3 Απριλίου 1996, 0-1 τον Άγιαξ στο Άμστερνταμ. 3 Απριλίου 2002, 1-0 την Μπαρτσελόνα στη Λεωφόρο. 3 Απριλίου 2018... -3 για χρέη στον Βέμερ και να παρακαλάς τον κάθε απίθανο (ως προς το μέγεθός σου, για να μην παρεξηγηθώ) ώστε να γίνουμε “πολλοί” και να μην πέσουμε! Τα λόγια είναι περιττά και κάπου εδώ οποιαδήποτε συζήτηση τελειώνει.
Ειλικρινά δεν θυμάμαι πόσα και πόσα άρθρα έχω γράψει ανήμερα της σημερινής επετείου στα Μέσα που δούλευα, μα φυσικά και εδώ. Τυχεροί και ευλογημένοι όσοι τα ζήσαμε και να μας έχει ο Θεός καλά να τα ξαναζήσουμε τόσο εμείς όσο και τα παιδιά μας. Και αυτά τα δύο αλλά και ένα σωρό άλλα. Πάντως θα με συγχωρέσετε καθώς ετούτη τη φορά δεν μου βγαίνει κάτι σχετικό για να γράψω. Και μη αναμενόμενο δεν νομίζω να το λες. Δεν υπάρχει Παναθηναϊκή ψυχή που να μην πονάει εδώ και κάμποσο καιρό. Που να μην εύχεται μετά το Μεγάλο Σάββατο να έρθει και η... δική μας Ανάσταση. Τόσο κοινότοπη σαν φράση, μα και τόσο αναγκαία με όσα εσχάτως έχουμε τραβήξει έστω κι αν παραμένουμε όρθιοι.
Ο Παναθηναϊκός αυτή τη στιγμή βρίσκεται στα πατώματα, στη χειρότερη φάση της ιστορίας του. Μαθαίνει καθημερινά άγνωστες και τρομακτικές λέξεις, ακούει πχ από “υποβιβασμό” έως και “χρεοκοπία”. Δεν ξέρει στην κυριολεξία τι του ξημερώνει, όμως είναι ακόμη ΕΔΩ. Και δεν πρόκειται να σβήσει όσο κι αν έχει χτυπηθεί πισώπλατα. Στο ερώτημα “πότε θα κάνει ξαστεριά;” η ΔΕΔΟΜΕΝΗ απάντηση είναι πως... “θα ξανακάνει ξαστεριά”. Το έβαλα και στον τίτλο όχι γιατί είναι νομετελειακό και επειδή άπαντες έχουν τα πάνω τους και τα κάτω τους, αλλά επειδή όντως πιστεύω ότι φτάνουμε στο τέλος του εφιάλτη.
Ο Παναθηναϊκός είναι ΚΑΤΑΔΙΚΑΣΜΕΝΟΣ να επιστρέψει. Kαι θα επιστρέψει. Εκεί που ανήκει, εκεί που κανείς δεν μπορεί να τον φτάσει. Είναι χαρακτηριστικό πως ακόμη και στην “απουσία” σου ουδείς σε πλησίασε, κανείς δεν σε κοίταξε στα μάτια. Δεν συζητάμε καν για τον τελικό του Πρωταθλητριών το 71, ούτε βεβαίως για τους δύο ημιτελικούς το 84-85 και το 95-96. Μάλιστα ειδικά για το διπλό στο Αμστερνταμ, που μας έφερε ένα βήμα από τον δεύτερο τελικό, το τι σήμαινε δεν χρειάζεται καν να μιλήσεις με Παναθηναϊκούς για να το καταλάβεις. Αρκεί να ρωτήσεις όλους αυτούς που βγήκαν στη ρεβάνς στο Πασαλιμάνι για να... πανηγυρίσουν. Μα τι σκέφτομαι και εγώ ώρες – ώρες ε; Ετσι για να θυμούνται οι παλιοί και να μαθαίνουν οι νέοι...
Πάμε όμως και στα φρέσκα. Στην σκληρή πραγματικότητα. Η απίστευτη ανωμαλία που έχει επιβάλει από τον Σεπτέμβρη και μετά στο σύλλογο ο Γιάννης Αλαφούζος σε έχει ξεφτιλίσει και διασύρει σε όλα τα επίπεδα.
Μιλάμε για απίστευτες καταστάσεις, που ντρέπεσαι και μόνο να τις υπενθυμίσεις. Να κάνεις κάθε μέρα... δικαστικό ρεπορτάζ, εκεί δηλαδή που σε τραβάνε όσοι χρωστάς. Να (νομίζει πως) σε έχει στη φάπα ο κάθε πικραμένος και στερημένος. Μέσα σε όλα αυτά θα αποφύγεις έστω τα χειρότερα. Θα γλιτώσεις την απόλυτη ντροπή. Το έχετε διαβάσει κι άλλες φορές εδώ μέσα, ακόμη και όταν παντού σε είχαν σαν πεσμένο πως ΤΟΥΛΑΧΙΣΤΟΝ ΑΥΤΟ δεν θα το ζήσουμε. Και για εκεί πάει το πράγμα.
Η (δημόσια) επανεμφάνιση του Γιάννη Αλαφούζου στα πράγματα βλέπω ότι κοντεύει να παρουσιαστεί κάτι σαν “χάρη” στον Παναθηναϊκό. Μονάχα η ευχαριστήρια ανακοίνωση λείπει. Η αλήθεια βέβαια είναι...λιγάκι διαφορετική. Ο Αλαφούζος μπορεί να ήθελε και να θέλει να φύγει από την ομάδα και αυτό είναι δικαίωμά του, ωστόσο ουδέποτε έφυγε. Αυτός (και οι άνθρωποι που ο ίδιος επέλεξε) έκαναν κουμάντο (με... τρομερή επιτυχία, το αναγνωρίζουμε) τόσο καιρό, στα δικά του χέρια θα έσκαγε (ΑΝ έσκαγε) ο Παναθηναϊκός. Κι αυτό καλύτερα να... μην σου τύχει που λένε, κάτι που έστω και με καθυστέρηση το κατάλαβε και ο ίδιος.
Τα χειρότερα λοιπόν θα αποφευχθούν και πλέον το ζητούμενο είναι η επόμενη μέρα. Εκτιμώ πως ο Αλαφούζος πολύ δύσκολα θα έχει... ζωή στον Παναθηναϊκό για περισσότερο από ένα δίμηνο. Πιθανώς να λέμε και πολύ. Θέλει σαν τρελός να φύγει και στην προσπάθειά του αυτή δίνει την ομάδα στον... οποιονδήποτε. Ούτε είναι η ώρα για απολογισμούς, για το πως ήρθε και πως φεύγει, για το πόσα μαζεμένα αυτογκόλ έβαλε τους τελευταίους μήνες με την ανεκδιήγητη συμπεριφορά του.
Σύμφωνα πάντως με όσα προκύπτουν απ' όσους τον ξέρουν, αλλά και από τη μέχρι τώρα στάση του, δεν μοιάζει να ψήνεται και ιδιαίτερα ο επόμενος να είναι ο Δημήτρης. Και μακάρι να βγω ψεύτης γιατί φοβάμαι πως θα μπλέξουμε. Τώρα αν αυτό συμβαίνει επειδή δεν τον συμπαθεί και δεν τον εμπιστεύεται, αν δεν θέλει να το καρπωθεί ο Τσίπρας άρα να χάσει έδαφος η... αγαπημένη του ΝΔ που πλέον είναι... Uber Alles, αν γενικότερα υπάρχει κάποιος άλλος λόγος, αυτό το ξέρει ο ίδιος. Σε κάθε περίπτωση θα έλεγα πως όταν ένα τόσο γνωστό πρόσωπο στη Παναθηναϊκή οικογένεια θέλει να μπει και να σώσει τόσο τον σύλλογο όσο και... εσένα ΤΟ ΛΙΓΟΤΕΡΟ που κάνεις είναι να του στρώσεις χαλί και να τον διευκολύνεις και όχι το βαρύ πεπόνι. Αλλά τι ψάχνω και εγώ τώρα...
Οπως και να 'χει ο Παναθηναϊκός δεν θ αργήσει να κοιτάξει και πάλι μπροστά. Είτε με τον νέο επενδυτή που δεδομένα ψάχνει στο εξωτερικό ο Αλαφούζος, είτε με τον Δημήτρη Γιαννακόπουλο ο οποίος και τον πρώτο λόγο έχει και αν θέλετε το δικαιούται κιόλας. Η ιστορία με το το Athens Alive έχει προχωρήσει αρκετά, σίγουρα περισσότερο απ' όσο φαίνεται, αλλά ακόμη θέλει χρόνο. Σε κάθε περίπτωση νομίζω πως εντός δύο εβδομάδων θα έχουμε πιο ξεκάθαρη εικόνα για το που θα κάτσει η μπίλια.
Μέχρι τότε και μέχρι γενικότερα να επανέλθει η κανονικότητα καλό θα ήταν ΕΝΑ ΠΡΑΓΜΑ. Να κοπούν με το μαχαίρι τα λόγια επί παντός επιστητού. Με όσα έχουν συμβεί το να ακούς τον (έστω και υπηρεσιακό) πρόεδρο του συλλόγου πχ να λέει ότι προστατεύεται παρασκηνιακά η ομάδα (!) ή να παραδέχεται σαν Παναθηναϊκός ότι κατέθεσες φάκελο της πλάκας μόνο χειρότερα μπορεί να κάνει τα πράγματα και να παίζει με τα νεύρα όσων... παραμένουν ψύχραιμοι. Σαν ελάχιστο σεβασμό ρε αδερφέ στην ιστορία του καθενός, αλλά και πάνω απ' όλα του ΠΑΝΑΘΗΝΑΪΚΟΥ το λέμε αυτό, δεν κάνουμε υποδείξεις, ούτε λόγος μας πέφτει.
