«Το Λονδίνο έπεσε», είναι ο τίτλος μιας φετινής (καλής λένε) κινηματογραφικής ταινίας με τον Τζέραρντ Μπάτλερ. Επειδή όμως η τέχνη αντιγράφει τη ζωή, το σωστό θα ήταν «Η Ευρώπη έπεσε» ή πιο «προχώ» το «Η γη έπεσε».
Σκεφτείτε δε, τι έχει να γίνει με τον Ντόναλντ Τραμπ νέο πλανητάρχη, στην περίπτωση που αυτός ο σοφός λαός στην απέναντι όχθη τον εκλέξει πρόεδρο των ΗΠΑ και πλανητάρχη. Εκεί θα είναι το τέλος του κόσμου. Θα πρόκειται όχι για «ταινία φρίκης» που σχολίασε ο νεοναζί υποψήφιος για το χτύπημα στην καρδιά των Βρυξελλών, αλλά η ίδια η φρίκη που μπροστά του ο παγκόσμιος αστυνόμος Τζορτζ Μπους θα μοιάζει με playmobil.
O τρίτος παγκόσμιος πόλεμος είναι γεγονός. Ετσι γίνεται στις μέρες μας, σε αυτή την οπισθοδρομική (νοητικά και πνευματικά) εποχή που ζούμε.
Αδειάζουν τις χώρες οι μεν, χτυπάνε τυφλά οι δε, πιστοί στη δράση - αντίδραση. Κλείνει τα μάτια η υπέρτατη στρατιωτική δύναμη και επιτρέπει την ύπαρξη του ISIS και του σουλτάνου που βομβαρδίζει την «πίσω αυλή», ρίχνουν μαύρο πάνω από την Ευρώπη οι δολοφόνοι που η πείνα και η δίψα τους ανακουφίζεται και χορταίνεται μόνο με ποτάμια αίματος.
Τυχαία όσα συμβαίνουν; Όχι βεβαίως. Τα πάντα, από μια δήλωση πολιτικού σε Σύνοδο Κορυφής μέχρι τα κλάματα του λαών δεν είναι παρά κρίκοι της ίδιας γερής αλυσίδας. Αυτή είναι η Ευρώπη διότι αυτοί την κυβερνούν. Στην «καρέκλα» της κάθονται ακροδεξιοί πολιτικοί με κοινωνική ευαισθησία ίση με αυτή που «έβγαλε» ο Ρουπακιάς έχοντας απέναντί του τον Φύσσα.
Αυτή η Ευρώπη λοιπόν, δεν έχει καμία τύχη. Αντιθέτως, είναι άξια της τύχης της. Ο Αβραάμ Λίνκολν έλεγε ότι η ψήφος είναι πιο δυνατή από τη σφαίρα. Κι εμείς, με την ψήφο μας, τη στάση μας απέναντι στα γεγονότα, τις εξελίξεις και τη ροή της ιστορίας, έχουμε «σκοτώσει» μπόλικες ψυχές. Είναι δεδομένο και αυτονόητο πως θα το πράξεις άλλωστε, έστω και εν αγνοία σου.
Το ζήτημα είναι να το δεις, να το μετανιώσεις και να το διορθώσεις. Μια εξίσωση απλή, αλλά και τόσο δύσκολη να παραδεχθείς ότι οι επιλογές σου σε φέρνουν στον προθάλαμο του «λευκού φωτός», όπως το περιγράφουν στις επιθανάτιες εμπειρίες.
Αυτή είναι η Ευρώπη, αυτός είναι ο κόσμος μας. Και δυστυχώς ακόμα βλέπουμε θέατρο με τις ίδιες ατάκες πολιτικών τύπου «η τρομοκρατία δε θα νικήσει» μετά από μακελειό με 50-100 θύματα. Δεν είναι ήττα δηλαδή οι 130 νεκροί του Παρισιού και οι 34 των Βρυξελλών (χώρια η Τουρκία κάθε 15 μέρες και το Charlie Hebdo); Προφανώς και δεν είναι. Μάλλον, επειδή είναι πολύ λιγότεροι από αυτούς που σκοτώσαμε τα τελευταία δύο χρόνια στη Συρία με αυτές τις ανεπανάληπτες σφαγές αμάχων και μωρών παιδιών.
Αυτή είναι η Ευρώπη, ο κόσμος, και τα χειρότερα έρχονται. Ξέρετε γιατί; Γιατί παραπάνω γράφτηκε το μισό απόφθεγμα Λίνκολν. Το άλλο μισό λέει πως «με τη σφαίρα μπορεί να σκοτώσεις τον εχθρό σου, με την ψήφο μπορεί να σκοτώσεις το μέλλον των παιδιών σου».
Σήμερα (πάλι) σκοτώθηκαν πολλά παιδιά. Και το μέγα ερώτημα και ταυτόχρονα η πιο πειστική απάντηση είναι το λιτό tweet των Pink Floyd: «Τι πάει στραβά με τους ανθρώπους;».
