Πόσες φορές θα χρειαστεί να ταξιδέψει ακόμη ο ΠΑΟΚ, μέχρι να νικήσει μακριά από την Τούμπα;
Πόσο κοντά ή πόσο μακριά;
Πόσο αποδεκατισμένος ή πλήρης (για να μη μας... μπερδεύει χειρότερα) θα πρέπει να είναι ο γηπεδούχος;
Πόσο μακριά στις μνήμες πρέπει να έχει χαθεί η “Συμμορία” και οι τελευταίες μυρωδιές της από τις σωληνώσεις των αποχετεύσεων του ποδοσφαίρου;
Πόσο ακριβότερο να είναι το ρόστερ από το παρόν;
Πόσοι προπονητές πρέπει να έχουν αντικατασταθεί από το Μάιο και πριν την Πρωτοχρονιά;
Πόσοι ποδοσφαιριστές και στελέχη πρέπει να διωχθούν, να απαξιωθούν, να μηδενιστούν ως τότε;
Πόσες ευκαιρίες θα έχουν χαθεί ως τότε;
Πόσες φορές πρέπει να μοιραστούν αρχηγικά περιβραχιόνια, σε πόσους ποδοσφαιριστές, μέχρι να αντιληφθούν όλοι πως “πολλοί αρχηγοί – μικροί αρχηγοί”;
Πόσες φορές πρέπει να διασώσουν την ομάδα τα... πλάγια μπακ της, μέχρι να καταλάβει εκείνος που έχει την ευθύνη, πως ο τρόπος του, δεν αποδίδει;
Πόσο ανορθόδοξες ποδοσφαιρικά (και... πόσες) επιλογές πρέπει να γίνουν, μέχρι να εμφανιστεί από την Ανατολή, πίσω απ' το βουνά, η ποδοσφαιρική λογική;
Πόσες φορές ομάδα που δε μπορεί να νικήσει εκτός έδρας, διεκδίκησε πρωτάθλημα, για πόσο και πόσες το πήρε;
Πόσες άκυρες και άστοχες επιλογές μπορεί να κάνει ένας επικεφαλής και πόσες φορές και για πόσο πρέπει να αδρανεί, πριν τον στείλουν σπίτι του;
Πόσα χρήματα πρέπει να χαλάσει ακόμα ο ιδιοκτήτης μέχρι να αλλάξει κάτι στον τρόπο και το είδος των προσώπων που επιλέγει, της στήριξης που τους παρέχει ή του χρόνου που την αίρει;
Πόση όρεξη, πόσο κέφι, πόση καλή διάθεση, πόση θετική ενέργεια πρέπει να πεταχτεί στα σκουπίδια, πριν ταρακουνήσει κάτι αυτόν τον οργανισμό;
Πόση γκρίνια, πόση μιζέρια, πόση εμμηνόπαυση τέλος πάντων χρειάζεται να περάσει αυτή η ομάδα, πριν κοιταχτεί στον καθρέφτη κάθε ένας ως την κορυφή και δει την πραγματικότητα και όχι την επιθυμία του;
(Πιο προσωποποιημένα, τα έγραψα από αργά χθες το βράδυ)
