Ζητώ προκαταβολικά συγνώμη που το άρθρο θα καταπιαστεί με πράγματα που τέτοιες ώρες ενδιαφέρουν από ελάχιστους έως κανέναν. Αν ήθελα να κάνω νούμερα/χτυπήματα υπήρχε ο... εύκολος δρόμος, αλλά πραγματικά είναι το τελευταίο που με νοιάζει τούτη τη στιγμή. Βασικά το τελευταίο που με νοιάζει και με την τηλεόραση ανοιχτή και με τις “γνωστές” εικόνες, είναι να γράφω τέτοια ώρα για μπάλα, αλλά ας μην την κάνουμε αυτή την κουβέντα. Αλλωστε δεν κάνεις πάντα αυτό που θέλεις...
Μακάρι να μπορούσαμε οι περισσότεροι να περιορίσουμε τα πολλά τα λόγια. Να σιωπήσουμε μπροστά σε αυτή την ανείπωτη τραγωδία, να αφήσουμε τους πληγέντες να πενθήσουν και να σταθούν ξανά στα πόδια τους με τον τρόπο που ο καθένας αισθάνεται και επιβάλλει η στιγμή. Μπροστά σε τόσο πόνο και σε τέτοια φρίκη, κανενός τρίτου και τόσο “μακρινού” η γνώμη δεν ενδιαφέρει.
Όμως πραγματικά δεν μπορώ άλλο και ενώ έχει συμβεί μια καταστροφή που δεν τη χωρά ο ανθρώπινος νους. Αηδίασα με την εμετική τηλεοπτική προπαγάνδα από κανάλια που πατάνε κυριολεκτικά επί πτωμάτων. Οχι βεβαίως επειδή πονούν αλλά για να κάνουν αντιπολίτευση για την...αντιπολίτευση. Τόσο ξεφτίλες. Αν και ουδεμία έκπληξη προκαλεί ακόμη κι αυτό. Κουράστηκα επίσης να βλέπω στα social media να διαφημίζει ο καθένας τι έκανε. Κάντο ρε αδερφέ και σου λέμε από καρδιάς και...μεταξύ μας να σε έχει ο Θεός καλά. Δεν χρειάζεται να το ποστάρεις κιόλας για να σου... επαναλάβουμε και δημόσια τι καλός και πονόψυχος που είσαι.
Δεν είναι για λεζάντα τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης τέτοιες ώρες παρά μόνο για βοήθεια. Βοήθεια ΠΡΑΓΜΑΤΙΚΗ, σαν αυτή που έδωσε κόσμος και κοσμάκης μέσα από την ψυχή του και ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ. Ατελείωτο respect σε όλους αυτούς τους ΑΝΘΡΩΠΟΥΣ λοιπόν, καλό κουράγιο και καλή δύναμη στις οικογένειες όσων έφυγαν, όσων καταστράφηκε το βιος τους, όσων γλίτωσαν από την πύρινη λαίλαπα, αλλά και πάλι δεν θα ξεχάσουν ποτέ αυτό που έζησαν, αυτόν τον εφιάλτη και την κόλαση μαζί.
Πάμε να πούμε και δυο λόγια για τα δικά μας. Εδωσε και το τρίτο του φιλικό στο εξωτερικό ο Παναθηναϊκός. Εντάξει, δεν το λες ακριβώς και φιλικό καθώς η πρωινή προπόνηση πρέπει να ήταν δέκα φορές πιο δυνατή, αλλά ακόμη και από ματς κόντρα σε Ερασιτέχνες συμπεράσματα βγαίνουν.
Ούτε το blog αυτό γράφεται φυσικά επειδή ο Παναθηναϊκός κέρδισε 5-0 κάποια Χους. Αναφέρεται στη συνολική εικόνα που υπάρχει έως τώρα και σε κάποιες εκτιμήσεις που μπορούν να γίνουν, όσο νωρίς κι αν είναι ακόμη. Το φιλικό ως φιλικό απλώς ανέδειξε την όρεξη και την διάθεση των πιτσιρικάδων να αρπάξουν την ευκαιρία (ζωής) που τους προσφέρεται από τα μαλλιά.
Από εκεί και πέρα τα πράγματα πάνε όπως τα περιμέναμε. Πιθανώς και λίγο καλύτερα σε ότι αφορά το βαθμό αφομοίωσης κάποιων από τα “θέλω” του κόουτς.. Εξ αρχής λέγαμε ότι η παρουσία του Νταμπίζα και του Δώνη αποτελεί εγγύηση ότι η ομάδα θα δουλέψει στο 100% και με σχέδιο. Αυτό μπορεί να μην φτάνει, πλην όμως για τις τρανταχτές ποιοτικές ελλείψεις στο ρόστερ δεν ευθύνονται οι παρόντες. Εκείνοι ότι έχουν θα το δώσουν και με το παραπάνω. Αυτό είναι το μόνο σίγουρο, ασχέτως αν η δίψα, το πάθος και η προσπάθεια δεν αρκούν για να ξαναδούμε στο γήπεδο τον Παναθηναϊκό που θέλουμε, αυτόν με τον οποίο μεγαλώσαμε ή αυτόν που ονειρευόμαστε.
Ο Δώνης δέχτηκε να αναλάβει τον Παναθηναϊκό πραγματικά σε μια πολύ δύσκολη φάση. Η βασική του διαφορά με τον Μαρίνο είναι ότι ήξερε που έρχεται, άσχετα αν έχει την ελπίδα/υπόσχεση της αλλαγής ιδιοκτησίας. Του Ουζουνίδη του ήρθε ξαφνικό, έζησε το απόλυτο ψέμα και την παράνοια, γενικώς έγιναν πράγματα που δεν χρειάζεται να τα επαναλαμβάνουμε. Το “τρένο” έχει αρχίσει ήδη να (ξανά) βάζει τα πράγματα σε μια σειρά κι αυτό οφείλουμε να το αναφέρουμε. Εστω με αυτά τα υλικά που έχει. Την ίδια ώρα ο Νταμπίζας καλείται να γεμίσει ένα ρόστερ με... ψίχουλα και με το μυαλό του και στο τελευταίο σεντ που θα βγει από το ταμείο. Οπως έκανε με απόλυτη επιτυχία στην προηγούμενη θητεία του, όπως θα προσπαθήσει να κάνει και τώρα αν και οι περιορισμοί του δένουν τα χέρια και του μειώνουν τις επιλογές. Θες οπωσδήποτε ένα φορ των 12-15 τερμάτων, έναν στόπερ που να πηδάει ψηλά και ένα κάρο “γεμίσματα”.
Ολα τα παραπάνω δεν αναφέρονται βεβαίως ούτε για να ανέβει ο πήχης των προσδοκιών, ούτε για δικαιολογία. Εχει περιγραφεί αναλυτικά η πραγματικότητα, η οποία παραμένει πολύ σκληρή και θα παραμείνει για ένα μεγάλο διάστημα ακόμη κι αν αλλάξει η ιδιοκτησία Αναφέρονται για να φανεί ότι σε ένα σύλλογο στο οποίο ο ιδιοκτήτης του κατέστρεψε σε δέκα μήνες τα πάντα υπάρχουν κάποιοι άνθρωποι που το λέει η καρδιά τους και θα το παλέψουν με όλες τους τις δυνάμεις. Μακάρι να δικαιωθούν, στο βαθμό πάντα του δυνατού, αν και ετούτη τη στιγμή ΑΛΛΑ είναι τα “θέματα” του συλλόγου.
