Η άνοιξη του 2017 θα μου μείνει ως μία από τις πλέον χυδαίες στην επικοινωνία των ομάδων. Δεν πρόκειται ποτέ να την ξεχάσω, γιατί απλούστατα ήταν μία περίοδος που έγινε συντονισμένη προσπάθεια να χτυπηθεί ο ΠΑΟΚ με όλους τους πιθανούς τρόπους. Από επίσημες διαρροές, μέχρι ιστοσελίδες που καλύπτουν το κομμάτι της διαιτησίας, από πολιτικά πρόσωπα ακόμη και με παρεμβάσεις τους στη Βουλή.
Για πολλούς η εποχή εκείνη πέρασε, για μένα όχι τόσο. Μπήκε στο πετσί μου το ότι πρέπει να έχω πάντα στο μυαλό μου πως η εποχή του συμπαθητικού αλλά ακίνδυνου ΠΑΟΚ πέρασε και ζούμε σε αυτή που το μίσος για αυτόν έχει σπάσει κάθε ρεκόρ.
Μίσος από τους δύο αιωνίους, μίσος από τους συντοπίτες, μίσος από ότι ήταν βολεμένο στην αρρώστια και δεν ήθελε να δει το ποδόσφαιρο μία άσπρη μέρα.
Η ΕΠΟ άλλαξε με την συμβολή του ΠΑΟΚ και της ΑΕΚ και βλέπουμε κανονικό ποδόσφαιρο. Στη κακή του μέρα δεν κερδίζει κανείς αν εξαιρέσουμε το μεγάλο λάθος του Βάτσιου και ένα πεναλτάκι υπέρ του Ολυμπιακού για να τσιμπήσει ένα βαθμουλάκι.
Βλέπεις όμως κανονικά τα παιχνίδια, δεν υπάρχουν 20 – 25 σφυρίγματα υπέρ του μεγάλου που μπορούν να σου ανεβάσουν την πίεση εκεί που κάθεσαι στον καναπέ σου και ο νέος Χαλίφης δεν έχει πάρει μισό σφύριγμα. Νομίζω πως θα πάρει στο μέλλον όπως συμβαίνει με όλους, όμως πλέον όλοι έχουμε την αίσθηση πως όταν θα κάνουμε ταμείο, τίποτα δεν θα θυμίζει το μαύρο παρελθόν της εποχής της εγκληματικής.
Ποδοσφαιρικά έχουμε μία εικόνα. Ο ΠΑΟΚ παλεύει με τις αμαρτίες του καλοκαιριού του και ζει περιόδους προετοιμασίας κατά την διάρκεια επίσημων αγώνων. Οι τέσσερις αστέρες που ήρθαν να κάνουν την διαφορά, είναι ανέτοιμοι και ψάχνουν φόρμα μέσα από τα παιχνίδια. Παρόλα αυτά αν ήταν ελάχιστα πιο τυχερός, θα ήταν σήμερα στο συν 3 από τους υπόλοιπους. Είναι στο μείον ένα, αλλά ο χρόνος δουλεύει υπέρ του. Το ταβάνι του είναι πολύ υψηλότερο, λόγω ρόστερ. Όμως πρώτα πρέπει να αντιμετωπίσει τις δικές του παθογένειες και μετά τους αντιπάλους. Κανένας δεν κατέκτησε τίτλο έχοντας παθητική στάση και κενά ως οργανισμός.
Η ΑΕΚ, εκμεταλλεύτηκε το γεγονός της συνέχειας που είχε από την περασμένη χρονιά και δείχνει πιο ομάδα. Με βάθος όμως μικρό για να αντέξει και Ελλάδα και Ευρώπη, έχοντας ξεχάσει μάλιστα το πώς γίνεται αυτό. Ποντάρει πολλά στη μεσοεπιθετική της γραμμή, όμως όταν αναγκάζεται να αλλάξει λίγο τον κορμό της, αφήνει βαθμούς. Για την ΑΕΚ η κρίσιμη περίοδος είναι αυτή που έχει τα παράλληλα παιχνίδια σε Ελλάδα και Ευρώπη, ενώ σύντομα θα φανεί αν θα πληρώσει το γρήγορο φορμάρισμά της.
Ο Ολυμπιακός χωρίς τις παραδοσιακές του αβάντες έχει τεράστια προβλήματα. Με μία κανονική μεταγραφή – αυτή του Οφόε που είναι το ίδιο άτομο με τον Οτζίτζα – παλεύει να βρει ποιοτικά χαρακτηριστικά που θα του δώσουν νίκες. Δεν τα έχει ούτε στην άμυνα, ούτε στην επίθεση. Μετριότητες παντού που χωρίς σπρώξιμο δεν μπορούν να απειλήσουν κανέναν.
Ο Παναθηναϊκός είναι τελειωμένη ιστορία. Δεν είναι μόνο το οικονομικό που σίγουρα ανήκει στην ενότητα Γολγοθάς. Είναι και οι καταπατημένες αρχές του, όταν ο Αλαφούζος επέλεξε να συμμαχήσει με τον Ολυμπιακό. Ένας Ουζουνίδης σε ρόλο ήρωα δεν μπορεί να διατηρήσει ενεργό έναν τόσο άρρωστο μηχανισμό.
Και για να βρει επενδυτή ο Παναθηναϊκός, δεν είναι μία απλή υπόθεση. Δεν είναι μόνο το άνοιγμα των 50φεύγα εκατομμυρίων ευρώ. Είναι και το ότι όποιος μπει, για να γίνει ανταγωνιστικός, θα πρέπει να βάλει άλλα 50. Δε νομίζω πως υπάρχει επιχειρηματίας στην Ελλάδα που θα έδινε αυτά τα χρήματα στη σημερινή αγορά. Ένας υπάρχει και αυτός ήρθε από τη Ρωσία.
Δεν είναι μόνο οι 4 μεγάλοι όμως πλέον. Βλέπουμε ομάδες με φιλοδοξίες. Ο Πανιώνιος είναι με διαφορά το αγαπημένο μου πρότζεκτ γιατί η λέξη οικογένεια βγαίνει από παντού. Η Ξάνθη κατάφερε να έχει μία καλή συνέχεια στη μετά Λουτσέσκου εποχή και είναι αξιοπρεπέστατη. Ο Ατρόμητος σταμάτησε να ποντάρει στα κουρασμένα παλικάρια και έχει ένα νεανικό σύνολο που βγάζει φιλοδοξία. Και κάπου εδώ θα πρέπει να βγάλω το καπέλο στον Ρισβάνη τον οποίο παρακολουθούσα στο Καραϊσκάκη για να δω πως θα παίξει απέναντι στην ομάδα που ανήκει. Ήταν εκπληκτικός.
Η Τρίπολη με τον Παντελίδη έχει συνέλθει, ο ΠΑΣ είναι πάντα σοβαρός και θα τα πάρει τα αποτελέσματα που θέλει, ενώ ακόμη και ο Κομπότης λειτούργησε ποδοσφαιρικά και έχει έναν καλό προπονητή και κανονικούς ποδοσφαιριστές στο ρόστερ του.
Ο Πλατανιάς μπορεί να μη του κάθονται τα αποτελέσματα αλλά θα βρει τον τρόπο γιατί έχει καλούς παίκτες, η Κέρκυρα το παλεύει και αυτοί που δεν έχουν καταφέρει να δείξουν τίποτα μέχρι στιγμής, είναι ο Απόλλωνας και φυσικά η Λάρισα.
Η τελευταία είναι και το νούμερο ένα φαβορί να αποχαιρετήσει. Και το γιατί δεν έχει να κάνει με το παρασκήνιο, ήδη μετράει δύο ευνοϊκές διαιτησίες. Έχει να κάνει με το γεγονός πως ο άνθρωπος που ηγείται αυτής, έχει μαύρα μεσάνυχτα από ποδόσφαιρο.
Και στην εποχή του νέου Χαλίφη, η ποδοσφαιρική προσέγγιση είναι αυτή που μετράει όσο τίποτα άλλο. Όλα τα υπόλοιπα είναι για λαϊκή κατανάλωση.
