Σαν τις εθνικές γιορτές οι απεργίες για τους Έλληνες. Βγάζουμε την υποχρέωση απέναντι στη συνείδησή μας και πάμε για μπίρες (αν έχουμε λεφτά). Ή για ξάπλα (αν δεν έχουμε). Ή, μιας και βρήκαμε ευκαιρία, για να πληρώσουμε κανέναν λογαριασμό (για να μην έχουμε).
Κάποιοι, πάνε και στην παρέλαση. Συγνώμη, στην πορεία. Μπουκάρουν εκεί και τα γνωστά καλόπαιδα, πέφτουν μερικές μολότοφ, χαρά να δείτε η κυβέρνηση. Η μπάλα στην εξέδρα, «επεισόδια στο Σύνταγμα» λένε τα κανάλια, αποπροσανατολισμός πλήρης, ποιος απέργησε και γιατί ουδείς νοιάζεται κι από αύριο κάθε κατεργάρης στον πάγκο του.
Κάποιοι «κατεργάρηδες» -που δεν είναι κατ΄ανάγκην κατεργάρηδες- είναι στον πάγκο τους και τη μέρα της απεργίας, γιατί εδώ που φτάσαμε, δεν αντέχουν ούτε να χάσουν το ένα μεροκάματο. Τα 4-5 χρόνο. Έστω κι αν δια της ανοχής-αποχής τους, τα 4-5 μεροκάματα πολλαπλασιάζονται με τον αριθμό που βολεύει κάθε φορά την εκάστοτε κυβέρνηση. Μειώσεις στους μισθούς, αυξήσεις στους φόρους, ισοπέδωση στην κοινωνική ασφάλιση (γι΄ αυτό δεν ήταν η σημερινή απεργία;) και πάει ...κλαίγοντας.
Το «κλάμα», όμως, είχε ξεκινήσει από καιρό. Από τότε που, ξαπλωμένοι στον καναπέ, παρακολουθούσαμε στην τηλεόραση το κακό να έρχεται και διάφορους επίδοξους σωτήρες να ευαγγελίζονται λεφτά που υπάρχουν (στης μαμάς τους τις offshore), δωρεάν wi-fi (ακόμα ρυθμίζει το ρούτερ η βάβω στο χωριό) και ελπίδες που έρχονται (γι΄ αυτό πηγαίνουμε στη γωνία να δούμε αν ερχόμαστε, επειδή δεν έρχεται τίποτα άλλο).
Και τότε έτσι -νομίζαμε πως- «αντιδρούσαμε». Τους βλέπαμε να σαρώνουν και -νομίζαμε πως- «απαντούσαμε» με μονοήμερες, συμβολικές απεργίες - εκδρομές όταν πια είχε περάσει το «μη παρέκει». Με κεριά σε θεούς και κατάρες σε δαίμονες πιστεύαμε(;) πως θα αλλάξουν τα πράγματα κι όχι με μάχη, με πάλη, με ομαδικό πνεύμα, με κοινό στόχο.
Γιατί αυτό σημαίνει απεργία κι όχι ...εθιμοτυπία, για να δικαιολογούν την ύπαρξή τους η ΓΣΣΕ, η ΑΔΕΔΥ και οι λοιπές συνδικαλιστικές οργανώσεις.
Η απεργία είναι ...ξεβόλεμα. Ξεβόλεμα, με προτεραιότητες, με επιλογές. Με δράση και αντίδραση. Μόνο αν ξεβολευτούμε από τις «συνήθειες» που μας έφεραν εδώ μπορούμε να ελπίζουμε ότι θα ξεβολευτούν κι εκείνοι που μας οδηγούν στην ανέχεια και την ξεφτίλα. Μόνο αν ζοριστούν. Μόνο αν παραλύσει πραγματικά αυτό το διαλυμένο κράτος που στηρίζεται με πατερίτσες την ισοπέδωση των εργαζομένων και το άρμεγμα των (μικρο)εργοδοτών.
Τους θυμάστε τους στίχους του Φώντα Λάδη από την επική «Τσιμινιέρα» του Μάνου Λοΐζου; «Πέρασε ένας μήνας, οι μηχανές σκουριάζουν και τα παιδιά κρυώνουν και πεινάνε...»
Αυτό σημαίνει απεργία. Μπροστά στο μέλλον των παιδιών να ρισκάρεις το παρόν τους! Για να έχουν μέλλον, να πονάς και να αντέχεις, μέχρι να πονέσει κι αυτός που σε χτυπά. Σαν ένας αγώνας μποξ με μεγάλη διάρκεια. Με χαμένα μεροκάματα, με μαυρισμένα ή δακρυσμένα μάτια. Με αποφασισμένα μάτια. Με το «δεν πάει άλλο» στην ψυχή. Πάει άλλο;
Για την ώρα, ας περιμένουμε να τελειώσει η πορεία, να πάμε για καμιά μπίρα. Έχεις λεφτά;
