Έχει περάσει και περνάει τόσα και τόσα που αν ήταν άλλος πιθανότατα θα είχε ήδη διαλύσει. Κι όμως είναι εδώ και με όση αξιοπρέπεια του έχει απομείνει, στέκεται όρθιος και αρνείται να πέσει και να χάσει. Ακόμη και όταν στραβώνουν τα πάντα γύρω του.
Το είδαμε την περασμένη εβδομάδα στον Πειραιά όταν έμεινε με δέκα, το ξαναείδαμε κόντρα στον Αστέρα που δέχτηκε γκολ κόντρα στη ροή, το βλέπουμε αν θέλετε ΚΑΘΕ ΜΕΡΑ από τα “μωρά” του Μαρίνου που κόντρα σε όλους και σε όλα, απέναντι στους εκτός και τους εντός αρνούνται να παραδοθούν σε αυτό το ιδιαίτερο... survivor που τους έχει επιβάλει ο ιδιοκτήτης τους. Και μπορεί η διοίκησή τους να ξεπούλησε τα πάντα, ακόμη και στον... διάολο που λέει ο λόγος και όλοι καταλαβαίνετε τι εννοεί ο “ποιητής”, όμως η ψυχή αυτών των παιδιών και του προπονητή είναι εδώ και παλεύει για τον Παναθηναϊκό.
Το τελικό 1-1 σαφώς και δεν μπορεί να θεωρηθεί θετικό αποτέλεσμα, ακόμη και κόντρα σε μια δεδομένα καλή ομάδα όπως ο Αστέρας, η οποία έχει βγάλει το λάδι σε όλους τους μεγάλους. Το γκολ του Λουντ ωστόσο λίγο πριν από το φινάλε κρατάει ζωντανό τον Παναθηναϊκό στην προσπάθειά του όχι να βγει στην Ευρώπη αλλά τουλάχιστον να σβήσει την καμπάνα που προήλθε από τις αστειότητες και τους ερασιτεχνισμούς της “διοίκησης”, την ίδια ώρα που κινδυνεύει μέχρι και η εν Ελλάδι άδεια!!! Οι πιθανότητες ούτε ήταν ούτε είναι με το μέρος του τριφυλλιού, έστω και γι' αυτόν τον στόχο (της 5άδας), το μόνο βέβαιο ωστόσο είναι ότι οι πράσινοι θα δώσουν μέσα στο γήπεδο ότι έχουν και δεν έχουν για να τα καταφέρουν. Με λίγα λόγια θα γίνει μάχη ως το τέλος.
Στο πρώτο μέρος ο Παναθηναϊκός δεν μπήκε καλά, αδυνατούσε να επιβάλει το παιχνίδι του και να γίνει το αφεντικό και ο Αστέρας ήταν καλύτερος. Αντίθετα στην επανάληψη οι πράσινοι είχαν τον πλήρη έλεγχο ενώ βοήθησαν πολύ και οι αλλαγές του Μαρίνου και ειδικά η προώθηση του Κουρμπέλη στα χαφ, αλλά και η χρησιμοποίηση του Λουντ πίσω από τον επιθετικό. Η ποιότητα του είναι απαραίτητη για να βγει μπροστά η ομάδα, άλλο τόσο απαραίτητη μοιάζει όμως και η παρουσία του στα μετόπισθεν, δίνοντας την ηρεμία που δεν έχουν οι υπόλοιποι με αποτέλεσμα από το πουθενά να τρως γκολ. Όπως και το δέχτηκες δηλαδή στο 69' σαν σε προπόνηση. Λάθος του Κουλιμπαλί, τραγική τοποθέτηση-αντίδραση του Αυλωνίτη και για... πλάκα ο Μανιάς το 0-1 σε ένα σημείο που πίεζες για να ανοίξεις εσύ το σκορ.
Η αντίδραση της ομάδας ήταν πραγματικά εντυπωσιακή και σε αυτό βοήθησε και ο κόσμος που και περισσότερος από κάθε άλλη φορά ήταν αλλά και με τρομερή διάθεση απέναντι στην ομάδα. Το εκπληκτικό γκολ του Λουντ θα έλεγε κανείς πως αποκατέστησε την τάξη διότι δεν άξιζε να το χάσει το ματς του τριφύλλι, ενώ αν έμπαινε το τρομερό ψαλιδάκι του Μουνιέ θα μιλάγαμε για την γκολάρα του πρωταθλήματος.
Μα αυτά και με αυτά ο Παναθηναϊκός δεν έφτασε μεν στον στόχο του, που φυσικά ήταν η νίκη, τουλάχιστον όμως δεν έχασε και θα έχει τη δυνατότητα να το παλέψει στις αγωνιστικές που μένουν. Δεν χρειάζεται να λέμε τα ίδια. Τα βλέπετε και τα βλέπουμε. Η ομάδα υστερεί τρομακτικά σε ποιότητα, όμως ο Ουζουνίδης κατάφερε, όπως είχαμε προβλέψει, να την ξαναβρεί την άκρη του και να παίρνει ακόμη και από αυτούς τους παίκτες το μάξιμουμ, κάτι για το οποίο μόνο μπράβο του αξίζουν.
Για τον διαιτητή χαλάμε το... σάλιο μας και κουράζουμε τζάμπα τα πλήκτρα, αλλά ας πούμε δυο λόγια. Κανένας σεβασμός απέναντι στον Παναθηναϊκό και την έδρα του, απίστευτα προκλητικά τα σφυρίγματά του και η γενικότερη στάση του. Και δεν εννοώ για το πέναλτι που έπνιξε το οποίο μπορεί να μην το είδε ή να θεώρησε ακούσιο το χέρι, αλλά για το γενικότερο θράσος και στιλάκι του απέναντι στη φανέλα του Παναθηναϊκού. Και κάτι ακόμη που (πρέπει να) ισχύει γενικά. Αν θέλει κάποιος και ειδικά κανένα πρόβλημα. Όταν γίνεσαι διαιτητής σβήνεις οριστικά το παρελθόν σου και ξεχνάς τι ομάδα είσαι. Ακόμη κι αν υπήρξες φανατικός. ΟΚ;
