Περάσαμε μια Κυριακή πραγματικό... τεστ κοπώσεως. Πρώτα η γεμάτη συγκινήσεις εξέλιξη του αγώνα στην Τρίπολη, μετά το δεύτερο ημίχρονο στο ΟΑΚΑ. Δοκιμασία για καρδιακούς, κανονικά. Το αποτέλεσμα στο Καραϊσκάκη ήταν απλά ένα μπόνους για όλους, νικητές και χαμένους, γιατί κάθε μη νίκη του Ολυμπιακού είναι νίκη της νέας εποχής.
Στο Στάδιο το σκηνικό μας θύμισε ότι η ΑΕΚ έχει επιστρέψει για τα καλά. Αυτό είναι το κλίμα πρωταθλητισμού σε ένα γήπεδο. Το αυτί στο άλλο ματς και το μυαλό στο άγχος τι θα γίνει στο δικό σου. Βέβαια, το σκηνικό έγινε πολύ... ανατρεπτικό, για όλους. Οι παίκτες του Χιμένεθ ξεκίνησαν το ζέσταμα με το σκορ της Τρίπολης στο 2-1, το τελείωσαν και έμαθαν το 2-2 και μέχρι να μπουν στη φυσούνα τους είπαν το 3-2.
Ο προπονητής εκνευρίστηκε λίγο (και με το δίκιο του) για το ενδιαφέρον που έδειξαν όλοι οι υπόλοιποι για το ματς του ΠΑΟΚ, όμως έτσι είναι ο πρωταθλητισμός. Και συν τοις άλλοις, δεν νομίζω ότι τους αποσυντόνισε αυτό. Η ΑΕΚ μπήκε αποφασισμένη στο γήπεδο, πραγματικά... ισοπέδωσε τον Πανιώνιο αγωνιστικά και αν δεν ήταν ο Κότνικ σε τρομερή μέρα, το ημίχρονο θα έκλεινε με ένα ξεκάθαρο σκορ στα όρια το 2-0, 3-0.
Στο δεύτερο ημίχρονο, κατά τη γνώμη μου δεν ήταν το... βάρος της πρωτιάς ή η ήττα του ΠΑΟΚ που έπαιξε ρόλο. Νομίζω ότι κυρίως επηρέασε το Περιστέρι. Έχοντας χάσει και πάλι ευκαιρίες για να τελειώσουν το ματς (κάτι που συζητήθηκε πολύ τις προηγούμενες μέρες στα Σπάτα), πιστεύω ότι στο μυαλό των παικτών άρχισε όσο περνούσε η ώρα να μπαίνει το «μη την πατήσουμε ξανά όπως με τον Ατρόμητο».
Τελικά δεν την πάτησαν, κράτησαν τον Πανιώνιο μέχρι τη λήξη στις μηδέν τελικές(!) και πήραν μια πολύτιμη νίκη που ξέχωρα από δικαστικές εξελίξεις έφερε την ΑΕΚ και πάλι στην κορυφή της βαθμολογίας. Σε ένα χρονικό σημείο που έχει τη σημασία του. Όχι μόνο επειδή ακολουθεί το ντέρμπι στην Τούμπα, αλλά -κυρίως- επειδή χθες συμπληρώθηκε ένας ολόκληρος γύρος για την «ΑΕΚ χωρίς Μάνταλο».
Θυμίζω πως όταν εκείνο το βράδυ της 29ης Οκτωβρίου στη Νέα Σμύρνη ο Πέτρος Μάνταλος έφυγε από το γήπεδο με ρήξη χιαστού, πολλοί («εντός» και «εκτός») έσπευσαν να την... τελειώσουν την ΑΕΚ. Λίγες μέρες αργότερα έγιναν περισσότεροι όταν τον ίδιο ακριβώς τραυματισμό υπέστη και ο Γιάκομπ Γιόχανσον. Θεωρήθηκε απίθανο να καταφέρει η ΑΕΚ να αντέξει στα δύο τρίτα του πρωταθλήματος χωρίς τον αρχηγό της και έναν από τους πιο σημαντικούς παίκτες της.
Να, όμως, που άντεξε. Πήρε την πρόκριση από τη φάση των ομίλων του Europa League, απέκλεισε τον Ολυμπιακό στα προημιτελικά του κυπέλλου, κέρδισε τον ΠΑΟΚ στο ΟΑΚΑ και τον Ολυμπιακό στο Καραϊσκάκη για το πρωτάθλημα και τώρα, έξι αγωνιστικές πριν πέσει η αυλαία του πρωταθλήματος είναι πρώτη και έχει την τύχη της στα χέρια της.
Χάρη στον παικταρά Λιαβάγια, στον απίστευτο Λάζαρο, τον Αραούχο που ακόμη και όταν... τα χάνει δείχνει την ποιότητά του (όπως στο χθεσινό ψαλίδι), τον Σιμόες, τον Τσιγκρίνσκι, τον Βράνιες, τον Μπακάκη που κάνει κατάθεση ψυχής σε κάθε ματς, τον Γκάλο που φέτος κάνει όργια, τον Μπακασέτα, τον Κονέ που ήταν... σούπερ μεταγραφή χειμώνα, τον Κωστάκη τον Γαλανόπουλο, τον Γιακουμάκη που... έκανε τον Μποτία να κλαίει, και όλα τα υπόλοιπα παιδιά μιας ομάδας που άκουσε τόσα για το... βάθος της, αλλά στην πραγματικότητα θα το ζήλευαν πολλοί.
Το... μετάλλιο, που είχε πει και ο Χιμένεθ, τους αξίζει ότι και αν γίνει από εδώ και πέρα. Όμως, είναι βέβαιο πως είναι έτοιμοι να δώσουν και την ψυχή τους για να τα καταφέρουν, διότι στα αποδυτήρια υπάρχει πλήρης και απόλυτη συνείδηση του ραντεβού που έχουν κλείσει με την ιστορία...
Υ.Γ.: Ο Ανδρέας δεν είναι «φίλος της ΑΕΚ» με την ευρεία έννοια που το χρησιμοποιούμε. Είναι φίλος του στενού πυρήνα της οικογένειας της ΑΕΚ, του προπονητή, των ποδοσφαιριστών της. Ο Χριστοδουλόπουλος του είχε στείλει το πρώτο μήνυμα πέρσι, πριν την επέμβασή του. Στη συνέχεια γνώρισε και τον Μανόλο, που του έστειλε και ένα συγκινητικό βίντεο για τα γενέθλιά του, ενώ φέτος του αφιέρωσε τη νίκη-πρόκριση απέναντι στον Ολυμπιακό, και ακολούθησαν κι άλλοι.
Χθες είχε έρθει η ώρα να γνωρίσει όλα τα μέλη της «κιτρινόμαυρης» οικογένειάς του, στα αποδυτήρια της ΑΕΚ. Με τον Χιμένεθ να τον συστήνει ως «πραγματικό μαχητή» και τους ποδοσφαιριστές να του τραγουδούν «Ανδρέα, γερά, πρωτάθλημα ξανά». Για αυτή την οικογενειακή φωτογραφία μαζί του ήταν όλοι εκεί. Όσοι έπαιξαν, όσοι δεν έπαιξαν, οι εκτός αποστολής, οι τραυματίες... Μακάρι ο Θεός να του δώσει δύναμη μέχρι την τελική νίκη, την πιο σημαντική από κάθε άλλη...
