα την γλώσσα οφείλουμε να διαφυλάξουμε πρωτίστως. Πιστεύω επίσης ότι όλοι έχουν δικαίωμα στο λάθος. Δεν έχουν όλοι όμως δικαίωμα στην αβάσταχτη επιπολαιότητα και σίγουρα όχι οι άνθρωποι με θέσεις ευθύνης. Ο Ζουράρις, σε μια εξαιρετικά κρίσιμη για τη χώρα συγκυρία, φέρθηκε με ελαφράδα και αλαζονεία στα όρια της ανοησίας. Η ελαφράδα και η αλαζονεία στα όρια της ανοησίας δεν έχουν θέση στην κυβέρνηση. Είναι τόσο απλό.
Στην Ελλάδα έτγσι κι αλλιώς ουδείς παραιτείται. Κλέφτες, απατεώνες, λωποδύτες, επίορκοι παραμένουν στην θέση τους μέχρι τελικής πτώσεως. Πρόκειται για τον ιό της καρέκλας...
Αλλά έλα που δεν είναι. Στην Ελλάδα έτσι κι αλλιώς ουδείς παραιτείται. Κλέφτες, απατεώνες, λωποδύτες, επίορκοι κ.λπ. παραμένουν στην θέση τους μέχρι τελικής πτώσεως. Πρόκειται για τον ιό της καρέκλας. Άπαξ και στρογγυλοκαθίσεις, δεν σηκώνεσαι ούτε με χειρουργική επέμβαση. Συμβαίνει διαχρονικά. Ο Ζουράρις απλώς ακολουθεί το παράδειγμα του συρμού. Σου λέει, εντάξει, είπαμε μια βλακεία, που δεν παραδεχόμαστε καν ότι ήταν βλακεία, αλλά εδώ ο Πρωθυπουργός έχει πει και τόσες και τόσες και όχι απλώς δεν παραιτήθηκε αλλά κέρδισε και τρεις συνεχόμενες εκλογικές αναμετρήσεις, εγώ θα παραιτηθώ;
Εντωμεταξύ, εν μέσω ενός νέου σκηνικού ρήξης που στήνει η κυβέρνηση, των αστεϊσμών περί «μπούλη» Πάνου Καμμένου, τις δηλώσεις Ζουράρι, τον εμπαιγμό των συνταξιούχων και την καθημερινή καταστροφή της ελληνικής οικονομίας, η μόνη που έχει παραιτηθεί πραγματικά είναι η κοινή λογική.
Και η παραίτησή της έχει γίνει αποδεκτή, δυστυχώς, από όλους μας.
