Μετά τα πέντε γκολ στον Πλατανιά την προηγούμενη αγωνιστική, ο Τάκης Λεμονής είχε παραδεχθεί τίμια ότι όχι μόνο δεν είχε μείνει ικανοποιημένος από την εμφάνιση της ομάδας του στο επιθετικό κομμάτι, αλλά ότι ήταν μάλιστα αρκετά μακριά από αυτά που θέλει να δει. Γιατί προφανώς αν σταθεί κάποιος μόνο στους αριθμούς, δεν θα βγάλει ποτέ άκρη. Όταν προσπαθείς να βελτιώσεις την επιθετική λειτουργία μιας ομάδας σαν τον Ολυμπιακό, ειδικά όταν ξεκινάς κοντά στο μηδέν, κοιτάς το πώς έρχονται τα γκολ που βάζεις. Το πώς (ή το εάν) αναπτύσσεται η ομάδα σου, πώς και τί είδους παίκτες (αμυντικοί και μέσοι εν προκειμένω) δημιουργούν σταθερά ευκαιρίες γύρω από την αντίπαλη περιοχή.
Μέχρι αυτό το σημείο της σεζόν, ο Ολυμπιακός είχε (και έχει) την καλύτερη επίθεση του πρωταθλήματος, όμως έπαιρνε τα περισσότερα γκολ από στημένες φάσεις, από εκτελέσεις πέναλτι, από γκέλες των αντιπάλων. Σίγουρα... και αυτά γκολ είναι και μετράνε κανονικά, όμως το Καραϊσκάκη και ο κόσμος των «ερυθρόλευκων» έχουν συνηθίσει σε άλλα πράγματα. Σε όμορφα πράγματα. Σε πράγματα που δεν μπορούν να τα προσφέρουν πλέον πολλοί στο συγκεκριμένο ρόστερ και γενικά η ομάδα δεν τα έβγαζε φέτος στο χορτάρι. Σαφώς και στο Λιμάνι τα γνωρίζουν εδώ και καιρό τα συγκεκριμένα ζητήματα. Ο Λεμονής και το τεχνικό τιμ σε πρώτη φάση δουλεύουν καθημερινά πάνω στη βελτίωση της επίθεσης. Και τα αποτελέσματα μοιραία αρχίζουν να φαίνονται. Δεν μιλάμε για... κοσμοϊστορικές αλλαγές ή νέες «πατέντες» και τακτικές ανακαλύψεις. Άρχισαν απλά σε πρώτη φάση να γίνονται τα βασικά.
Σε μια πρώτη ανάγνωση μπορεί κανείς να πει με απόλυτη σιγουριά ότι στο τέλος της ημέρας, οι εμφανίσεις όπως αυτή στο 2-1 επί του Λεβαδειακού είναι απείρως πιο ελπιδοφόρες για το μέλλον μιας ομάδας παρά το 5-1 επί του Πλατανιά. Αν θες να παίξεις... κανονικό ποδόσφαιρο, πρέπει να ρισκάρεις γκέλες και να νικάς τελικά καλούς Λεβαδειακούς με τον τρόπο που θες να παίζεις στο άμεσο μέλλον, παρά να στέκεσαι σε «πεντάρες» κόντρα σε Πλατανιάδες, σε ομάδες που κατεβαίνουν σε ένα γήπεδο και γίνονται σάκοι του μποξ από το πρώτο λεπτό. Υπό αυτή την έννοια λοιπόν, ο Ολυμπιακός που βρίσκεται ήδη από τα μέσα Οκτωβρίου στον σωστό δρόμο, έκανε το βράδυ του Σαββάτου ένα ακόμη βήμα προς τα μπροστά σε τακτικό επίπεδο.
Άφησε στην άκρη τις βιαστικές και όχι γρήγορες επιθέσεις, τις συνεχόμενες σέντρες, τις γιόμες και τις κατά μέτωπο «μπούκες». Αντίθετα, έπαιξε σταθερά και κατ' επιλογή με έναν τρόπο που θύμισε... 90s. Έναν τρόπο παιχνιδιού σαφώς πολύ πιο γνώριμο στο κοινό του από αυτόν των περασμένων αγώνων. Βέβαια, από την... εξίσωση λείπει πάντα ο «Τζόλε», ο Στέλιος και ο «Τζιό» αλλά αυτή -όπως τονίζω σε κάθε ευκαιρία- είναι μια μακρινή εποχή που αν ξανάρθει, σίγουρα θα αργήσει. Κόντρα στον Λεβαδειακό λοιπόν, την ομάδα με την 3η καλύτερη άμυνα και μόλις 1 ήττα στο πρωτάθλημα, ο Ολυμπιακός έκανε στο γήπεδο όσα όφειλε να κάνει για να δημιουργήσει καμιά δεκαριά φάσεις για γκολ μπροστά στην αντίπαλη εστία. Μια φάση για κάθε λιγότερο από ένα δεκάλεπτο. Όχι άσχημα.
Μοιραία όμως, παρά τη σωστή τακτική, τη σωστή ανάπτυξη, αυτό που κάνει «μπαμ» (και) στον Ολυμπιακό είναι η έλλειψη ποιότητας μέσα στην αντίπαλη περιοχή. Είτε μιλάμε για σέντερ φορ είτε μιλάμε για εξτρέμ -πλην ελαχίστων εξαιρέσεων. Η οποία έλλειψη ποιότητας μεταφράζεται σε σωρεία κλασικών χαμένων ευκαιριών σε φάσεις και θέσεις που πρέπει να προσπαθήσεις ιδιαίτερα για να τις χάσεις. Ο Εμενίκε, ο Τζούρτζεβιτς, ο Μπεν και ο Ανσαριφάρντ έχουν προσφέρει τα 5 από τα 21 γκολ της ομάδας τους στο πρωτάθλημα, σε 29 τελικές προσπάθειες. Με εξαίρεση μάλιστα τον Πάρντο, οι «ερυθρόλευκοι» παίρνουν ελάχιστα πράγματα και από τους εξτρέμ τους. Και -όχι- ο Μάριν δεν είναι εξτρέμ!
Αυτή η έλλειψη εύκολου γκολ ή ακόμη και της εύκολης τελικής πάσας, είναι δυστυχώς που δεν μπορεί να... βελτιωθεί ιδιαίτερα. Σαφώς και όλα τα στοιχεία του παιχνιδιού «παίρνουν» προπόνηση, όμως κανείς δεν έγινε από Αμποάγκουε, Φαν Μπάστεν μέσω αυτής. Όπως και να 'χει, τα βήματα πρέπει να παρθούν ένα ένα και όπως είπε και ο Λεμονής μετά το ματς, η ομάδα προοδεύει και αρχίζει να παίζει ακολουθώντας ένα συγκεκριμένο πλάνο: «Μας έλειψε όμως η τελική προσπάθεια».
Αυτό το τελευταίο, μπορεί κάλλιστα να γίνει το επόμενο αντικείμενο που θα εξεταστεί στου Ρέντη. Ένας ένας άλλωστε θα αρχίσουν να επιστρέφουν και οι τραυματίες, όπως ο Μπεν, ο οποίος πιθανώς να είναι και η τελευταία ελπίδα για το «εύκολο γκολ» πριν τον... Ιανουάριο.
Σε κάθε περίπτωση, από αυτό το 2-1 μόνο θετικά μπορεί να κρατήσει ο Ολυμπιακός. Κρατά το ότι έπαιξε επιτέλους, έστω μέχρι ενός σημείου, όπως θέλει (και πρέπει) να παίζει από τη μέση και μπροστά. Κρατά το ότι πλέον βλέπει το όνομά του στη βαθμολογία δίπλα σε Ατρόμητο και ΑΕΚ, κάτι που έχει αποδειχθεί ότι δημιουργεί έξτρα άγχος στους αντιπάλους του. Κρατά ότι αναχωρεί (σ.σ. τη Δευτέρα) για έναν ευρωπαϊκό «τελικό» έχοντας λίγες μέρες ηρεμίας και καλής ψυχολογίας.
