Θα μου επιτρέψετε λοιπόν να συνοψίσω, για να κλείσει το κεφάλαιο της περιόδου 2017 -2018. Όχι, να ξεχαστεί. Να κλείσει για να προχωρήσουμε στην επόμενη μέρα του ελληνικού ποδοσφαίρου. Η παραδοχή ότι ο ΠΑΟΚ ήταν καλύτερη ομάδα της χρονιάς (συγκέντρωσε άλλωστε τους περισσότερους βαθμούς με ένα παιχνίδι λιγότερο από την ΑΕΚ), δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανένα.
Η ΑΕΚ είχε τύχη βουνό και απέφυγε την συντριβή στον τελικό. Πρέπει να ανάψουν κεριά στον Άγιο τους για το χαμηλό –σε σχέση με την απόδοση των δυο ομάδων- σκορ. Ωστόσο το πρωτάθλημα της δόθηκε δώρο. Διορίστηκε πρωτάθλημα και μάλιστα χωρίς διαγωνισμό όπως έγραψε –με ομολογουμένως μεγάλη επιτυχία- η εφημερίδα FORZA.
Καθοριστικό ρόλο στις εξελίξεις που δρομολογήθηκαν, έπαιξαν οι διαιτητές. Ο Αρετόπουλος, ο Κομίνης, ο Στυλιάρας, ο Μάνταλος και άλλοι διαιτητές και βοηθοί και φυσικά ο Τριτσώνης της ΚΕΔ με τους ορισμούς του, αλλοίωσαν τον βαθμολογικό πίνακα υποβαθμίζοντας ακόμα περισσότερο το προϊόν και αυξάνοντας τον βαθμό καχυποψίας που υπάρχει για την ελληνική διαιτησία.
Φτάσαμε στο σημείο να έρθουν ο Μπορμπαλάν και οι συνεργάτες του από την Ισπανία για να μην ασχοληθούμε με την διαιτησία στον τελικό. Η ΑΕΚ βέβαια ασχολήθηκε γιατί προφανώς ήθελε μια 6αδα που θα την βόλευε αλλά δεν είναι αυτό το θέμα μας. Αυτό ανήκουν στο χθες.
Το ζητούμενο είναι τι θα συμβεί αύριο. Τι θα δούμε τη νέα σεζόν. Οι φίλαθλοι θέλουν να παρακολουθήσουν ποδόσφαιρο. Να κρίνονται οι αγώνες στους αγωνιστικούς χώρους σύμφωνα με την απόδοση των ομάδων και όχι με βάση τις αποφάσεις των διαιτητών που έχει αποδειχθεί ότι σφυρίζουν φοβισμένα.
Το VAR θεωρώ ότι θα βοηθήσει σημαντικά στον τομέα της βελτίωσης διαιτητικών αποφάσεων που καθορίζουν το αποτέλεσμα ενός αγώνα. Δεν είναι όμως αρκετό. Όταν αποδεδειγμένα οι διαιτητές δέχονται πιέσεις, απειλές και δεν ξέρω τι άλλο, δεν μπορεί να διορθωθεί η κατάσταση στον χώρο τους και φυσικά στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Ο Μπορμπαλάν σφύριξε ότι είδε και κανείς δεν του καταλόγισε πρόθεση για τυχόν λάθη που έκανε. Κανείς δεν ασχολήθηκε με τον διαιτητή του αγώνα. Ήταν ένα καλό μάθημα για το πώς πρέπει να εξελιχθεί η κατάσταση στο ποδόσφαιρο. Σίγουρα αλλαγές προσώπων στις λίστες (όπως και στην ΚΕΔ) μα κυρίως προστασία από απειλές, εκβιασμούς και όλα όσα συμβαίνουν στο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Θυμίζω την άμεση απειλή της ζωής του Βαγγέλη Γραμμένου (και των μελών της οικογένειας του), με την αποστολή σφαίρας στο γραφείο του, το καμένο σπίτι του Μπίκα, τον καμένο φούρνο του Κωνσταντινέα, τις απειλές, τους εκβιασμούς, τους ξυλοδαρμούς δημοσιογράφων, τον ξυλοδαρμό των παικτών του Πλατανιά (που αποδέχθηκαν τα ελληνικά δικαστήρια), τον ξυλοδαρμός του Λασκαράκη (αξιωματούχος αγώνα) στον περσινό ημιτελικό Ολυμπιακού – ΑΕΚ στο Καραισκάκης, τα απειλητικά τηλεφωνήματα σε διαιτητές και παράγοντες, τις χειροβομβίδες σε ξενοδοχεία και τόσα άλλα περιστατικά που έχουν καταγραφεί ως γεγονότα.
Έτσι, δεν πάμε πουθενά. Θα αναγκαστούμε να σφυρίζουν μόνιμα ξένοι διαιτητές και θεωρώ ότι κανείς δεν το θέλει αυτό για το ελληνικό ποδόσφαιρο. Είναι ευθύνη της πολιτείας να… τραβήξει αυτιά αρχικά και στη συνέχεια αν χρειαστεί να παρέμβει με τον πιο αυστηρό τρόπο για να μην μετατραπεί το ελλξηνικό ποδόσφαιρο σε ζούγκλα. Εκεί οδηγούμαστε να το ξέρετε. Μακάρι να αποδειχθώ ψεύτης αλλά εκεί θα οδηγηθούμε αν δεν ληφθούν τα απαραίτητα μέτρα για να παίξουμε μπάλα ελεύθερα!
