Δύο πολύ επίφοβα πρότζεκτ έλαβαν χώρα φέτος στη Θεσσαλονίκη. Αυτό του ποδοσφαιρικού ΠΑΟΚ και αυτό του μπασκετικού ΠΑΟΚ. Και τα δύο κλείνουν την χρονιά με χαμόγελα. Και αυτό γιατί οι πρωταγωνιστές τους άντεξαν τα χτυπήματα κάτω από τη μέση, χτυπήματα προϊόν μίας ηλίθιας εσωστρέφειας που παραδοσιακά τρώει τον ΠΑΟΚ.
Σε μία εποχή που ο καθένας αισθάνεται πως έχει λόγο, αυτό που οφείλουν να κάνουν οι αθλητικές ανώνυμες εταιρίες είναι να θωρακίζουν το πλάνο τους. Το αθλητικό τους πλάνο για την ακρίβεια. Στον μπασκετικό ΠΑΟΚ η ομάδα είχε ξεκάθαρες επιδιώξεις εξ αρχής. Στον ποδοσφαιρικό υπήρχε κάτι εντελώς απροσδιόριστο που χρειάστηκε χρόνο για να πάρει μορφή.
Τα κεντρικά πρόσωπα των δύο πρότζεκτ, οι προπονητές τους. Ο Ράζβαν Λουτσέσκου και ο Ηλίας Παπαθεοδώρου. Ξεκίνησαν με ένα κοινό χαρακτηριστικό. Για κάποιον λόγο, ήταν αντιπαθείς στην κοινή γνώμη της ομάδας. Ο Λουτσέσκου προφανώς για την ένταση που έβγαλε στον πάγκο της Ξάνθης, ο Παπαθεοδώρου για λόγους που ουδέποτε κατάλαβα.
Τι είχαν να αντιμετωπίσουν; Ήταν κάτι εύκολο; Μάλλον ήταν κάτι πολύ δύσκολο.
Ο Λουτσέσκου παρέλαβε το χάος. Μία ομάδα απροπόνητη, χωρίς να έχει καλύψει τις βασικές της αδυναμίες, χωρίς να έχει τακτικά χαρακτηριστικά και χωρίς – το βασικότερο – δικαίωμα στην ήττα.
Από την άλλη ο Παπαθεοδώρου, έπρεπε να διαδεχτεί το τοτέμ της ιστορίας του ΠΑΟΚ, τον άκρως πετυχημένο Σούλη Μαρκόπουλο. Έπρεπε παράλληλα να κάνει την ομάδα πιο θελκτική, με ελάχιστη αύξηση του μπάτζετ σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια.
Απίστευτα ελαφρυντικά και για τους δύο. Ο Παπαθεοδώρου μάλιστα, είχε να διαχειριστεί στα πρώτα επίσημα παιχνίδια τον τραυματισμό των δύο βασικών του γκαρντ. Οι ήττες, έφεραν μένος. Μάλιστα, πριν το Ρέθυμνο σκεφτόταν να τα παρατήσει εξαιτίας των όσων λέγονταν για αυτόν από τον ίδιο τον περίγυρο της ομάδας του.
Ο Λουτσέσκου από την άλλη, ήταν απίστευτα γκαντέμης. Ενώ δεν είχε έτοιμη ομάδα, δεν είχε εντός έδρας απώλειες στα κεκλεισμένων των θυρών, όμως στη Ριζούπολη δεν μπαίνει με τίποτα η μπάλα μέσα, στη Λάρισα ο Κατσικογιάννης τον σφάζει και δέχεται γκολ με κόντρα στο καλάμι του Κριεζμάν, στο Καραϊσκάκη χάνει από την καραμπόλα στον Ένγκελς και με την ΑΕΚ ο Πρίγιοβιτς δεν σπρώχνει την μπάλα στο κενό τέρμα από την μπαλιά του Ελ Καντουρί. Ο κύκλος της γκαντεμιάς κλείνει στη Νέα Σμύρνη όπου ο ΠΑΟΚ είναι καλός αλλά τα δύο σουτ του Πανιωνίου γράφουν στο ταμπλό.
Ο Λουτσέσκου και ο Παπαθεοδώρου, είχαν ξεκάθαρα στο μυαλό τους το τι θέλουν να κάνουν. Όμως είχαν να αντιμετωπίσουν μία αδίστακτη εσωστρέφεια που θα αλλοίωνε οποιονδήποτε χαρακτήρα. Και η αλήθεια είναι πως η μεγαλύτερη μαγκιά τους, ήταν πως άντεξαν.
Ο πρώτος δεν χρειάστηκε να κάνει αλλαγές, ο δεύτερος το έκανε με κάποιες κομβικές αλλαγές. Όμως όταν ψάνχεις παίκτες υψηλού επιπέδο με 60 χιλιάδες και 70 χιλιάδες συμβόλαιο, είναι λογικό να έχεις κάποιες αστοχίες με την πρώτη.
Ο ποδοσφαιρικός ΠΑΟΚ πήρε το νταμπλ, έστω κι αν έχασε το πρωτάθλημα από λαμογιές. Ο μπασκετικός σκούπισε χθες την πολυδιαφημισμένη ΑΕΚ, κερδίζοντάς την τέταρτη φορά στις τέσσερις φορές που την συνάντησε. Και τώρα παίζει για το ταβάνι του.
Η εσωστρέφεια νικήθηκε και αυτό είναι το βασικό μάθημα που καλούνται να πάρουν αυτοί που είναι εντός ομάδας αλλά κυρίως, αυτοί που καλούνται να διαμορφώσουν άποψη.
Το κοινό περιμένει καθοδήγηση. Στις κρίσεις, άπαντες είναι υποχρεωμένοι να υποστηρίζουν το λογικό και όχι να κρύβονται πίσω από την πίεση που ασκεί ο όχλος. Στο μπάσκετ η πίεση ήταν μικρότερη, παρόλα αυτά ο προπονητής είχε στηριχτεί από το εσωτερικό της ομάδας. Στο ποδόσφαιρο, έπρεπε να εμφανιστεί ο Μάτος μετά τη Νέα Σμύρνη για να τα πράγματα σε μια σειρά. Και μετά να αναγκαστεί ο Λουτσέσκου να πάρει σκληρές αποφάσεις, κόντρα στα πιστεύω της κοινής γνώμης, για να δημιουργήσει πραγματικές συνθήκες ποδοσφαιρικού γκρουπ στα αποδυτήριά του.
Που θέλω να καταλήξω με όλα τα παραπάνω; Πως η φετινή επιτυχία στα δύο βασικά αθλήματα, οφείλεται καθαρά στην αντοχή των δύο πρωταγωνιστών. Είναι συγκυριακή επιτυχία. Θα μπορούσε να είναι παταγώδης αποτυχία.
Αν δεν είμαστε σε θέση να καταλάβουμε πως δεν φταίει ο Λουτσέσκου που παρέλαβε το χάος, αν δεν είμαστε σε θέση να καταλάβουμε το πόσο δύσκολη είναι η μετάβαση από την οκταετία Μαρκόπουλου σε κάτι άλλο, δεν θα βοηθήσουμε ποτέ τον ΠΑΟΚ να εξελιχθεί.
Η αθλητική κανονικότητα είναι το άλφα και το ωμέγα. Το χρήμα έπεται. Το μπασκετικό τμήμα έκανε πλάκα με την ΑΕΚ των πέντε φορές πάνω μπάτζετ. Το ίδιο μπορεί να κάνει και το ποδοσφαιρικό όταν μπει μία σειρά και οι αποφάσεις παίρνονται με λογική και όχι με συναίσθημα.
Δεν μπορώ παρά να αποθεώσω τους δύο τεχνικούς της ομάδας μας, γιατί άντεξαν και πλέον έχουμε τις βάσεις. Πλέον, έχω την αίσθηση πως το μπασκετικό τμήμα μπορεί να είναι ανταγωνιστικό και να διεκδικεί τίτλους, με πολύ λιγότερα χρήματα από τους δύο μεγάλους. Έχει στηθεί τέτοιος μηχανισμός, που με 3 – 3,5 εκατ. μπάτζετ χτυπάει πρωτάθλημα. Με έχει πορώσει τόσο το τμήμα, που πλέον ανυπομονώ να μπει κάποιος, να βάλει αυτό το ποσό και να πάμε για άλλα.
Όσο για το ποδόσφαιρο, το σημαντικότερο είναι πως ο Λουτσέσκου κατάφερε να είναι άξιος εμπιστοσύνης, έπεισε πως είναι στρατιώτης του κλαμπ και πλέον έχοντας μία καθαρά ποδοσφαιρική προσέγγιση σε όλο του το σκεπτικό, όλες – ελπίζω – οι κομβικές αποφάσεις θα περάσουν από αυτόν. Και είναι πολύ σημαντικό οι αποφάσεις να περνάνε από χορτάτο άνθρωπο στην εποχή Σαββίδη.
