Από το μεσημέρι που έσκασαν τα “νέα” είμαι στο “γράφω, δεν γράφω”. Και... δεν έγραφα. Σαφέστατα και δεν τέθηκε θέμα βαρεμάρας, ούτε η καθυστέρηση συνέβη λόγω της αναμενόμενης έλλειψης διάθεσης για... οτιδήποτε αφορά την ομάδα της καρδιάς μας. Είναι που αφενός έχουν γραφτεί τα πάντα και που αφετέρου κανένα άρθρο δεν μπορεί από μόνο του να αλλάξει την σκληρή πραγματικότητα. Ολα είναι μέσα στο κεφάλι του Αλαφούζου. Προφανώς και στην... τσέπη του, στην οποία θα πρέπει όχι σήμερα αλλά... ΧΘΕΣ να βάλει βαθιά το χέρι.
Φοβερά και τρομερά πράγματα ζήσαμε λοιπόν για μια ακόμη μέρα σαν Παναθηναϊκοί. Καταστάσεις που ντρέπεσαι ακόμη και να τις αναφέρεις. Ξεκινήσαμε, νωρίς, με το απίστευτο -3 για τα χρέη στον Βέμερ. Μάλιστα άκουσα και κάποιες φωνές (φυσικά και υπάρχουν και 1-2 εξαιρέσεις) στο ραδιόφωνο του ιδιοκτήτη να το παρουσιάζουν σαν κάτι αναμενόμενο και φυσιολογικό. Χωρίς πολλά – πολλά, σαν να συμβαίνει κάθε μέρα ρε αδερφέ. Ε που να μπλέκουν και εκείνοι με την... αντ' αυτού και να τρέχουν στα λογιστήρια και στα ταμεία ανεργίας μέσα στην κρίση...
Στη συνέχεια ήρθε βέβαια το μεγάλο χαστούκι στη Λίγκα. Εκεί όπου παρά τις διαβεβαιώσεις και τη σιγουριά ότι έχουμε και “καβάτζα” τα κουκιά δεν έβγαιναν και για το λόγο αυτό πήρε αναβολή η υπόθεση. Το πως θα βγουν την επόμενη φορά και πως θα το καταφέρουν οι παρασκηνιακά ανύπαρκτοι που τρέχουν την ομάδα και που μπορεί να τους φύγει μέχρι και βαλσαμωμένο πουλί μέσα από τα χέρια, είναι μια άλλη ιστορία. Αν και βασικά για ΤΙ ακριβώς συζητάμε; Να παρακαλέσουμε τον κάθε πικραμένο και νάνο μπροστά στο τριφύλλι να μας κάνει τη χάρη να έρθει μαζί μας για να μην πέσουμε φέτος και να πέσουμε του χρόνου; Αυτός είναι ο...στόχος και γι' αυτό επιστρατεύτηκε ακόμη και ο εξαφανισμένος ιδιοκτήτης;
Αντε και πες πως κουτσά στραβά το καταφέρνεις κι αυτό και χαλάλι και το κράξιμο που θα φας. ΜΕΤΑ τι κάνεις; Διότι αν ξεκινήσεις του χρόνου με -3 ή και με -6, που θέλει ο πάλαι ποτέ “περίεργος” της παράγκας, φας και τις απαγορεύσεις μεταγραφών και δεν ξέρω εγώ τι άλλο στο κεφάλι τότε ΠΩΣ θα σωθείς τη νέα χρονιά; Και με ποιον προπονητή; Με τον Τσιώλη που βουίζει η πιάτσα ότι... ξαναέκλεισαν, γιατί την πρώτη φορά δεν τους έκανε τη χάρη ο Μαρίνος να παραιτηθεί παρά τα καθημερινά ρουφιανιλίκια και το τράβηγμα του χαλιού; Και με ποιους παίκτες όταν οι μισοί θα έχουν φύγει και οι άλλοι μισοί θα ζητήσουν... εβδομαδιαίο συμβόλαιο για να τσεκάρουν ότι θα πληρώνονται; Αναφέρθηκαν οι παίκτες και ξεχάσαμε να πούμε ότι επέστρεψαν στις προπονήσεις μετά τη διήμερη απεργία που ΚΑΛΩΣ έκαναν για τα καθημερινά ψέμματα που τους έλεγε ο “πρόεδρος” της ομάδας. Ρε πλάκα κάνουμε τώρα;
Μα τι λέω και εγώ τώρα... Αφού είναι προφανές ότι εδώ και αρκετούς μήνες γίνεται πλάκα. Απλώς ήρθε η ώρα να κοπεί. Τα ψέμματα τελείωσαν και ο Αλαφούζος έχει μπροστά του ΕΝΑ δρόμο. Αυτόν του ταμείου. Να πάει να πληρώσει τα χρέη ΤΟΥ, δημιουργώντας συνθήκες ομαλής μετάβασης στον επόμενο και να μην ασχοληθεί ποτέ ξανά με τον Παναθηναϊκό. Αυτό άλλωστε που δείχνει κιόλας πως επιθυμεί. Εκείνος τον διάλεξε τον συγκεκριμένο δρόμο, αλλά και αυτόν της ενασχόλησής του με τον σύλλογο. Κανείς δεν τον παρακάλεσε να μπει, κανείς καλά - καλά δεν τον ήξερε - Παναθηναϊκά - έως τότε.
Είναι γεγονός, για να μην ξεχνάμε και τα παλιά, πως παρέλαβε έναν Παναθηναϊκό σε κατάσταση αποσύνθεσης, είχε την ευκαιρία να γράψει το όνομα του ως αυτός που τον έσωσε και θα τον έδινε σε κανονικές συνθήκες στον επόμενο, σωστά και δικαίως στηρίχτηκε στην αρχή γιατί και δεν υπήρχε άλλος και το πάλευε όσο μπορούσε, όμως ΜΟΝΟΣ του τράβηξε την πρίζα, επομένως... και λίγα ακούει κι αν αμφιβάλει ας ρωτήσει και κανέναν προηγούμενο. Τα πράγματα είναι απλά για όσους μπορούν να σκεφτούν έστω και λίγο: Όπως δεν έχει καμία σχέση η στάση του τότε και σήμερα, έτσι δεν μπορεί να έχει και η αντιμετώπισή του από τον κόσμο και τα ΜΜΕ. Δεν συμμάχησαν όσοι τον στήριξαν (άρα και την ομάδα) με τον διάβολο, δεν έβαλαν μπροστά τα πολιτικά τους συμφέροντα, ούτε αφήνουν τον Παναθηναϊκό να διασύρεται καθημερινά. Να λερώνει το στόμα του ο κάθε πικραμένος και πουθενάς και να βιώνει απίστευτα ντροπιαστικές για το μέγεθός του καταστάσεις που ντρέπομαι και να τις υπενθυμίσω.
Το παραμύθι εδώ τελειώνει λοιπόν. Οχι επειδή όπως λέει και το σύνθημα “στη Λεωφόρο κανείς δεν θα γλιτώνει”, αλλά γιατί αυτό πρέπει να γίνει και είναι ο μόνος τρόπος να μπει ένα φρένο στην ξεφτίλα και στην κατρακύλα με... ονοπατεπώνυμο. Δικαίωμά του, γούστο του και καπέλο του αν θέλετε να επιθυμεί να φύγει, ωστόσο πριν σηκωθεί από την καρέκλα του θα πρέπει να πληρώσει το λογαριασμό ΠΟΥ ΕΚΑΝΕ. Αυτό και μόνο αυτό πρέπει να καταλάβει ή έστω να του το πουν οι επικίνδυνοι που έχει δίπλα του. Τίποτα λιγότερο και τίποτα περισσότερο. Και πολλά είπαμε...
