Και ξαφνικά μέσα στη νύχτα και στη μαυρίλα έσκασε μια αχτίδα φωτός. Μικρή ή μεγάλη θα το δούμε στην πορεία. Όμως, τουλάχιστον για την ώρα, υπάρχει κάποιος ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ που ασχολείται κι αυτό μόνο ως θετικό μπορεί να αντιμετωπιστεί ανεξαρτήτου αποτελέσματος.
Επίσης, ο Σπύρος Θεοδωρόπουλος δεν εμφανίστηκε σε ένα βράδυ στα Παναθηναϊκά δρώμενα και από μόνο του αυτό λέει πολλά και είναι καλό. Πρόκειται για «άρρωστο» Παναθηναϊκό, όχι στα λόγια αλλά στις πράξεις, καθώς αποτελεί χρόνια τώρα κοινό μυστικό ότι συχνά μα και σταθερά βάζει το χέρι στην τσέπη και ενισχύει το ταμείο της ΠΑΕ. Ακόμη και τους τελευταίους μήνες, που έριξε το «πιστόλι» ο Αλαφούζος, όλο και κάτι «ψιλό» θα ρίξει.
Μπορεί να είναι αθόρυβος άνθρωπος, να αποφεύγει την προβολή και τη λεζάντα όμως είναι συνέχεια ΕΚΕΙ. Δύναμαι να διαβεβαιώσω ότι βρίσκεται σε κάθε παιχνίδι στη σουίτα που έχει πληρώσει στη Λεωφόρο, ακόμη και σε αυτά που λέμε «σκοτωμένα» και «άκυρα» ματς, ενώ πάει συχνά και στο μπάσκετ. Το γεγονός ότι είχε (δεν ξέρω αν τις διατηρεί) καλές σχέσεις με τον Αλαφούζο δεν μου λέει κάτι, γιατί όπως ανέφερα και παραπάνω παραμένει Παναθηναϊκά ΕΝΕΡΓΟΣ και πονάει την ομάδα, όχι το… κόμμα ή το… κανάλι.
Κανείς δεν μπορεί να προβλέψει που θα πάει η ιστορία. Φυσικά είναι προφανές ότι μοιάζει με μια λύση που για την ώρα περισσότερο ανάσα και ένεση θα αποτελέσει και λιγότερο κάτι άλλο πιο δυνατό. Δεν παύει ωστόσο στην παρούσα φάση να είναι Η ΚΑΛΥΤΕΡΗ κίνηση, έστω μέχρι να εμφανιστεί η επόμενη.
Σε έναν παρατημένο από τους πάντες και τα πάντα σύλλογο εμφανίζεται ένας ΣΟΒΑΡΟΣ άνθρωπος να κάνει μια πρόταση, να κάνει την προσπάθειά του ρε αδερφέ. ΟΚ μπορεί όλοι μας να θέλουμε «άλλα» και να ξέρουμε πως χρειάζονται πολλά περισσότερα και ουσιαστικά ΓΕΡΟ ΠΟΡΤΟΦΟΛΙ αλλά πάει τουλάχιστον να γίνει μια αρχή, να επανέλθει κάπως το πράγμα, να υπάρξει μια έστω και σχετική κανονικότητα.
Πχ, η επιλογή του να αλλάξει το ΔΣ και από πρόσωπα που είτε με δική τους ευθύνη είτε με εκείνου που τους έβαλε έχουν ΚΑΕΙ και να φέρει νέους και άφθαρτους είναι μια κίνηση προς τη σωστή κατεύθυνση και την συσπείρωση. Εχω επίσης ξαναπεί - και πιστεύω πως θα τηρηθεί – ότι σε ό,τι αφορά τους παλαίμαχους (και με κάθε σεβασμό στις μεγαλύτερες φουρνιές), είναι προτιμότερο να επιλεγούν οι νεότερες γενιές για μπροστάρηδες, ασχέτως αν κανείς δεν περισσεύει.
Και βέβαια η στόχευση σαφώς και θα πρέπει να παραμείνει πάντα στην εξεύρεση ΕΠΕΝΔΥΤΗ. Μέχρι τότε όμως η μετάβαση αυτή θα πρέπει να είναι ομαλή και όχι… ανώμαλη όπως επέλεξε να κάνει ο Αλαφούζος και δικαίως ακούει όσα ακούει. Και όπως έχουμε ξαναπεί και λίγα είναι…
