Δεν με ξέρεις. Δεν με έχεις ακούσει ποτέ να μιλάω. Δεν με έχεις δει ποτέ σου. Δεν ξέρεις να με αναγνωρίσεις στον δρόμο, όμως είμαι σίγουρος ότι έχεις έναν «δικό μου» μέσα στο σπίτι σου, στους φίλους σου, στον κύκλο σου. Δεν έχω συλλογική συνείδηση, δεν ανήκω σε καμία ιδεολογία, είμαι απλά ένας αριθμός. Αλλού θα με δεις ως 43,43%. Αλλού ως 4.273.740. Τόσοι είμαστε αυτοί που δεν ψηφίσαμε την Κυριακή. Τόσοι είμαστε εμείς που απείχαμε. Εμείς, οι αριθμητικοί νικητές των εκλογών. Η πλειοψηφία. Θες δεν θες, θα με ακούσεις τώρα.
Εσύ φταις που (φαίνεται ότι) είμαστε τόσοι πολλοί. Είμαστε λιγότεροι, αλλά ούτε αυτό δεν ξέρεις να κάνεις για να μακιγιάρεις την αποτυχία σου να μας κινητοποιήσεις. Στην εποχή της ηλεκτρονικής επανάστασης οι εκλογικοί κατάλογοι είναι τόσο παλιοί λες και έχουν γραφτεί σε… πάπυρο. Είναι τόσο ενημερωμένοι όσο τα πρώτα Windows. Πιθανώς και να είναι γραμμένοι ακόμα σε γραφομηχανές ή χαραγμένοι, όπως στην εποχή του λίθου. Θα βρεις εκεί τον προπαππού σου ή την προ-προγιαγιά σου. Όλο σου τον γενεαλογικό σου δέντρο. Αυτό ναι, είναι μία καλή αφορμή να ψηφίσεις, ώστε να βρεις συγγενείς που δεν γνώρισες ποτέ.
Εγώ που δεν ψήφισα είμαι ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες, που ΕΣΥ έδιωξες μακριά από την χώρα τους. Είμαι ένας οικονομικός μετανάστης, που εσύ δεν φρόντισες να μου παράσχεις το αυτονόητο που σου ζήτησα. Ίσες ευκαιρίες (ή απλά… ευκαιρίες) στην εκπαίδευση, την υγεία, την εργασία. Μη μου ζητάς να επιστρέψω από την ξενιτιά μόνο και μόνο για να σε καθαγιάσω με την ψήφο μου. Δεν το κάνω. Δεν θα το κάνω. Με ξέχασες. Σε ξέχασα.
Εγώ που δεν ψήφισα είμαι ένας από τους εκατοντάδες χιλιάδες που ήθελαν, μα δεν μπορούσαν, να μετακινηθούν για να ψηφίσουν. Και ξέρεις πολύ καλά ποιος φταίει γι’ αυτό. Εγώ είμαι αυτός που κράτησα τα εκλογικά μου δικαιώματα στην επαρχία για να σου… ομορφύνω τους αριθμούς. Να σε κάνω να πιστέψεις ότι -αφού το λένε οι αριθμοί- υπάρχουν ακόμα άνθρωποι που ζουν στα χωριά και τις κωμοπόλεις, που ΕΣΥ ερήμωσες. Για να μπορώ να κάνω μία φορά στο τόσο, όταν κάνεις εκλογές, μία εκδρομή ρε αδερφέ! Ούτε αυτό με άφησες να κάνω. Βενζίνες, διόδια στον… Θεό. Δεν περισσεύουν, μάστορα! Εδώ, κόψαμε άλλα και άλλα. Η αποχή είναι τσάμπα. Καλύτερα ψωμί αύριο, παρά φάκελος και κάλπη.
Εγώ που δεν ψήφισα είμαι ένας από αυτούς που ΕΣΥ κατάφερες να πείσεις ότι δεν αξίζει τον κόπο να το κάνω, ακόμα κι αν η κάλπη είναι δίπλα μου. Εσύ ισοπέδωσες όλες τις ιδεολογίες. Εσύ εκχώρησες τα δικαιώματα της χώρας μου σε ξένα χέρια. Εσύ φρόντισες να ανοίξεις αγκαλιές, χέρια, πόδια και απέκτησες λουμπάγκο από τις πολλές υποκλίσεις στους «ξένους συμμάχους». Εσύ με έκανες να καταλάβω ότι το «Όχι» σημαίνει «Ναι» και το «Ναι» σημαίνει «Όχι». Εσύ με έμαθες πως ότι και να γίνει στις εκλογές, όλοι είναι νικητές. Εσύ με έκανες να χάσω την εμπιστοσύνη μου στην πολιτική / πολιτικούς. Εσύ με έκανες να πιστεύω ότι το μόνο που αλλάζει είναι τα πρόσωπα, όχι οι καταστάσεις. Εσύ με έπεισες ότι το παιχνίδι είναι στημένο και η τράπουλα σημαδεμένη. Εσύ ευτέλισες την δημοκρατικότερη των διαδικασιών.
Εγώ είμαι ο αριθμητικός νικητής των εκλογών, αλλά δεν είμαι ούτε πιο χαρούμενος, ούτε ανακουφισμένος από αυτό. Δεν θέλω να πανηγυρίσω, ούτε να γιορτάσω. Τα αληθινά μου καθημερινά προβλήματα είναι τα ίδια, αν όχι περισσότερα από χθες. Με έκανες να νιώθω άδειος και κενός. Με έκανες να αισθάνομαι ενοχές και τύψεις για την αποχή μου, χωρίς να είμαι εγώ αυτός που φταίει. Με έβαλες σωρευτικά στο στόμα όλων των πολιτικών (η αποχή) που ερμηνεύουν κατά το δοκούν την στάση μου, χωρίς να με ξέρουν προσωπικά. Χωρίς να έχουν ψάξει την περίπτωση μου. Χωρίς να ενδιαφέρονται αληθινά γιατί απείχα.
Ξέρεις όμως κάτι; Δεν ελπίζω τίποτα (από σένα), δεν περιμένω τίποτα (από σένα). Είμαι ελεύθερος. Ελπίζω τουλάχιστον να ξέρεις ποιος το είπε πρώτος. Το ποιος είμαι εγώ δεν έχει καμία σημασία. Το ποιός είσαι εσύ το ξέρουν όλοι πολύ καλά…
