«Εχρειάστηκαν μεγάλες προσπάθειες, ανυποχώρητοι αγώνες, μεγάλος και συνεχής ενθουσιασμός, ακάματοι μόχθοι, ασίγαστο πάθος και πολλές θυσίες για να επιβιώσει, να ανδρωθεί και να επιβληθεί ο Παναθηναϊκός μας. Ο Παναθηναϊκός, που είναι μία Ιδέα, είναι Αθάνατος». Απόστολος Νικολαϊδης, 26 Ιουλίου 1978.
Κυρίες και κύριοι, μην βιάζεστε να τον πεθάνετε και να τον καταδικάσετε τον Παναθηναϊκό, όσο άπλετο κι αν είναι το σκοτάδι.
Ναι, πρέπει να γίνουν «μαγικά», προφανώς βιώνει τη χειρότερη στιγμή της ιστορίας του, όμως μη λησμονάτε ποτέ ότι η ψυχή και η σάρκα του, τα εκατομμύρια των φίλων του, βρίσκονται στη θέση τους και σε θέση... μάχης. Μην υποτιμάτε την καρδιά και τη ψυχή του.
Το μεγαλείο ενός συλλόγου δεν προκύπτει μόνο από τις διακρίσεις και τους τίτλους, αλλά κυρίως από το εύρος του κόσμου του. Ο καθένας προσωπικά με τις ιδιαιτερότητές του και όλοι μαζί ως ένα.
Και, ειδικά σε αυτή τη χρονική συγκυρία, το εύρος του κόσμου και του μεγαλείου του μετράνε διπλά και τριπλά.
Η ατμόσφαιρα το Σάββατο στη Λεωφόρο ήταν σίγουρα εντυπωσιακή για όποιον τη βίωσε, αμιγώς συναισθηματική και στο έπακρο συγκινητική για το ίδιο το ελληνικό ποδόσφαιρο, όπως άλλωστε δήλωσε και ο κύριος Πετράκης (respect) στη συνέντευξη Τύπου μετά το ματς.
Το κυρίαρχο ζητούμενο για τον Παναθηναϊκό, ειδικά στην παρούσα χρονική στιγμή που όλα κρέμονται σε μία κλωστή, αλλά και γενικά σε όλα τα περασμένα επαγγελματικά του χρόνια ζωής, ήταν το πως θα ξεπεράσει επιτέλους ως οντότητα τη διχόνοια, την εσωστρέφεια και την επιβολή της από πάσα πλευρά, το «εγώ» της οπτικής του καθενός, τους διαχωρισμούς και την ερμηνεία του παρελθόντος.
Χωρίς (προσωρινή έστω) λήθη στο παρελθόν, δίχως ενότητα και συσπείρωση, χωρίς τον Παναθηναϊκό πάνω απ' όλους και από όλα, το παρόν και το μέλλον θα είναι υποθηκευμένο. Δεν υπάρχει παρελθόν χωρίς λάθη και σκοτεινά σημεία. Πλην, όμως, ό,τι κι αν λες, ό,τι κι αν κάνεις, δεν μπορείς με τίποτα να το αλλάξεις.
Να χτυπιέσαι κάτω και να βγάζεις αφρούς, το παρελθόν δεν αλλάζει και δεν επιδέχεται διόρθωσης. Το θέμα είναι τι γίνεται με το παρόν και πως το διαχειριζόμαστε (προκειμένου να υπάρξουν οι καλύτερες δυνατές προοπτικές για το μέλλον), όπως κι αν είναι: καλό, κακό ή μέτριο, κι όχι όπως θα θέλαμε να είναι ή όπως προσδοκούσαμε να είναι.
Ο Παναθηναϊκός στην παρούσα κρίσιμη συγκυρία χαροπαλεύει και προσπαθεί να κρατηθεί στη ζωή , να σταθεί στα πόδια του τους επόμενους μήνες και να γίνει ξανά ελκυστικός στα μεγάλα πορτοφόλια, έχοντας ως μοναδική χειροπιαστή ελπίδα για την αποφυγή της ολοκληρωτικής καταστροφής τον κόσμο του, τον προπονητή και τους ποδοσφαιριστές του. Κανέναν άλλον.
«Εμείς θα σε κρατήσουμε Παναθηναϊκέ» φώναζε όλο το γήπεδο βράδυ Σαββάτου στη Λεωφόρο και η ανατριχίλα διαπερνούσε τα κορμιά όλων, υψώνοντας στον Αττικό ουρανό το ανυπέρβλητο μεγαλείου του συλλόγου.
Ο στόχος, σε πρώτη φάση, είναι ξεκάθαρα να βγει η φετινή σεζόν, να μην βαρέσει «κανόνι» ο σύλλογος, αλλά και να μην πέσει κατηγορία αγωνιστικά μετά το τσουνάμι που έρχεται. Τα υπόλοιπα, εδώ που φτάσαμε, έπονται.
Το γήπεδο πρέπει να είναι γεμάτο σε κάθε ματς και να σφύζει από παλμό, αλλά ακόμη πιο σημαντική είναι η οικονομική συνεισφορά στο μέτρο του δυνατού, με τον τρόπο που εκφράζει καλύτερα τον καθένα: απ' τον τραπεζικό λογαριασμό που θα δημοσιοποιήσουν οι οργανωμένοι, απ' αυτόν της επιτροπής σωτηρίας που βρίσκεται σε φάση προεργασίας, των παλαιότερων παλαιμάχων που βρίσκεται σε τελική φάση , ακόμα κι από πρωτοβουλίες απλών φιλάθλων μέσω των social media.
Σαν αυτή του δημοσιογράφου και εκφωνητή των ενδεκάδων στο γήπεδο της Λεωφόρου, Κώστα Παπαγεωργίου, που επιχειρεί να μαζέψει στη σελίδα του στο facebook 340.000 Παναθηναϊκούς ικανούς να βάλουν από 50 ευρώ έκαστος προκειμένου να φτάσουν στο ποσό των 17 εκατ. που καλύπτουν τη φετινή χρήση.
Δεν έχει τόσο μεγάλη σημασία ο τρόπος, όσο το αποτέλεσμα...
Οσον αφορά το μέλλον, πράγματι προβλέπεται κατάμαυρο με τα υπάρχοντα δεδομένα, αλλά το μόνο σίγουρο είναι ότι ουδείς μπορεί να το προβλέψει, ούτε φυσικά να προδικάσει τις όποιες εξελίξεις.
Για τον Παναθηναϊκό μιλάμε, ωστόσο, μην το λησμονεί κανείς αυτό...
Ετσι όπως έχουν διαμορφωθεί τα δεδομένα τρία είναι τα πιθανότερα ενδεχόμενα. Το πρώτο και χειρότερο είναι το τραγικότερο όλων και περιλαμβάνει την ολοκληρωτική καταστροφή. Το απόλυτο σκοτάδι. Με τα κοράκια να παραμονεύουν ήδη για να του ξεσκίσουν τις σάρκες.
Το δεύτερο είναι να δοθεί μέχρι τέλους η μάχη απ' τον κόσμο και όσους έχουν μείνει στο σύλλογο, να σωθεί η φετινή σεζόν και το καλοκαίρι να δημιουργηθεί μία ομάδα χαμηλού κόστους και αγωνιστικών προσδοκιών, με μπάτζετ 5-6 εκατ. ευρώ και με αποκλειστικό σκοπό τη μείωση του χρέους σε βραχυπρόθεσμο διάστημα.
Να ζήσει ο σύλλογος με μηχανική υποστήριξη για ένα διάστημα και σταδιακά να σηκωθεί ξανά στα πόδια του.
Το τρίτο ενδεχόμενο είναι να περάσει το... μαρτύριο των επώδυνων μηνών, όσων κι αν είναι αυτοί, να «καθαρίσει» η ΠΑΕ από τα ασήκωτα βάρη του παρόντος και του παρελθόντος, να ξαναγίνει ο σύλλογος «ελκυστικός» στους επιφανείς Παναθηναϊκούς και κάποιος εξ αυτών να αναλάβει το τριφύλλι ως σωτήρας. Στην κυριολεξία.
Είναι μάλλον απίθανο, επίσης, να προκύψει κάτι εντελώς καινούριο απ' το πουθενά, εγχώριο ή εκτός συνόρων, για τον Παναθηναϊκό.
Και ταυτόχρονα είναι εξαιρετικά πιθανό όσοι σχετίζονταν στο πρόσφατο παρελθόν με τον Παναθηναϊκό να βρίσκονται αυτή τη στιγμή σε καθεστώς πίεσης για όλα όσα συμβαίνουν.
Μικρής η μεγάλης πίεσης, ανάλογα με την περίσταση, αλλά μία πίεση είναι πολύ πιθανό, σχεδόν δεδομένο, να την αισθάνονται άπαντες οι «παλιοί».
Ο καθείς στον κύκλο του, στο περιβάλλον του. Ο Γιαννακόπουλος, ο Βαρδινογιάννης, ο Πατέρας, άλλος λιγότερο, άλλος περισσότερο, αλλά δεν γίνεται να μην υπάρχουν επώνυμοι ή ανώνυμοι Παναθηναϊκοί που να μην έχουν απευθυνθεί ήδη σε αυτούς, προτρέποντάς τους να δώσουν λύση και να βάλουν «πλάτη» στην πιο δύσκολη συγκυρία του συλλόγου στα επαγγελματικά του χρόνια.
Το πιθανότερο είναι επίσης ότι και η ίδια η πολιτεία αρχίζει να αντιλαμβάνεται πόσο επώδυνη μπορεί να είναι η διαχείριση μιας κατάστασης με τον Παναθηναϊκό και τα εκατομμύρια των φίλων του εκτός ποδοσφαιρικού «χάρτη». Με ό,τι αυτό μπορεί να συνεπάγεται.
Πάνω απ' όλους όμως τη μεγαλύτερη πίεση τη δέχεται ο παραιτημένος ιδιοκτήτης, Αλαφούζος, που έκλεισε την κάνουλα και τράβηξε την πρίζα.
Μόνο που το να «σκάσει» ο Παναθηναϊκός στα χέρια ενός επιφανούς επιχειρηματία, με οικογενειακή παράδοση πολλών χρόνων, δεν είναι και τόσο απλό όσο μπορεί να φαίνεται.
Οπως γενικώς δεν είναι καθόλου απλό ένας γίγαντας σαν τον Παναθηναϊκό που μέσω του αθλητισμού εκπροσωπεί τη χώρα στα πέρατα του κόσμου εδώ και 109 χρόνια, να εγκαταλειφθεί και να «σβήσει», επειδή ένας επιφανής επιχειρηματίας αποφάσισε αιφνιδιαστικά να σταματήσει τη χρηματοδότηση.
Ομως όλα αυτά αφορούν το μέλλον και τις ενδεχόμενες διεργασίες που το περιβάλλουν, το εύρος των οποίων πιθανώς να μην μάθουμε ποτέ.
Στο παρόν, στο σήμερα, που μας «καίει» ο Παναθηναϊκός παλεύει μόνος του, αυτός κι ο κόσμος του. Κι όσο περισσότερο ενωμένος και συσπειρωμένος εμφανίζεται, τόσο πιο δυνατός θα γίνεται στη μεγαλύτερη υπαρξιακή μάχη που έδωσε ποτέ στη νεότερη ιστορία του.
