Πάντα πίστευα ότι οι ποδοσφαιριστές υψηλού επιπέδου είναι ανάμεσα στους πιο τυχερούς ανθρώπους του κόσμου. Αμείβονται πολύ καλά για να κάνουν αυτό που αγαπούν. Σπουδαίο πράγμα. Όλα τα υπόλοιπα, αναγνωρισιμότητα, ακριβά αυτοκίνητα, ωραίες γυναίκες, έρχονται σε δεύτερη μοίρα – αφήστε που σε αρκετές περιπτώσεις λειτουργούν καταστροφικά για όποιον δεν μπορεί να τα διαχειριστεί. Το να αγαπάς τη δουλειά σου, όμως, και να μπορείς να ζήσεις από αυτήν αξιοπρεπώς, πιστέψτε με, είναι ατόφιο κομμάτι ευτυχίας!
Προφανώς θα έρθουν και κακές μέρες. Μέρες που θα προτιμούσες να είσαι οπουδήποτε αλλού από εκεί που είσαι. Αλλά ακόμα και τότε, εφόσον κάνεις ένα επάγγελμα που σε γεμίζει, κατά βάθος γνωρίζεις ότι την επόμενη μέρα θα ξεκινήσεις πάλι με χαρά να πας στο γραφείο, στο μαγαζί, στην εφημερίδα ή στο γήπεδο. Και αυτό δεν συμβαίνει στους περισσότερους. Συμβαίνει σε λίγους. Και τυχερούς.
Όπως στους επαγγελματίες ποδοσφαιριστές. Ας με συγχωρέσει λοιπόν ο Μαρίν Λέοβατς αλλά δεν αντιλαμβάνομαι τι πάει να πει ότι δεν αντέχει την πίεση. Πίεση είναι να δουλεύεις όλη μέρα και να μην τα βγάζεις πέρα. Πίεση είναι να έχεις οικογένεια και να μην μπορείς να τη θρέψεις. Πίεση είναι να ζεις σε εμπόλεμη ζώνη και να μην γνωρίζεις αν θα ξημερωθείς.
Πίεση και μάλιστα πίεση που δεν αντέχεται ΔΕΝ είναι να σε κράζουν οι οπαδοί της ομάδας σου επειδή δεν παίζεις καλά. Ούτε, ασφαλώς, να ζητά ο ιδιοκτήτης του συλλόγου την κατάκτηση του πρωταθλήματος.
Αυτό που ο Λέοβατς δεν αντέχει, για τους περισσότερους στην σημερινή Ελλάδα θα ήταν απλώς ευλογία.
Σε κάθε περίπτωση, εφόσον ο Κροάτης ξεκαθάρισε τη θέση του, ο ΠΑΟΚ όφειλε να τη σεβαστεί. Και μέχρι στιγμής χειρίζεται το θέμα σωστά. Δίχως κραυγές και δίχως να βγάλει τον παίκτη στα μανταλάκια, αλλά και δίχως εσωστρέφεια και προσπάθεια διαστρέβλωσης της πραγματικότητας. Με ειλικρίνεια και ψυχραιμία.
Ταυτόχρονα όμως, η περίπτωση Λέοβατς πρέπει επίσης να προβληματίσει την ΠΑΕ. Να βάλει τους υπεύθυνους σε διαδικασία αναζήτησης: Για ποιο λόγο ένας ποδοσφαιριστής δεν θέλει επί της ουσίας να παίζει στον ΠΑΟΚ; Να κάνει πρωταθλητισμό, να πληρώνεται καλά και στην ώρα του; Η απάντηση πιθανόν να αφορά μονάχα τον Λέοβατς και τον χαρακτήρα του - ή την έλλειψη χαρακτήρα και ισχυρής προσωπικότητας.
Αλλά ίσως και να έχει σχέση με τη δημιουργία ενός υπερβολικά στρεσογόνου εργασιακού περιβάλλοντος, μέσα στο οποίο οι παίκτες νιώθουν απροστάτευτοι και χάνουν το κέφι τους για μπάλα.
Με βάση όσα βλέπουμε στο γήπεδο, η αλήθεια μοιάζει να βρίσκεται στη μέση. Προφανώς ο Λέοβατς, ένας καλός παίκτης αναμφίβολα, δεν διαθέτει αντοχές για σκληρό πρωταθλητισμό.
Αλλά και ο ΠΑΟΚ από την πλευρά του, παρότι παρέχει τα πάντα στους ποδοσφαιριστές του, ίσως τελικά δεν τους παρέχει το βασικότερο: Την ευτυχία του να αγαπάς τη δουλειά σου!
