Το περίεργο για τον Ολυμπιακό θα ήταν να είναι έτοιμος αυτή την εποχή. Βασικά, το περίεργο θα ήταν όχι να είναι απλά έτοιμος, αλλά έστω να πλησιάζει μακρόθεν τον κατάλληλο βαθμό ετοιμότητας για να μπει σε διαδικασία επίσημων ευρωπαϊκών και εγχώριων αγώνων. Προς ώρας, η ομάδα είναι... έτοιμη για ακόμη περισσότερη δουλειά, για ακόμη περισσότερες «ενέσεις» ποιότητας στο ρόστερ της.
Βεβαίως, ποτέ κανείς δεν είναι ικανοποιημένος στην Ελλάδα. Ρίχνεις «τεσσάρες» και «πεντάρες» σε όποια Μπλάκμπερν, Βέρντερ και Σοσιεδάδ βρίσκεις μπροστά σου στα φιλικά -όπως κάποτε επί Σόλιντ- σου λένε δεν είναι λογικό για την εποχή, είναι αφύσικο, είναι παράλογο, ότι θα... παραπατάς στα τέλη της σεζόν. Λογικό. Τρως «ντόρτια» από την 5η και σου βγαίνει η ψυχή για να πάρεις 1-1 από τη 10η του Βελγίου, σου λένε ότι είσαι για τα θηρία, ότι θα είσαι χειρότερος από πέρσι, ότι θα υποβιβαστείς, ότι θα καταστραφεί ο κόσμος και δεν ξέρω τι άλλο. Λογικά και αυτά στα μέρη μας. Τόσα καταλαβαίνει ο μόνιμος κάτοικος του καφενείου -online ή κανονικού- τόσα λέει ή γράφει.
Στην πραγματικότητα, για κάθε αποτέλεσμα φιλικού αγώνα, ισχύει ακριβώς ότι και για κάθε άλλο: στα φιλικά δεν υπάρχει αποτέλεσμα αφού καμία ομάδα δεν παίζει ποτέ για αυτό, άρα δεν έχει και την παραμικρή σημασία. Μετά από αυτό όμως, προφανώς και μπορούν να βγουν συμπεράσματα για ένα συγκεκριμένο 90λεπτο και τι έκανε μια ομάδα σε αυτό. Όπως επίσης μπορούν να βγουν και κάποια συμπεράσματα ατομικά για τους παίκτες και σε μικρότερο βαθμό στο πως ανταποκρίθηκαν στην χ τακτική που επέλεξε ο προπονητής τους. Έχει σημασία αντιθέτως δηλαδή το τι έδειξαν όσοι αγωνίστηκαν, αφού πρώτα συνυπολογιστούν στην εξίσωση και όλα τα δεδομένα της εποχής.
Πραγματικά συμπεράσματα vs «καφενείου»
Από την άλλη, θα μαλλιάσει η γλώσσα μου και θα σταματήσουν να λειτουργούν πλήρως οι καρποί και τα δάχτυλά μου πριν σταματήσω να λέω και να γράφω ότι μόνο ο προπονητής μπορεί να βγάλει συμπεράσματα από ένα φιλικό στο 100%. Κανείς άλλος, ποτέ. Γιατί μόνο αυτός ξέρει σε τι κατάσταση είναι ακριβώς η ομάδα του, τι έχει ζητήσει συνολικά αλλά και ατομικά από κάθε παίκτη, ποιοι είναι οι συγκεκριμένοι αγωνιστικοί στόχοι που έχει θέσει για ένα συγκεκριμένο φιλικό -γιατί υπάρχουν και αυτοί- αλλά και το τι ακριβώς της λείπει μέχρι να φτάσει στο σημείο που επιθυμεί να τη δει.
Φτάνοντας λοιπόν σε αυτό το 4-0 του Ολυμπιακού από τη Γκενκ που ελπίζω να αποτέλεσε ένα πολύ πολύ δυνατό καμπανάκι για τη συνέχεια της ομάδας λίγες εβδομάδες πριν την επίσημη σέντρα της σεζόν, μπορούν να καταγραφούν κάποια πρώτα πολύ συγκεκριμένα πράγματα για την ομάδα που χτίζεται από τον Πέδρο Μαρτίνς. Συμπεράσματα που προκύπτουν σταθερά από τα τελευταία τρία φιλικά ματς επί βελγικού εδάφους.
Όπως προανέφερα και για να μην παρεξηγηθώ -κάτι που άλλωστε είναι και το μόνο εύκολο- οι υποσημειώσεις που μπαίνουν δίπλα από κάθε αποτέλεσμα, από κάθε εμφάνιση για την εποχή, είναι πάρα πολλές. Σύμφωνοι. Είναι ακόμη νωρίς. Μιλάμε για μια ομάδα με «ηλικία» ενός μήνα. Στην κυριολεξία αφού το γενικό... καθάρισμα που έχει ξεκινήσει από τα τέλη της προηγούμενης σεζόν, δεν έχει φτάσει καν στα μισά ακόμη. Είναι επίσης μεγάλη η κούραση από τις συνεχείς διπλές και εξαιρετικά απαιτητικές προπονήσεις, που φέτος ήρθαν σε πλήρη αντίθεση με τις περσινές επιπέδου παιδικής χαράς αυτή την εποχή, με αποτέλεσμα η ομάδα να πετάει στα προκριματικά και από τον χειμώνα και μετά να μην μπορεί να ξεπεράσει στο σπριντ ούτε πολυθρόνα. Είναι επίσης πολλές οι τακτικές δοκιμές από έναν προπονητή που ακόμη μαθαίνει τι έχει στα χέρια του. Τα ρόστερ είναι ακόμη ελλιπή και τα πράγματα γίνονται ακόμη πιο δύσκολα όταν λείπουν ακόμη σημαντικά κομμάτια. Ακόμη και αυτοί που ήρθαν προσφάτως ή έμειναν από το περσινό ρόστερ, πρέπει πλέον να προπονηθούν και να αγωνιστούν κάτω από εντελώς διαφορετικά δεδομένα. Όλα λογικά, όλα κατανοητά.
Οι τρεις που (κάνει μπαμ ότι) λείπουν
Πέρα από όλα αυτά όμως, τα συμπεράσματα στην περίπτωση του Ολυμπιακού που δημιουργείται από το μηδέν αυτή την εποχή, εξακολουθούν να βγάζουν μάτι. Άλλωστε, υπάρχει και αρκετό δείγμα γραφής πλέον, μετά από αισίως 6 φιλικά. Το πρώτο και πιο σημαντικό -πάντα κατά την ταπεινή μου άποψη- είναι ότι λείπουν ακόμη τρεις πολύ σημαντικοί παίκτες.
Ο Μέλμπεργκ, ο Στολτίδης και ο Ορμπάιθ.
Ξέρω, ξέρω: «Πως είπατε;». Ε, κάπως έτσι είναι τα πράγματα. «Αυτοί» οι τρεις λείπουν αυτή τη στιγμή από την ενδεκάδα και το αγωνιστικό ντόμινο που προκύπτει εντός αγωνιστικού χώρου για τον Ολυμπιακό, είναι προφανές ακόμη και για όσους παρακολουθούν ποδόσφαιρο στη χάση και στη φέξη. Λείπει αφενός ο ηγέτης στην άμυνα. Ο παίκτης που θα αποτελεί το σημείο αναφοράς στο αμυντικό κομμάτι, ο οποίος θα μπορεί να κατευθύνει τους υπόλοιπους, να κάνει τη ζόρικη δουλειά όταν το απαιτούν οι περιστάσεις και κυρίως να βελτιώνει τους γύρω του.
Όσα έκανε ο Όλοφ Μέλμπεργκ.
Λείπει επίσης ο «σκύλος» μπροστά του. Ο χαφ που θα καταπιεί τα χιλιόμετρα, θα ρίξει τις κλωτσιές του, θα βάλει τα πόδια του στη φωτιά, θα βοηθήσει στο «ψηλό» παιχνίδι» και όταν χρειαστεί να το κάνει, θα είναι μια μεσαία γραμμή μόνος του, τουλάχιστον στο ανασταλτικό κομμάτι.
Όσα έκανε ο Ιεροκλής Στολτίδης.
Τέλος, λείπει ο παίκτης που ναι μεν τυπικά θα έχει τον ρόλο του «ανασταλτικού» χαφ, αλλά επί της ουσίας θα είναι ο πρώτος play maker της ομάδας στο μισό «δικό» της γήπεδο. Αυτός που θα ξέρει πώς να βγάλει τη μπάλα σωστά προς την επίθεση και ακόμη περισσότερο αυτός που θα ξέρει πότε και πως να την κρατήσει ώστε να αποφορτίσει την άμυνά του και να δώσει στους υπόλοιπους την ευκαιρία να βγουν στο transition.
Όσα έκανε ο Πάμπλο Ορμπάιθ.
Να το πούμε ακόμη πιο απλά, χρειάζεται έναν «στρατηγό» στην άμυνά του, έναν ακριβώς μπροστά από αυτή και έναν παίκτη που θα ξέρει τι διάολο να κάνει με τη ρημάδα τη μπάλα στα πόδια, στα σημεία του χώρου και του χρόνου που αυτή «καίει». Γιατί ΟΚ, καλοί και χρυσοί ο Ρομαό, ο Καμαρά, ο Μπουχαλάκης, ο Σισέ, ο Βούκοβιτς -και όποιος άλλος- όμως οι τρεις συγκεκριμένοι ρόλοι «απαιτούν» πλέον -κακά τα ψέματα- παίκτες μεγαλύτερης ποιότητας ώστε να αλλάξει επίπεδο ο Ολυμπιακός.
Η ελληνική «τριάδα» και ο «Ευρωπαίος» εξτρέμ
Έπειτα, μπορεί να γίνει κουβέντα και για όλα τα υπόλοιπα. Όπως π.χ. για το ότι οι Φορτούνης, Φετφατζίδης και Χριστοδουλόπουλος είναι τρεις παίκτες που θα έχουν σημαντικό ρόλο στον νέο Ολυμπιακό αλλά ταυτόχρονα είναι και πάνω-κάτω ποδοσφαιριστές με τα ίδια χαρακτηριστικά. Τεχνίτες, μπαλαδόροι, με πολύ καλά πόδια, με ικανότητα στην εκτέλεση και στη δημιουργία, αλλά όχι «τέρατα» φυσικής κατάστασης, όχι ικανοί να οργώνουν τις πτέρυγες και σίγουρα όχι ικανοί να ανταπεξέρχονται με αντίστοιχη αποτελεσματικότητα στο αμυντικό κομμάτι. Γι αυτό και θα τους δούμε πολλές φορές μαζί στο ελληνικό πρωτάθλημα απέναντι στις «γραμμές Μαζινό», αλλά όχι στα δύσκολα ματς και δη τα ευρωπαϊκά. Σαν συνέχεια αυτού, γι αυτό άλλωστε ο Ολυμπιακός τρέχει ακόμη να βρει τον επόμενο εξτρέμ του, ο οποίος θα είναι 100% παίκτης γραμμής και όχι κάποιος που απλά μπορεί να αγωνιστεί εκεί.
Λίγα λόγια για την... κάθε Γκενκ
Τώρα, αν συνυπολογίσει κανείς όλα τα παραπάνω, δηλαδή το τι χρειάζεται ο Ολυμπιακός, τη φάση στην οποία βρίσκεται η προετοιμασία και το ρόστερ του αλλά και το γεγονός ότι απέναντί του, είχε μια πολύ καλή, γυμνασμένη, νεανική και δουλεμένη ομάδα η οποία σε πέντε μέρες παίζει ευρωπαϊκό ματς, η εικόνα του σε αυτό το 4-0 μάλλον λογική και αναμενόμενη ήταν. Ίσως μάλιστα να είναι και εξαιρετικά ευεργετική για τη συνέχεια...
Μιλώντας όμως πάλι για αυτή τη Γκενκ, είναι που σε πιάνει και η πραγματική μελαγχολία και όχι τα «ντόρτια» στο φιλικό. Η βελγική ομάδα που τερμάτισε 5η, βγήκε στο Europa και φέτος στοχεύει ακόμη ψηλότερα -πιστέψτε με σας παρακαλώ- δεν έχει απολύτως τίποτα να ζηλέψει από τις «μεγάλες» ελληνικές ομάδες. Για την ακρίβεια, αυτές έχουν μάλλον πολλά να ζηλέψουν από τον τρόπο λειτουργίας των Βέλγων, αλλά αυτή είναι παλιά και γνωστή κουβέντα.
Ωστόσο, όσο περνούν τα χρόνια, οι ελληνικοί σύλλογοι έχουν όλο και περισσότερα να ζηλεύουν από την κάθε Γκενκ. Όπως για παράδειγμα 2-3 παίκτες με μετοχές πολλών εκατομμυρίων, όπως ο 20χρονος Νορβηγός Μπέργκε, ο 23χρονος Βέλγος Τροσάρ ή ο Ουκρανός Μαλινόφσκι και ο Ισπανός Ποθουέλο που είναι 25άρηδες. Παίκτες που θα ήταν αναντικατάστατοι σε οποιοδήποτε ελληνικό ρόστερ αυτή την εποχή. Σημεία των καιρών.
Αυτή είναι η πραγματικά πικρή αλήθεια. Το ότι οι μεγάλες ελληνικές ομάδες εδώ και κάμποσα χρόνια, δεν έχουν καμία απολύτως διαφορά σε επίπεδο ποιότητας και ρόστερ από τις μεσαίες ομάδες του Βελγίου, της Ολλανδίας, της Πορτογαλίας κτλ. Καμία απολύτως. Όποιος δεν βλέπει αυτό το μοτίβο να δημιουργείται και να γιγαντώνεται την τελευταία δεκαετία που κάθε χρόνο το ελληνικό ποδόσφαιρο είναι συνολικά και λίγο χειρότερο, απλώς εθελοτυφλεί ή απλά επιλέγει να κοροϊδεύει.
Τι κρατάει
Καταλήγοντας, από αυτό το 4-0 και το τρίτο σερί κακό ματς στα φιλικά προετοιμασίας του, ο Ολυμπιακός δεν έχει μόνο να... πετάξει, αλλά και πολλά να κρατήσει. Σε πρώτη φάση, όπως αναφέρθηκε ήδη, κρατάει την σταθερά προβληματική του αμυντική λειτουργία και όσα πρέπει να αλλάξει / βελτιώσει / προσθέσει. Καλό είναι να γίνονται όλα αυτά τώρα, παρά όταν θα έχει σημασία. Κρατάει επίσης ότι ο Μιγκέλ Άνχελ Γκερέρο, κάθε φορά που πατάει γήπεδο, δείχνει ότι θα είναι ΤΟ επιθετικό σημείο αναφοράς στη νέα ομάδα. Ακόμη και σε αυτό το ματς και με όλη την ομάδα να υπολειτουργεί, βρέθηκε... λίγα εκατοστά μακριά από το να σκοράρει για έκτο σερί ματς. Κρατάει ότι ο Ντανιέλ Ποντένσε είναι... κανονικότατος ποδοσφαιριστής και έτοιμος να μπει στη βασική ενδεκάδα από χθες. Με καλά τρεξίματα, ουσιαστικές κινήσεις με και χωρίς τη μπάλα, με πόδι «καλλιτέχνη». Τέλος, κρατάει τον επίσης σταθερά καλό Μαντί Καμαρά. Ένα παιδί που δείχνει να έχει πολύ υψηλό ταβάνι και που παρότι ακόμη δεν είναι σε θέση να αναλάβει ηγετικό ρόλο, μπορεί να αποτελέσει μια πρώτης τάξεως λύση για τη μεσαία γραμμή του νέου ρόστερ, ειδικά αν έχει «μπροστά» του και 1-2 παίκτες υψηλής ποιότητας.
Έτοιμος για Έρμελο
Υποθέτω ότι όλα τα παραπάνω, αν φαίνονται απλά σε όλους εμάς τους «καφενέδες», τα γνωρίζουν τόσο στη διοίκηση -δευτερευόντως- όσο πρωτίστως και στο τεχνικό τιμ. Ο Μαρτίνς άλλωστε έχει δώσει εδώ και καιρό τις λίστες του και οι επαφές για παίκτες δεν έχουν σταματήσει ποτέ. Σε κάθε περίπτωση, αυτή η εποχή είναι ιδανική για προβληματισμό και όχι για αποθέωση. Μετά τα περσινά και τα κάθε περσινά, τα τεράστια... σχεδιαστικά λάθη, τις αβλεψίες και τα συνεχή «πήγαινε-έλα» σε πάγκο και ρόστερ, φέτος ο Ολυμπιακός έχει κάνει αυτό που φωνάζω εδώ και κάνα εξάμηνο: έχει «στήσει» την ομάδα του υπακούοντας στην ποδοσφαιρική λογική, σεβόμενος τις αρχές του σπορ. Και ακόμη φυσικά έχει δρόμο και ο σχεδιασμός και η προετοιμασία του, πριν μπορέσουμε να μιλήσουμε σοβαρά για αποτελέσματα, για εικόνα ομάδας, για αγωνιστική κατάσταση παικτών και δουλειά προπονητή.
Από αύριο, Κυριακή, η δουλειά συνεχίζεται στο Έρμελο της Ολλανδίας, όταν ο Ολυμπιακός θα έχει την ευκαιρία για ακόμη πιο δυνατά τεστ. Και γιατί όχι, για νέες εμφανίσεις που θα του δείχνουν τον δύσκολο δρόμο για τη συνέχεια, αντί να τον υπνωτίζουν με αποτελέσματα που οδηγούν σε πηχυαίους τίτλους Ιούλη μήνα, σύμφωνα με τους οποίους όλα δουλεύουν ρολόι. Αυτό το έργο, το έχει ξαναδεί και δεν έχει happy end...
