Καταρχήν ντρέπομαι για τον πρόλογο αλλά εδώ που φτάσαμε όλα έμπαιναν μέχρι πρότινος στο τραπέζι. Ακόμη και η εξευτελιστική συζήτηση περί αγωνιστικού υποβιβασμού της ομάδας, ασχέτως αν προσωπικά ουδέποτε μου πέρασε από το μυαλό. Βέβαια, θαρρώ πως η κουβέντα αυτή είναι εντελώς άκυρη. Και δεν το λέω για… καλό και για να πανηγυρίσει κανείς, αλλά επειδή με ενοχλούσε, για να μην πω με τρέλαινε και έστω και τώρα ήθελα να το βγάλω από μέσα μου.
Τέλος πάντων. Ο Παναθηναϊκός κόντρα στον Πλατανιά ήταν όπως περίπου τον περίμενα. Ισως και λίγο καλύτερος σε ότι αφορά το ορθολογικό ποδόσφαιρο που έπαιξε, τις ευκαιρίες που δημιούργησε όπως και το γεγονός ότι αδικείται τόσο από το τελικό σκορ όσο κυρίως από την χρονική περίοδο που αυτό δημιουργήθηκε. Ηταν για να τελειώνει νωρίτερα αυτό το ματς, όμως άργησε και είναι αλήθεια πως μας άγχωσε κάπως.
Πάμε παρακάτω: Είχαμε πει και τις προάλλες ότι ο νέος Παναθηναϊκός, ότι δηλαδή απέμεινε από τον παλιό, θα είναι σύνολο με μικρότερη ποιότητα και λιγότερες προσωπικότητες, στο οποίο όμως θα κυριαρχεί το πάθος και το ομαδικό πνεύμα. Θα αποτελείται από παίκτες που θα θέλουν να είναι μέλη της ομάδας με το μυαλό τους κατά βάση να βρίσκεται ΣΤΟ ΓΗΠΕΔΟ και ακολούθως στα σαφώς πολύ σοβαρά «γύρω - γύρω».
Ο Παναθηναϊκός ξεκίνησε καλά το ματς, είχε την πρωτοβουλία, πίεσε, δημιούργησε φάσεις αλλά όπως εκ των προτέρων γνωρίζαμε δεν είχε τον παίκτη εκείνο που θα μπορεί να τελειώσει τις φάσεις. Ο Πίσπας, σε αντίθεση με το παιχνίδι στην Ξάνθη, δεν κατάφερε, ξεκινώντας βασικός μέσα στη Λεωφόρο να σηκώσει το βάρος. Κάτι βεβαίως απολύτως φυσιολογικά καθώς η ένταξή του στην ενδεκάδα δεν έγινε με φυσιολογικό αλλά με… ανώμαλο τρόπο.
Η πολύ καλή παρουσία του Μουνιέ (που όσο είχε δυνάμεις ήταν ο κορυφαίος) και Βιφιαφάνες βοήθησε πολύ στη δημιουργία και κάπως έτσι το τριφύλλι είχε στο πρώτο ημίχρονο δέκα τελικές. Ακρως ελπιδοφόρα επίσης η εικόνα του Τσανδάρη στα χαφ, ενώ η οπισθοχώρηση του Κουρμπέλη στο κέντρο της άμυνας προσέδωσε ανασταλτικά μεγαλύτερη ασφάλεια. Θετικότατος επίσης και ο Ινσουά, παίκτης που στον οποίο θα κληθείς να στηριχτείς από εδώ και πέρα και που δείχνει να μπαίνει στο κλίμα.
Ακόμη και έτσι ο Παναθηναϊκός είχε πρόβλημα και για να το λύσει χρειάστηκε (δύο) γκολ από πέναλτι. Πέναλτι που έδωσε με χαρακτηριστική καθυστέρηση ο ΕΠΙΚΝΔΥΝΟΣ Ζαχαριάδης ο οποίος στο 0-0 έκλεισε τα μάτια στην πεναλτάρα πάνω στον Δώνη. Εδωσε το επόμενο, που επίσης ήταν μαρς, θα μπορούσε να μην δώσει το τελευταίο αλλά όταν έγινε μιλάμε για «τελειωμένο» ματς. Εκεί που έπρεπε πήγε, σαν καλό, γνωστό και μη εξαιρετέο, εργαλείο, να στην κάνει τη ζημιά. Κάτι φυσικά καθόλου παράλογο. Ποιον να φοβηθεί άλλωστε από τους ανύπαρκτους που σε διοικούν;
Τέλος πάντων, με αυτά και με αυτά, ο Παναθηναϊκός πήρε μια νίκη που την είχε μεγάλη ανάγκη ενώ η συνολική παρουσία του έδωσε κάποιες ελπίδες μέσα στη γενικότερη μαυρίλα που βιώνουμε. Αν το κολλήσεις με την αναμέτρηση της Ξάνθης μπορείς να δεις και μια συνέχεια, αν και μεσολάβησε η μαύρη μέρα στη Λαμία, σε ένα ματς βέβαια που δεν έπρεπε να γίνει. Σε κάθε περίπτωση όπως λέγαμε και στον πρόλογο έχει που έχει ένα κάρο θέματα ο Παναθηναϊκός, το τελευταίο που θα μπορούσε να του λάχει είναι να κινδυνεύσει και αγωνιστικά…
Ακολουθεί την Τετάρτη το απόγευμα η ρεβάνς για το Κύπελλο. Ετσι που έχουν γίνει τα πράγματα η πρόκριση μοιάζει με βουνό, αλλά καμία μάχη δεν χάνεται πριν δοθεί. Όπως επίσης πιστεύω ότι θα βοηθήσει αρκετά με την εμπειρία του ο Μολίνς. Λίγο να σε πάει το παιχνίδι και μπορείς να το γυρίσεις. Το σίγουρο είναι ότι πρέπει να το παλέψεις και νομίζω ότι αυτό θα συμβεί. Και όπου σε βγάλει.
