Τελειώνει το παιχνίδι και καλείσαι να γράψεις για τον Παναθηναϊκό και για ένα ματσάκι που υποτίθεται ότι θα έπαιζε στην Κέρκυρα. Για ΠΟΙΟΝ είπαμε; Πλάκα κάνουμε; Τον είδε κανείς να μας τον φέρει να τον δούμε και εμείς;
Δυστυχώς κύριοι αυτή τη στιγμή δεν υπάρχει κανένας Παναθηναϊκός σε κανένα επίπεδο. Ούτε αγωνιστικά, ούτε διοικητικά, ούτε καν στον τομέα των εντυπώσεων όπου έχεις φτάσει να σου κάνει πλάκα ο κάθε πικραμένος. Να βγάζουν γλώσσα μεγαλύτερη από το μπόι τους αυτοί που είναι νάνοι μπροστά σου.
Για όποιον αγαπάει πραγματικά την ομάδα και φυσικά τέτοιοι υπάρχουν εκατομμύρια, οποιαδήποτε ενασχόλησή σου αυτή τη στιγμή με τον σύλλογο σε γεμίζει από οργή, πίκρα και στενοχώρια, μέχρι και σοβαρά ψυχολογικά προβλήματα. Το βλέπετε, το ζείτε, το εισπράττετε ΠΑΝΤΟΥ γύρω μας και όποιος αδυνατεί να το κατανοήσει πολύ απλά δεν νοιώθει και είναι ξένος με το μέγεθος και το μεγαλείο αυτού του συλλόγου.
Θα περίμενε κανείς μετά την διακοπή να δεις τουλάχιστον κάτι καλύτερο σε σχέση με το χάλι των δύο πρώτων αγωνιστικών. Αντ’ αυτού βρεθήκαμε στο ίδιο, ίσως και χειρότερο, έργο θεατές. Διότι να μην είναι έτοιμη η ομάδα όταν όλα έγιναν την τελευταία στιγμή, να μην έχει χημεία και να μην βγάζει αυτοματισμούς, άντε να το πεις και φυσιολογικό (και – ποδοσφαιρικά - είναι) αφού τελείωσες τη σεζόν όντας πιο έτοιμος από τους πάντες και ο Σεπτέμβρης σε βρήκε πιο ανέτοιμο και από περίοδο προετοιμασίας.
Εδώ όμως μιλάμε για μηδέν σε ΟΛΑ. Ούτε τρεξίματα, ούτε ψυχή και τσαγανό, ούτε τίποτα. Τελευταίοι πάντα στη μπάλα, με ένα μόνιμο εκνευρισμό και διάθεση μονάχα για μανούρα (μέχρι και μεταξύ τους!!!) και όχι για να παίξεις μπάλα. Μιλάμε για κατήφορο χωρίς τελειωμό για μια εικόνα βγαλμένη από τα χειρότερά σου κι ας έχεις πλέον και καλό προπονητή και καλούς παίκτες.
Για το αμιγώς αγωνιστικό κομμάτι, ακόμη και έτσι, ασφαλώς ο τελευταίος που φταίει είναι ο Ουζουνίδης, ο οποίος βεβαίως ευθύνεται για το πνευματικό σκέλος και για την soft εικόνα μιας ομάδας που όφειλε – τουλάχιστον – να τρώει σίδερα. Στην τελική πάντως αυτός είπε και ένα «εγώ φταίω». Όμως πραγματικά τι παραπάνω μπορείς να πεις, να γράψεις και να σχολιάσεις όταν φοράς τις φανέλες του Παναθηναϊκού και είσαι ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ; Είναι αυτό που λέμε… δεν περιγράφω άλλο. Sorry, μα είναι ντροπή και ασέβεια προς τον σύλλογο οποιαδήποτε περαιτέρω συζήτηση.
Να μιλήσουμε για την διαιτησία; ΝΑΙ, έχεις ένα σωρό αφορμές να το κάνεις ακόμη και σε αυτό το ματς; Και αποβολή που δεν δόθηκε στο 0-0 και πέναλτι στον Καμπέσας και ότι γουστάρετε. Συγνώμη, όμως, ένοιωσε κανείς καμία έκπληξη; Περίμενε μήπως κάτι διαφορετικό; Να σε σεβαστεί ο Παπαδόπουλος και ο κάθε Παπαδόπουλος όταν δεν είσαι ΠΟΥΘΕΝΑ και αυτό το ξέρουν και οι πέτρες; Τι να φοβηθεί και τι να υπολογίσει, κοροϊδευόμαστε μεταξύ μας;
Τα πράγματα είναι απλά λοιπόν και όλοι αυτοί οι τύποι βρίσκουν και τα κάνουν. Τα υπόλοιπα είναι να ‘χαμε, να λέγαμε και δυστυχώς δεν υπάρχει διάθεση και ψυχολογία για καμία άλλη κουβέντα. Και είναι επίσης αυτονόητο ότι με τις υπάρχουσες συνθήκες δεν υπάρχει η παραμικρή προοπτική πραγματικής ανάκαμψης, ακόμη κι αν βελτιωθεί η αγωνιστική εικόνα της ομάδας. Ότι γίνεται λοιπόν αυτόν τον καιρό, που δεδομένα κάτι γίνεται σε διοικητικό επίπεδο άσχετα αν βγαίνει στα όρια της φήμης, ας προχωρήσει και ας τελειώσει ΧΘΕΣ!
