Η ΑΕΚ πέρασε και το... τεστ της Λιβαδειάς. Ακόμη μια φορά έπαιξε μετά από τους ανταγωνιστές της, ήθελε και πάλι μόνο νίκη για να μείνει στην κορυφή και την πήρε. Δείχνοντας ότι, έχοντας περάσει τις περισσότερες από τις 13 αγωνιστικές στην κορυφή, δεν την... φοβίζει. Αντίθετα, αυτή η ομάδα έχει αποκτήσει τον χαρακτήρα που χρειάζεται και προχωράει με τρόπο που σίγουρα πολλοί δεν θα περίμεναν. Ούσα μόνη πρώτη στις αρχές Δεκέμβρη και έχοντας διαχειριστεί πολύ καλά και τους τρεις στόχους της, βγάζοντας ένα πολύ απαιτητικό πρόγραμμα.
Μάλιστα, στην τελική ευθεία αυτού του προγράμματος, πριν από το παιχνίδι με την Αούστρια στη Βιέννη και τα δύο ματς με την Κέρκυρα και τον Απόλλωνα που θα κρίνουν αν μετά από 20 χρόνια θα κερδίσει τον άτυπο τίτλο της πρωταθλήτριας χειμώνα, η ομάδα του Μανόλο Χιμένεθ έκανε την πιο μεστή, την πιο πειστική και την πιο ολοκληρωμένη από κάθε άποψη εμφάνισή της. Πήγε σε μια έδρα που ήταν... αλώβητη μέχρι χθες, έγινε αφεντικό του αγώνα από τα πρώτα δευτερόλεπτα και έφτασε σε μια εύκολη και πολύτιμη νίκη.
Με τη σέντρα του αγώνα η ΑΕΚ έδινε την εντύπωση ότι ήταν αποφασισμένη να πάρει αυτό που ήθελε. Στο ημίχρονο ήταν ίσως η πρώτη φορά που υπήρχε τέτοια σιγουριά στα αποδυτήρια ότι όλα θα πάνε όπως πρέπει. Οι παίκτες έδιναν συγχαρητήρια ο ένας στον άλλο για ενέργειές τους και εξέφραζαν την βεβαιότητά τους ότι θα έρθουν οι φάσεις που θα φέρουν το γκολ. Το σκηνικό μπορεί να συγκριθεί κάπως με το κλίμα που υπήρχε στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, όχι στο ημίχρονο, αλλά στη διακοπή, όταν ήδη είχε γίνει το 1-2 και διαφαινόταν σε κάποιο βαθμό ότι το μομέντουμ άλλαζε.
Στο χθεσινό παιχνίδι τα πάντα πήραν το δρόμο τους σε μια φάση που η ΑΕΚ έβγαλε στον αγωνιστικό χώρο όλη της την ποιότητα. Ο Γκάλο έβγαλε γρήγορα και σωστά τη μπάλα στον Χριστοδουλόπουλο, αυτός γύρισε όμορφα, την κουβάλησε όσο έπρεπε, έδωσε στον Λιβάγια και μετά ήρθαν αυτά τα δύο μαγικά «ένα-δυο» του Κροάτη με τον Αραούχο και το εξαιρετικό πλασέ του πιο φορμαρισμένου και πιο ποιοτικού επιθετικού του ελληνικού πρωταθλήματος.
Όμως, δεν ήταν μόνο οι Λιβάγια, Αραούχο που προσέφεραν στην ΑΕΚ αυτή την απόλυτα ολοκληρωμένη εμφάνιση. Τα στόπερ της ομάδας (Βράνιες, Τσιγκρίνσκι, Μπακάκης) δεν άφησαν στον αντίπαλο να κάνει υποψία φάσεις μέχρι το 94'(!). Ο Σιμόες -που πάντα είναι πολύ καθοριστικός στο παιχνίδι της Ένωσης- και ο Γαλανόπουλος εξασφάλισαν την... επιβολή στο κέντρο, αλλά και την άμεση ανάκτηση της μπάλας, που πάντα είναι σημαντική για να ανεβάσεις το επίπεδο της πίεσης στον αντίπαλο και να τον αναγκάσεις να λυγίσει.
Οι Γκάλο, Λόπες βοήθησαν επιθετικά, ο Λάζαρος με την ποιότητά του είχε καλές φάσεις και μεγάλη συμμετοχή στη δημιουργία παιχνιδιού... Ακόμη και οι δύο αλλαγές (ο Αϊντάρεβιτς μπήκε στο 88'), ήταν... στο κλίμα. Ο Μπακασέτας είχε και δοκάρι, ο Κονέ έκανε ένα πραγματικά πολύ καλό ματς με... μηνύματα για τη συνέχεια, δίνοντας σημαντική βοήθεια τόσο ανασταλτικά, όσο και στην δημιουργία παιχνιδιού.
Αυτό είναι και το μεγάλο όπλο της ΑΕΚ: το γεγονός ότι είναι ομάδα. Το τελευταίο διάστημα στο επίκεντρο είναι -απόλυτα δίκαια- ο Λιβάγια, που... έχει πάρει φωτιά και καθαρίζει το ένα παιχνίδι μετά το άλλο. Το πρώτο διάστημα ήταν ο Λάζαρος, με καθοριστικότατα γκολ σε Ελλάδα και Ευρώπη και πραγματικά εκπληκτική -και αρχηγική- εμφάνιση στο ντέρμπι με τον Ολυμπιακό, που ήταν πολύ κομβικό για τη συνέχεια της σεζόν.
Όμως, και όταν στο επίκεντρο ήταν ο Χριστοδουλόπουλος και τώρα που είναι ο Λιβάγια, οι υπόλοιποι είναι όλοι εκεί. Βοηθούν αυτόν που βλέπουν ότι έχει «τη στιγμή», παίζουν για την ομάδα, κάνουν ακόμη και άλλες δουλειές στο γήπεδο. Αύριο μπορεί να έρθει η «καυτή» περίοδος του Αραούχο, αλλά ο Λιβάγια και ο Λάζαρος θα είναι πάλι εκεί να βοηθήσουν κι αυτοί. Το σημαντικότερο όλων είναι ότι η ΑΕΚ έχει τους παίκτες με ποιότητα για να βρίσκει συνεχώς πρωταγωνιστές και τα... αποδυτήρια για να στηρίξουν κάθε φορά αυτόν που βγαίνει μπροστά.
Και αυτό το ομαδικό πνεύμα, ο χαρακτήρας που έχει χτίσει η Ένωση εντός και εκτός γηπέδου, είναι που την βοηθά να διαχειρίζεται τόσο τα καλά, όσο και τα άσχημα, όπως τα αποτελέσματα με Αστέρα, Ξάνθη, Ατρόμητο, χωρίς να χάνει από τα μάτια της τον τελικό στόχο. Που είναι στόχος όλων και όλοι πιστεύουν σε αυτόν...
