Ας ξεκαθαρίσουμε κάτι από το ξεκίνημα. Είμαι με το μέρος του Στάθη Ταυλαρίδη. Ξεκάθαρα. Όπως είμαι και με το μέρος κάθε εργαζομένου, στον οποίο οφείλονται δεδουλευμένα. Το ποσό δεν έχει σημασία. Είτε μιλάμε για ένα ευρώ, είτε για ένα εκατομμύριο ευρώ η ουσία είναι ίδια και δεν αλλάζει. Δεν σημασία καν η ομάδα ή το χρώμα της φανέλας. Αυτός που φταίει είναι πάντα αυτός που χρωστάει, όχι αυτός που του χρωστάνε.
Παρατηρώ με μεγάλη έκπληξη / απογοήτευση / θυμό τα σχόλια που έχουν κατακλύσει τα social media και τα οποία καταφέρονται με χυδαία σχόλια στην πράξη του Έλληνα αμυντικού να διεκδικήσει για πολλοστή φορά λεφτά τα οποία δούλεψε και έβγαλε με τον ιδρώτα του. Αλήθεια, από πότε η οπαδική αγάπη για μία ανώνυμη εταιρία μπαίνει πάνω από το εργατικό δίκαιο και τον παράγοντα «άνθρωπο»; Όλοι αυτοί που οι «άπλες» του διαδικτύου είναι άραγε ανάλογα ελαστικοί με την εργοδοσία τους, όταν τους καθυστερεί το μηνιάτικο;
Είμαι με το μέρος του Στάθη Ταυλαρίδη. Είναι λεφτά που τα τίμησε και δεν τα πήρε ποτέ του. Τα δούλεψε. Έκανε υπομονή περίπου δύο χρόνια, ικέτευσε, δέχθηκε απανωτούς διακανονισμούς, βρήκε κλειστές πόρτες και έκανε αυτό που θα έκανε οποιοσδήποτε στην θέση του για να μην τα χάσει.
Αφού είδε ακόμα ένα… πιστόλιασμα στην δόση του διακανονισμού του, έκανε προσφυγή στην ΕΠΟ, ζητώντας όλο το ποσό της οφειλής του, κάτι σε περίπτωση νέας αθέτησης της συμφωνίας μπορεί να επιφέρει ποινή αφαίρεσης τριών βαθμών από τον Παναθηναϊκό. Που είναι το κακό σε όλο αυτό;
Διαβάζω δεξιά κι αριστερά «κατάρες» για τον Έλληνα αμυντικό, ο οποίος για 30 ψωρό-χιλιάρικα (για την ακρίβεια η οφειλή είναι 97.0000) πάει να καταστρέψει τον Παναθηναϊκό. Σοβαρά τώρα; Η ίδια φράση διαβάζεται κι ανάποδα. Πως ένας σύλλογος με έσοδα 150 εκατομμυρίων την τελευταία εξαετία σέρνει μία τέτοια υπόθεση για τόσα χρόνια και ρισκάρει την ύπαρξή του για 30… ψωροχιλιάρικα;
Διαβάζω δεξιά κι αριστερά πως ο Ταυλαρίδης θα έπρεπε να κάνει κι άλλη υπομονή, επειδή είχε δηλώσει πως ο Παναθηναϊκός είναι η ομάδα της καρδιάς του. Σοβαρολογούμε τώρα; Και τι έγινε που είναι / ήταν οπαδός του «τριφυλλιού»; Πάνω από όλα τα οπαδικά αισθήματα είναι οικογενειάρχης, επαγγελματίας, νομοταγής πολίτης, ο οποίος πλήρωσε εφορία για λεφτά που δεν πήρε ποτέ. Δεν έχει καμία υποχρέωση να βάλει τα πράσινα του συναισθήματα, πάνω από την οικογένεια του, κι αν το κάνει θα είναι λάθος.
Διαβάζω δεξιά κι αριστερά πως δεν έχει κανένα λόγο να κάνει προσφυγές και να κυνηγάει τον Παναθηναϊκό γιατί τάχα δεν άξιζε αυτά τα λεφτά. Σοβαρολογούμε τώρα; Ο Ταυλαρίδης υπέγραψε μία διμερή σχέση, που περιλαμβάνει δικαιώματα και υποχρεώσεις. Δίπλα στην δική του υπογραφή στο συμβόλαιο, υπάρχει και αυτή του εργοδότη του, ο οποίος κοστολόγησε τις ετήσιες υπηρεσίες του με ένα συγκεκριμένο ποσό. Κι όπως σωστά είπε κι ο ίδιος ο Ταυλαρίδης σε ραδιοφωνική του συνέντευξη «εκείνη την περίοδο ήμουν βασικός κι έπαιρνα 120.000 ευρώ το χρόνο και ο αναπληρωματικός Σέρχιο Σάντσεθ έπαιρνε 980.000 ευρώ». Τα καράβι το έριξαν στα βράχια, υπερεκτιμημένα συμβόλαια όπως του Ισπανού, όχι αυτό του «Ταύλα».
Διαβάζω δεξιά κι αριστερά πως ο Έλληνας αμυντικός θα έπρεπε να δεχθεί νέο διακανονισμό, όπως έκαναν ο Σισέ, Τοτσέ, ο Εσιέν και ο Λέτο. Άραγε αυτοί όλοι οι τελευταίοι γνωρίζουν πως ο Παναθηναϊκός οφείλει ακόμα 780.000 ευρώ στον Έκι Γκονζάλες που φόρεσε για τελευταία φορά την πράσινη φανέλα το 2008; Άραγε γνωρίζουν πως μετά το «κανόνι» που βάρεσε η ΑΕΚ πριν από μερικά χρόνια, όλες οι οφειλές γράφτηκαν στο… χιόνι; Φταίει ο Ταυλαρίδης που έκανε το μοναδικό έννομο πράγμα που μπορούσε για να διασφαλίσει τα χρήματά του, όταν στην Ελλάδα έχουμε δει τόσα και τόσα να γίνονται;
Μου είναι παντελώς αδιάφορο και δεν πρέπει να μπαίνει καν στην κουβέντα, αν ο Ταυλαρίδης έχει κάνει το κομπόδεμα του ως επαγγελματίας ποδοσφαιριστής τόσα χρόνια και αν χρειάζεται άμεσα τα λεφτά για να ζήσει. Έκανε αυτό που έπρεπε να κάνει κάθε εργαζόμενος, ο οποίος βλέπει απέναντι του κλειστές πόρτες και εισπράττει κοροϊδία.
Αν ο Παναθηναϊκός θέλει ξανά να αποκτήσει την καλή έξωθεν μαρτυρία, οφείλει πρώτιστα να καλύψει όλες αυτές τις μικρές τρύπες που απειλούν το καράβι με ναυάγιο και μετά να οδηγηθεί σε ήρεμα νερά.
Το πρόβλημα του Παναθηναϊκού δεν είναι ο Ταυλαρίδης, αλλά η νοοτροπία ότι το… πιστόλιασμα επιτρέπεται ελεύθερα και η οποία οδήγησε στην συσσώρευση χρεών, που κάνουν αβάσταχτη πια την ομαλή καθημερινότητα του συλλόγου. Ο αληθινός εχθρός του Παναθηναίκού σίγουρα δεν είναι ο Έλληνας αμυντικός…
