Η αλήθεια είναι ότι 24 χρόνια ήταν πάρα πολλά. Κανείς δεν περίμενε ότι θα γίνουν τόσα. Ποτέ δεν μπορούσα να φανταστώ εκείνο το απόγευμα της 20ης Απριλίου του 2002, στα χειρότερα γενέθλιά μου μέχρι τώρα, όταν δεν μπορούσα να βρω το κουράγιο να σηκωθώ από τη θέση μου στο ΟΑΚΑ, ότι θα έπρεπε να περάσουν άλλα 16 χρόνια! Τα οκτώ φαίνονταν τότε αβάσταχτα πολλά. Και χρειάστηκε να περιμένουμε ακόμη τόσα κι άλλα τόσα...
Κι αυτό, μάλιστα, αποδείχθηκε το λιγότερο. Άλλωστε, για το γεγονός ότι η ΑΕΚ έμεινε τόσα χρόνια μακριά από τον τίτλο δεν φταίει τόσο εκείνη. Όπως είχε πει εύστοχα κάποτε ο Ντέμης και από το 1967 μέχρι το 1974 κανείς δεν κατάφερε να κερδίσει τις εκλογές. Όλα αυτά τα χρόνια η ομάδα πέρασε πολύ επώδυνες δοκιμασίες, που κορυφώθηκαν με τον υποβιβασμό στη Γ' Εθνική. Η ΑΕΚ έφτασε στο σημείο «μηδέν» και αναγεννήθηκε από τις στάχτες της, όπως ακριβώς έκαναν και οι άνθρωποι στους οποίους οφείλει την ύπαρξή της.
Το μόνο που χρειαζόταν, ήταν να βγει μπροστά ένας άνθρωπος για τον οποίο δεν υπάρχει η λέξη «αδύνατο». Ο Δημήτρης Μελισσανίδης πολεμήθηκε από την πρώτη μέρα από το σύστημα του Ολυμπιακού, που έβλεπε τι ερχόταν, αλλά και από εσωτερικούς εχθρούς. Η απάντησή του ήταν απλά να κάνει ό,τι ακριβώς υποσχέθηκε: Τίτλο (κύπελλο) από την πρώτη χρονιά της επιστροφής στην Α' Εθνική, γήπεδο στη Νέα Φιλαδέλφεια και επιστροφή στον θρόνο του ελληνικού ποδοσφαίρου με την κατάκτηση του πρωταθλήματος. Κι είμαστε ακόμη στην αρχή.
Η ΑΕΚ έζησε το βράδυ της Κυριακής μια πραγματικά ονειρεμένη βραδιά. Και ο κόσμος της έδωσε μια μεγάλη, εκκωφαντική, αποστομωτική απάντηση προς πάσα κατεύθυνση. Επιχειρήθηκε να δηλητηριαστεί αυτή η σπουδαία στιγμή, με αστειότητες για χαρτιά, κλοπές και λοιπές μπούρδες επιπέδου δημοτικού, στη λογική του να ψοφήσει και η κατσίκα του γείτονα, όμως ο λαός της ΑΕΚ δεν μάσησε. Πάνω από 60.000 οπαδοί, από κάθε γωνιά της Ελλάδας και του κόσμου, κατέκλυσαν το Στάδιο για να πανηγυρίσουν με την ομάδα που στέφτηκε άξια πρωταθλήτρια.
Την ομάδα που έκανε εξαιρετική πορεία σε Ευρώπη, πρωτάθλημα και κύπελλο, την ομάδα που αποκαθήλωσε αγωνιστικά τον Ολυμπιακό, αναγκάζοντάς τον να φύγει τέσσερις φορές σε μια σεζόν από το γήπεδο με κατεβασμένο κεφάλι. Την ομάδα που του χάρισε τόσες μαγικές στιγμές κατά τη διάρκεια αυτής της απίστευτης σεζόν.
Βέβαια, σε αυτό τον κόσμο κάποιοι έβαλαν... χέρι επειδή πανηγύρισε το πρωτάθλημα χωρίς να περιμένει την απόφαση της επιτροπής εφέσεων. Πονεμένη ιστορία, από κάθε άποψη. Αυτή η υπόθεση δείχνει πόση δουλειά χρειάζεται ακόμη για να αλλάξει αυτό το ρημάδι το ελληνικό ποδόσφαιρο. Το οποίο έχει κάνει σε κάθε περίπτωση σημαντικά βήματα, έστω και αν δόθηκε ευκαιρία στα σαλιγκάρια να κάνουν ξανά την εμφάνισή τους για να τα βάλουν με την «εξυγίανση».
Είναι δεδομένο ότι στο ποδόσφαιρο έχει ξημερώσει μια άλλη μέρα. Μια μέρα στην οποία κανείς δεν βγαίνει πρωταθλητής από τον Αύγουστο. Και αυτή η αλλαγή σελίδας οφείλεται στην ΑΕΚ, τον ΠΑΟΚ και τον Παναθηναϊκό, που μπορεί το νυν αφεντικό του (Αλαφούζος) την τελευταία στιγμή να άλλαξε άποψη, όμως μέχρι τότε είχε βοηθήσει σημαντικά. Στην πορεία η συμμαχία «έσπασε», όμως αυτό συνέβη ακριβώς επειδή επρόκειτο για συμμαχία. Όχι για συμμορία που θα μοίραζε μετά τα λάφυρα.
Τώρα, το ότι δεν θα άλλαζαν όλα σε μια μέρα ήταν δεδομένο. Και αυτά που πρέπει να αλλάξουν είναι ακόμη πολλά... Το θέμα της απόφασης της εφέσεων είναι η μια απόδειξη. Το γεγονός ότι συνέβη κάτι τόσο χοντρό, που προκάλεσε την άμεση διακοπή του πρωταθλήματος, την άφιξη των διεθνών ομοσπονδιών στην Ελλάδα, την διαπόμπευση της χώρας σε κάθε γωνιά της γης, αλλά φτάσαμε 40 μέρες μετά να συζητάμε αν μπορεί να αλλάξει η πρωτόδικη απόφαση, η οποία ήταν η μικρότερη δυνατή βάσει κανονισμών, ήταν πραγματικά ανήκουστο.
Ρόλο σε αυτά έπαιξαν πολλοί παράγοντες, με βασικότερο όμως την καθυστέρηση. Οι διαδικασίες κύλισαν πολύ αργά, με αποτέλεσμα η απόσταση του χρόνου να αφήνει περιθώρια για διαφορά σενάρια. Την επομένη του αγώνα, ΟΛΟΙ ήταν σίγουροι για την τύχη του. Σε κάθε περίπτωση, η απόφαση βγήκε και ήταν η αναμενόμενη και η δίκαιη.
Πλέον η ΑΕΚ και ο ΠΑΟΚ έχουν μπροστά τους τον τελικό του κυπέλλου και θα πρέπει να καταβληθεί κάθε δυνατή προσπάθεια για να ηρεμήσουν τα πνεύματα. Τις τελευταίες ώρες γίνεται προσπάθεια να δημιουργηθούν εντυπώσεις από τη δήλωση Μελισσανίδη περί «Μάο – Μάο». Σίγουρα θα ήταν καλύτερο να την έχει αποφύγει. Όμως, είναι δεδομένο ότι αφορούσε συγκεκριμένα πρόσωπα. Με τον κόσμο του ΠΑΟΚ ή του Ολυμπιακού δεν τα έχει βάλει ποτέ. Μάλιστα, ακόμη και πέρσι μετά τον τελικό έλεγε ότι οι οπαδοί καλά έκαναν και το πανηγύρισαν.
Τέλος, πάντων... Μπορεί να είναι αστείο να κουνούν το δάχτυλο αυτοί που επί εβδομάδες... καταπίνουν πολύ πιο εμπρηστικές συμπεριφορές, αλλά σε κάθε περίπτωση ας είναι η τοποθέτηση του Μελισσανίδη η αρχή για να συμβάλουν και αυτοί στο να πέσουν οι τόνοι από όλους. Είναι κάτι που επιβάλλεται, γιατί σε αυτό το παιχνίδι θα είναι στραμμένα τα βλέμματα πολλών που μας περιμένουν (ως ελληνικό ποδόσφαιρο) με το δάχτυλο στη σκανδάλη.
Υ.Γ.: Αδίκησα τους πραγματικούς πρωταγωνιστές, τον Μανόλο Χιμένεθ και τους ποδοσφαιριστές του, οι οποίοι από το βράδυ της Κυριακής πέρασαν στην αθανασία. Όμως, έχω σημειώσει πολλές φορές... προκαταβολικά τι είναι αυτή η ομάδα, τι έχει πετύχει και τι αξίζει.
ΥΓ2: Περιμέναμε πολλά χρόνια για να το ακούσουμε και να αφορά την ΑΕΚ. Όμως αν παρατηρήσει κανείς προσεκτικά το πρώτο κουπλέ, τους στίχους έναν προς έναν, είναι σαν να γράφτηκαν για αυτή την ομάδα, για το βράδυ της Κυριακής...
I've paid my dues
Time after time
I've done my sentence
But committed no crime
And bad mistakes
I've made a few
I've had my share of sand kicked in my face
But I've come through
And the beat will go on and on and on and on...
