Πάει κι ο Αλαφούζος από τον Παναθηναϊκό. Άλλη μια σελίδα γυρίζει για το τριφύλλι, που από τα δεινά κοντεύει να εκδώσει βιβλίο με τα πάθη και τα λάθη του. Την επόμενη μέρα, βέβαια, δε την ξέρει κανείς και όπως γίνεται σε αυτές τις περιπτώσεις, τα πάντα είναι ανοιχτά.
Δεν θα αναφερθώ τόσο στην προσφορά του mr ΣΚΑΪ στους πράσινους, διότι ως γνωστόν η οπτική του καθενός είναι υποκειμενική. Αλλος θα πει ότι ήρθε κι έφυγε ακόμη ένας αποτυχημένος που δεν πήρε πρωτάθλημα, άλλος θα τα βάψει μαύρα, άλλος ότι πολέμησε το παρασκήνιο και άρα αξίζει αιώνια ευγνωμοσύνη και ούτω κάθε εξής.
Το σίγουρο είναι ότι ο Αλαφούζος ήρθε σε δύσκολη εποχή για τον Παναθηναϊκό και μπήκε μπροστά μόνος του. Ολομόναχος απέναντι στα θηρία και σε ένα ελληνικό ποδόσφαιρο που ήδη άρχιζε να παίρνει την κατηφόρα χωρίς γυρισμό.
Δεν ξέρουμε πόσο πάλεψε, αλλά πάλεψε. Ούτε ξέρουμε πόσα έσπρωξε με ακρίβεια, όμως κανείς δεν μπορεί να πει ότι δεν έσπρωξε. Όσο για τις προθέσεις του; Νομίζω είναι το μόνο πεδίο στο οποίο συμφωνούν όλοι: να δει ξανά την αγαπημένη ομάδα του ψηλά, μακριά από το βραχνά των χρεών, μόνο που έκανε ένα τραγικό, ολέθριο και τελικά καθοριστικό λάθος. Να εμπιστευτεί τον απιθανοαπίθανο Αντρέα Στραματσόνι.
Το πρώην αφεντικό του τριφυλλιού άκουσε από τον Ιταλό το «Γιάννη δώστα όλα», πήρε το ρίσκο να του… πει «μαζί σου Αντρέα για μια Πανάθα νέα», με αποτέλεσμα να φτάσουμε στο σήμερα. Στο άγνωστο τώρα, που κρύβει μια νότα αισιοδοξίας. Όταν είσαι ψυχολογικά στον πάτο, μόνο προς τα επάνω κοιτάζεις.
Το ζήτημα, λοιπόν, είναι τι γίνεται από αυτή τη στιγμή και μετά. Τι θα κάνουν όλοι οι γνωστοί και μη Παναθηναϊκοί για το μέλλον της ομάδας, για την προστασία -σε πρώτη φάση- του παρόντος;
Το καλό στην υπόθεση είναι πως όποιος κι αν εμφανιστεί -μόνος, είτε με συμπαίκτες- θα έρθει, λογικά, σα Μεσσίας. Το κακό είναι ότι πρέπει ή να βάλει το χέρι στην τσέπη μέχρι να πιάσει προσαγωγό, ή να είναι κατάλληλα προετοιμασμένος για την απομυθοποίηση και την απαξίωση όταν και αν τα πρωταθλήματα περνούν μπροστά του σαν τα… τρένα.
Ο Γιάννης Αλαφούζος ήρθε, έδωσε τη μάχη του κι έφυγε. Επαναλαμβάνω, η ιστορία θα κρίνει με συνέπεια και δικαιοσύνη. Οι υπόλοιποι κάνουμε απλά εκτιμήσεις.
Αυτό όμως που θέλω να πω είναι το εξής και ξέρω ότι πολλοί θα… βρίσουν: Όλος αυτός ο κύκλος που έκανε ο Παναθηναϊκός μου κάνει σα… θεία δίκη. Τον Παναθηναϊκό διοικούσε η ισχυρότερη οικογένεια της Ελλάδας, οι Βαρδινογιαννέοι. Με τα λάθη τους κι αυτοί φυσικά και -για να τα λέμε όλα- με αμυδρή αντίδραση στον τυφώνα Κόκκαλη. Οι οπαδοί του τριφυλλιού τους «έδιωξαν» με την προτροπή των πολυμετοχικών και των… Αμπράμοβιτς, αν θυμάστε. Μήπως όλο αυτό έρχεται να μας υπενθυμίσει την άγνοια που μας διακατέχει ως λαό, πολύ περισσότερο τη βιασύνη και την… ευρυμάθεια;
Μήπως είναι η τιμωρία αυτή; Διότι ο κύκλος έκλεισε άγαρμπα, απότομα και σχημάτισε ξεκάθαρα το σημείο που βρίσκεται τώρα το τριφύλλι: το μηδέν.
Οσον αφορά τη διάδοχη κατάσταση, ας μην κρυβόμαστε. Το instagram του Δημήτρη Γιαννακόπουλου πήρε φωτιά. Το αφεντικό της ΚΑΕ φαίνεται αυτή την ώρα να αποτελεί τη μοναδική ρεαλιστική λύση, από τη στιγμή που κανείς άλλος γνωστός Παναθηναϊκός δεν έχει εξωτερικεύσει το ενδιαφέρον του και όλοι κρύβονται στα δύσκολα.
Μήπως να δούμε τώρα ποιος είναι Παναθηναϊκός, εκτός από τον Δημήτρη; Κι ας επιλέξει τη συντηρητική οδό μέχρι η ομάδα να ξαναβρεί το δρόμο της με ασφάλεια και σταθερότητα, διότι κακά τα ψέματα, δεν αμφισβητούνται τα συναισθήματα μετά από πακτωλό… τούβλων στο μπάσκετ, στην περίπτωση Γιαννακόπουλου.
Θα ήταν ευχής έργον, πάντως, ο Δημήτρης να πάρει την ομάδα με άλλους ισχυρούς συμπαίκτες και να ολοκληρώσει το όραμα του μεγάλου Παύλου Γιαννακόπουλου, που εκφράστηκε και μέσα από την πολυμετοχικότητα...
