Στην Τρίπολη χάθηκε η ευκαιρία για το +5 και +8, στην Ξάνθη αυτή της παραμονής στην κορυφή, με τον Ατρόμητο η δυνατότητα επιστροφής σε αυτήν. Σε τρία διαδοχικά παιχνίδια η ΑΕΚ δεν βαρέθηκε να κλοτσάει ευκαιρίες που εμφανίζονταν στον δρόμο της και απέτυχε να κεφαλαιοποιήσει έστω στο ελάχιστο μια πραγματικά επική ανατροπή απέναντι στον Ολυμπιακό, μια τεράστια νίκη με την ομάδα από την οποία θέλει να πάρει τα σκήπτρα.
Δεν ήταν όλες οι γκέλες ίδιες. Στην Τρίπολη έγιναν λάθος επιλογές (και όχι μόνο οι αναγκαστικές, όπως είπε χθες ο Μανόλο Χιμένεθ στην συνέντευξη Τύπου, αφού οι Λιβάγια, Χριστοδουλόπουλος υγιείς ήταν και έμειναν στον πάγκο), στην Ξάνθη οι επιλογές -εν πολλοίς και οι αλλαγές- ήταν σωστές, η ΑΕΚ έκανε ένα τσουβάλι ευκαιρίες αλλά δεν κέρδισε, ενώ και με τον Ατρόμητο η ενδεκάδα ήταν η αναμενόμενη, η ομάδα έφτιαξε τις ευκαιρίες για να βάλει το γκολ, αλλά έχασε. Κοινή παράμετρος και στα τρία ματς, ότι ο αντίπαλος πέτυχε γκολ κόντρα στη ροή του αγώνα.
Σίγουρα, όταν είσαι εσύ σε θέση πίεσης προς τον αντίπαλο και δεν εκμεταλλεύεσαι τις φάσεις που έχεις για να φέρεις το ματς στα μέτρα του, υπάρχει ο κίνδυνος ανά πάσα στιγμή να βρεθείς και πίσω στο σκορ, όμως η ΑΕΚ εσχάτως αυτόν τον κίνδυνο που πάντα υπάρχει τον έχει μετατρέψει σε... βεβαιότητα. Και αυτό πρέπει να την προβληματίσει έντονα, για το επίπεδο της συγκέντρωσής της, ενδεχομένως ακόμη και για την διαχείριση που θα πρέπει να κάνει.
Μπορεί να υπάρχει η πίστη ότι κάνοντας ευκαιρίες κάποια στιγμή θα έρθουν και τα γκολ, μπορεί να είναι εύλογη η αισιοδοξία ότι σιγά σιγά θα... εμφανιστεί ο καλός Αραούχο, όμως θα ήταν λάθος να σταθεί η ομάδα μόνο στο γεγονός ότι δεν μπορεί να βάλει περισσότερα γκολ απ' όσα δέχεται, όταν από εκεί που είχε την καλύτερη άμυνα με μηδέν παθητικό σε τέσσερα ματς, έχει δεχθεί έξι(!) στα επόμενα τέσσερα, από το ντέρμπι και έπειτα.
Η ήττα από τον Ατρόμητο ήταν αναμφισβήτητα η πιο επώδυνη μέχρι τώρα. Και ήρθε να συμπληρώσει μια τριάδα αγώνων με σοκαριστική συγκομιδή, για ομάδα που θέλει να πάρει το πρωτάθλημα. Είναι αυτονόητο πως για να πετύχεις έναν τέτοιο στόχο, δεν μπορείς να πετάς στα σκουπίδια τη μια ευκαιρία μετά την άλλη. Όμως, το φετινό πρωτάθλημα «φωνάζει» συνεχώς πως θα έχει πολλές γκέλες. Κι αν η μια όψη του νομίσματος είναι ότι αυτό θα έπρεπε να έχει εκμεταλλευτεί η ΑΕΚ για να χτίσει κάτι, η άλλη είναι ότι απαγορεύεται να απογοητευτεί και να την πάρει από κάτω.
Πολύ περισσότερο να την κερδίσει ο πανικός. Είναι εμφανές ότι το τελευταίο διάστημα έχει χαθεί η ψυχραιμία στην ομάδα. Χωρίς κανένα λόγο. Ήρθε ένα αρνητικό αποτέλεσμα στην Τρίπολη, αλλά με την ΑΕΚ να παραμένει πρώτη και ακολούθησε άλλο ένα στην Ξάνθη, σε ένα παιχνίδι που έπρεπε βάσει εικόνας και απόδοσης να έχει κερδίσει. Προσφέρθηκε στην ομάδα η δυνατότητα να πάρει πάνω της ψυχολογικά με το αποτέλεσμα στο Μιλάνο και την αγνόησε επιδεικτικά, παραμένοντας εγκλωβισμένη σε μια ανεξήγητη νευρικότητα, η οποία φαίνεται σε πολλά επίπεδα.
Στους παίκτες της που βλέπουν το τέρμα σαν τρύπα βελόνας ακόμη και από τα δύο μέτρα, αλλά και στον προπονητή της, ο οποίος δεν μπορεί να κρύψει τον εκνευρισμό στον οποίο έχει παραδοθεί. Τον δείχνει σε όλα τα επίπεδα. Με τις δηλώσεις του πριν και μετά το παιχνίδι, με την εν γένει στάση του, ακόμη και με την κίνησή του να πάει να πιάσει τη μπάλα πάνω στη γραμμή, πριν αυτή περάσει άουτ, προκειμένου να τη δώσει γρήγορα στον Λόπες για να εκτελέσει το αράουτ, στο πρώτο ημίχρονο ενός αγώνα που ήταν στο 0-0.
Δεν θα μπω καν στην ουσία των δηλώσεων του, από τη στιγμή που ούτε ο ίδιος τις «υπερασπίστηκε» ιδιαίτερα σε... δεύτερο χρόνο, δείχνοντας μια διάθεση να κλείσει ένα θέμα που δεν υπήρχε καν λόγος να το ανοίξει πριν από αυτό το παιχνίδι, εφόσον μάλιστα επεσήμανε ότι δεν αφορούσαν κάποιον ή κάποιους εντός της ομάδας.
Είναι σημαντικό για την ΑΕΚ να βρει ξανά την ψυχραιμία της σε αυτή την κρίσιμη στιγμή και κλειδί για να συμβεί αυτό είναι να την βρει πρώτος ο προπονητής της. Είναι παράδοξο ο Χιμένεθ να δείχνει αυτή την νευρικότητα, όταν είναι ο προπονητής με την πιο τακτική επαφή με τον Δημήτρη Μελισσανίδη σε αυτή την τετραετία. Θα έπρεπε να έχει καταλάβει πως όταν έχει αναπτύξει αυτή την απευθείας σχέση με το αφεντικό της ΑΕΚ, καμία... κατευθυνόμενη κριτική που -όπως πιστεύει ο ίδιος- έρχεται εκτός της ομάδας δεν μπορεί να του δημιουργήσει πρόβλημα.
Αυτό από το οποίο κρίνεται και θα εξακολουθήσει να κρίνεται, όπως κάθε προπονητής, είναι η εικόνα της ομάδας του και τα αποτελέσματά της. Σε αυτά θα πρέπει να εστιάσει, να μεταφέρει ηρεμία στην ομάδα του εν όψει των δύσκολων αγώνων που ακολουθούν (με Πανιώνιο, Μίλαν, ΠΑΟΚ) και να προχωρήσει...
