Η αντίστροφη μέτρηση για την παράδοση-παραλαβή της ΠΑΕ Παναθηναϊκός ξεκίνησε. Ο Γιάννης Αλαφούζος επιβεβαίωσε ότι το deal τελειώνει. Πιθανότατα μέχρι το τέλος της ερχόμενης εβδομάδας, συνηγορούν όλοι.
Αν θέλει ένας ουδέτερος παρατηρητής να διαπιστώσει την απελπισία και την ανακούφιση συνάμα των Παναθηναϊκών από την αποχώρηση Αλαφούζου, δεν έχει παρά να παρατηρήσει πως ουδείς ασχολείται, σήμερα, σε ποιον τη δίνει. Δεν ενδιαφέρει κανέναν, αυτή τη στιγμή. Ας τη δώσει και στον διάολο τον ίδιο. Αρκεί να μην είναι πια εκείνος που μετέτρεψε τον Παναθηναϊκό μέσα σε 12 μήνες σε βραχίονα της Νέας Δημοκρατίας και επιχειρησιακό κέντρο προσωπικών συμφωνιών, ξέχωρα από τα όσα αντιποδοσφαιρικά κατέστρεψαν το παρόν και το εγγύς μέλλον του συλλόγου.
Ο Αλαφούζος παραδίδει έναν σύλλογο με εκατομμύρια κόσμο σε έναν σχετικά άγνωστο στο ευρύ ελληνικό κοινό, χωρίς το τεράστιο οικονομικό background μιας κλασικής ελληνικής οικογένειας τύπου Λάτση, Κοπελούζου. Από τη στιγμή όμως, που τα χρήματα θα μπουν μέσω αύξησης ΜΚ, αυτόματα γίνεται σαφές ότι τα χρέη σχεδόν αμέσως θα σβήσουν, άρα ο μεγάλος βραχνάς φεύγει. Κι έτσι ο Παναθηναϊκός που ήταν με σωληνάκια στην εντατική θα ζήσει, θα σηκωθεί ξανά στα πόδια του και θα έχει τον χρόνο να δούμε αν μπορεί να τρέξει, να πηδήξει…
Ωστόσο σχεδόν δύο μήνες από την εμφάνιση του Παϊρόζ στο προσκήνιο, το ερώτημα παραμένει αναπάντητο: Ποιον εκπροσωπεί; Πότε θα απαντηθούν άραγε τα ερωτήματα του κόσμου, σε ποιον πουλάει ο Αλαφούζος τον Παναθηναϊκό;
Γιατί, νομίζω ούτε ο Παϊρόζ το υποστηρίζει, πως τα σχεδόν 50 εκατομμύρια που απαιτούνται για την εξυγίανση του Παναθηναϊκού δεν είναι από την προσωπική του περιουσία. Και ποιου είναι;
Δεν είναι πρόβλημα ότι ο Ταϋλανδός επαγγέλλεται broker. Ίσα ίσα. Ο Παναθηναϊκός είναι μια ευκαιρία, σε αυτή την τιμή, για οποιονδήποτε. Αν βρέθηκε ένας μεσολαβητής που αγοράζει φθηνά και εξυγιαίνοντας τον Παναθηναϊκό έχει σκοπό σε 1-2-5 χρόνια να τον πουλήσει ακριβά, είναι ένα επιχειρηματικό σχέδιο, διόλου πονηρό ή ραδιούργο. Ετσι μεσολάβησε και για τη Μάντσεστερ Σίτι κάποτε και δύο χρόνια μετά πουλήθηκε 10 φορές ακριβότερα. Είναι όμως, έτσι; Υπάρχει... ελληνικό φάντασμα από πίσω; Κι αν ναι ή αν όχι, πότε ακριβώς θα το μάθει ο κόσμος;
Δεν επιδέχεται αμφισβήτησης η πληροφορία ότι ο Βίκτωρας Ρέστης βρίσκεται πίσω από την υπόθεση. Ωστόσο, δεν αποδεικνύεται με κανέναν τρόπο ποιος είναι ο επενδυτής. Ο Ρέστης; Ο Ταυλανδός; Η, κάποιος τρίτος; Αυτό φυσικά δεν είναι πρόβλημα του Παϊρόζ. Εκείνος κάνει τη δουλειά του.
Και για την ΠΑΕ Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή, είναι μια χαρά λύση. Έχει ένα βιογραφικό το οποίο δεν παραπέμπει σε Τσάκα. Έχει κλείσει μεγάλα deals, έχει πάρει τη Ρέντινγκ κι όχι ομάδα στη Βοσνία. Αγόρασε ομάδα από το Βέλγιο κι όχι ομάδα από τα Νησιά Φερόε. Είναι συνεργάτης του κορυφαίου ατζέντη Πίνι Ζαχάβι, όχι του Ευαγγελόπουλου. Η Pan Asia όμως είναι ένα fund το οποίο δεν έχει αποδεδειγμένο επενδυτή.
Σε ποιον πουλάει λοιπόν, την ομάδα ο Αλαφούζος; Στον Παϊρόζ ή σε κάποιον που εκπροσωπεί ο Παϊρόζ; Αν πουλούσε τον ΣΚΑΙ ή τον ΣπορFM προφανώς και κανείς δεν θα είχε λόγο να θέτει ερωτήματα. Επιχείρησή του είναι ό,τι θέλει κάνει. Η διαφορά είναι ότι ο Αλαφούζος συνεχίζει μέχρι τελικής πτώσης να αντιμετωπίζει τον Παναθηναϊκό σαν μια ακόμα ανώνυμη εταιρία. Το έκανε όταν δόθηκε ψυχή και σώματι στον σύλλογο, το έκανε και τους τελευταίους 12 μήνες που συμπεριφέρθηκε στον Παναθηναϊκό χειρότερα κι από ότι θα το έκανε ο Μαρινάκης.
Διαφάνεια λέγεται. Άγνωστη λέξη προφανώς για επιχειρηματίες που συνήθως κινούν νήματα κάτω από το τραπέζι, κάνουν μυστικά ραντεβού με πολιτικούς, χρησιμοποιούν την ισχύ των media για προσωπικές επιδιώξεις. Ο Αλαφούζος σήμερα όμως, βρίσκεται μπροστά σε μία αχαρτογράφητη, για τον κόσμο, κατάσταση: Αν ο Ταϋλανδός σαν μπροστινός «σώσει» τον Παναθηναϊκό θα δώσει το δικαίωμα στον Αλαφούζο να εμφανιστεί ξανά στην κοινωνία των Αθηνών, πιστώνοντας του το credit ότι παρέδωσε τουλάχιστον την ΠΑΕ σε μια ευηπόληπτη ομάδα επιχειρηματιών. Αν ο Ταϋλανδός αποδειχθεί «φαντομάς» ή «πυροτέχνημα» οδηγώντας τον Παναθηναϊκό στην καταστροφή, κανείς δεν θα ψάξει τον Παϊρόζ στην Μπανγκόγκ.
Στον Αλαφούζο θα στραφούν όλοι. Εκείνος έχει την ομάδα στα χέρια του, εκείνος πουλάει σε κάποιον που δεν γνωρίζει ο Έλληνας πολίτης, εκείνος οφείλει να ξεκαθαρίσει το τοπίο από την ομίχλη που επικρατεί.
Πριν ο Παϊρόζ ξεκινήσει τις μεγαλόστομες εξαγγελίες, άμα την ανάληψη της ΠΑΕ, θα πρέπει να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου, ξεκινώντας από τα βασικά: Ποιον εκπροσωπεί. Ειδάλλως, οι αμφιβολίες θα συνοδεύουν καθε βήμα του κι ίσως ο ίδιος αδικεί την προσπάθειά του. Μέχρι τότε, όμως, αποτελεί πρωτίστως υποχρέωση του νυν ιδιοκτήτη γιατί εκείνος διαπραγματεύεται, να ενημερώσει σε ποιον πουλάει.
Την τελευταία δεκαετία τουλάχιστον, δεν έχει υπάρξει προηγούμενο πιο ασαφούς αγοραπωλησίας σε επίπεδο λαοφιλούς ΠΑΕ. Το 2010 όλοι ήξεραν τον Μαρινάκη όταν αγόραζε από τον Κόκκαλη και δεν έψαχναν πίσω από τις λέξεις. Ο Σαββίδης ανέλαβε τον Αύγουστο του 2012 και έδωσε άμεσα διαπιστευτήρια, τα δε επενδυτικά του σχέδια δεν τα είχαν καν ονειρευτεί στον ΠΑΟΚ. Ο Μελισσανίδης ήταν γνωστός ακόμα και στον χώρο του ποδοσφαίρου όταν επέστρεψε στην ΑΕΚ. Ούτε για τον Αλαφούζο υπήρχαν ερωτήματα για το ποιος είναι, όταν μπήκε στον Παναθηναϊκό, ούτε υπήρχαν ερωτηματικά για τα πρόσωπα που συνέθεταν την πολυμετοχικότητα του 2008.
Ο Παναθηναϊκός δεν είναι αυγουλάκι της Kinder για να το φας πρώτα και μετά να δεις αν το δώρο που κρύβει μέσα είναι καλό ή μούφα. Κι αυτό οφείλουν να το θυμούνται και ο Αλαφούζος και ο Παϊρόζ, αλλά και οι μεσολαβητές του deal που θα αποκαλυφθούν λίαν συντόμως…
Στο χέρι και του αγοραστή και του πωλητή είναι να διώξουν κάθε είδους καχυποψία και να βάλουν τον Παναθηναϊκό σε μία νέα εποχή. Οι καθαρές εξηγήσεις θα δημιουργήσουν το κλίμα που χρειάζεται για να αναγεννηθεί ο σύλλογος…
