Ο Λύμπε είναι ξανά εδώ. Μετά από τρία χρόνια και ένα σύντομο πέρασμα από τον Παναθηναϊκό όπου επίσης, όπως στην πρώτη του θητεία στην ΑΕΚ, δεν στέριωσε παρά την αγάπη του κόσμου και την δική του πολύ θετική διάθεση.
Η αλήθεια είναι πως πλέον ήρθε η ώρα του Νίκου να αποδείξει τι μπορεί να κάνει. Η επιστροφή του είναι μια δικαίωση για αυτόν αφού ο Μελισσανίδης μετά από τρεις σεζόν τον ξανάφερε στην ΑΕΚ έχοντας δοκιμάσει ενδιάμεσα με δύο ξένους στην θέση. Όμως για την δουλειά του ως τεχνικός διευθυντής δεν ακούγονται από όσους τον αγαπούν, και δεν είναι λίγοι, οι επιτυχίες του ή η φιλοσοφία του αλλά… δικαιολογίες.
Στην ΑΕΚ δεν είχε τις συνθήκες που ήθελε και σε κάποια πράγματα είχε διαφορά φιλοσοφίας με τους «από πάνω», που παραμένουν οι ίδιοι, και στον Παναθηναϊκό δεν είχε μπάτζετ και δεν υπήρχε ειλικρίνεια. Ακόμη κι αν είναι έτσι ακριβώς τα πράγματα ήρθε η ώρα για παραγωγή έργου. Να ακούγεται πλέον το τι έκανε ο Λυμπερόπουλος και όχι δικαιολογίες για ότι δεν έκανε.
Επαναλαμβάνω για να μην παρεξηγηθώ. Δικαιολογίες που λέγονται από υποστηρικτές του Λύμπε, όχι από τον ίδιο. Άλλωστε ένα πράγμα που εκτιμήθηκε πάρα πολύ και έπαιξε ρόλο στην επιστροφή του είναι ότι φεύγοντας από την ΑΕΚ δεν μίλησε, δεν κατηγόρησε κανέναν και έμεινε πάντα φίλος και πρόθυμος να βοηθήσει έστω κι απ’ έξω όπως, για παράδειγμα, στην περίπτωση του Αλμέιδα.
Ήρθε η ώρα για αποτελέσματα λοιπόν σε μια εποχή που η ΑΕΚ τα χρειάζεται. Χειροπιαστά αποτελέσματα και δεν εννοώ την παρουσία παντού και τις εργατοώρες γιατί αυτά θεωρούνται δεδομένα. Γενικά στην ΑΕΚ έναν οργανισμό που λειτουργεί άριστα και πληρώνει πριν την ώρα του σε εποχές κρίσης είναι απαράδεκτο η δικαιολογία να είναι πολλές φορές το πρώτο ζητούμενο για όλους. Αυτό πρέπει να τελειώσει και τώρα με την δεύτερη ευκαιρία στον Λύμπε είναι μια καλή αφορμή. Ο Λύμπε ως παίκτης δεν έψαχνε ποτέ την δικαιολογία αλλά πάντα την ανατροπή ακόμη και της δυσκολότερης κατάστασης. Για αυτό αγαπήθηκε τόσο από τον κόσμο δύο μεγάλων ομάδων, πράγμα τρομερά σπάνιο, παράδειγμα ίσως και μοναδικό.
Αυτό θέλουμε να δούμε σε αυτή την δεύτερη θητεία του στην ΑΕΚ και βέβαια να καταφέρει, τώρα που έχει να κάνει με πολύ πιο ποιοτικούς και επαγγελματίες παίκτες από ότι στην πρώτη του θητεία, να γίνει το παράδειγμα και να τους περάσει την μοναδική νοοτροπία που είχε ως παίκτης. Πιστεύω και ο ίδιος πλέον να έχει καταλάβει πως η νοοτροπία «καλό και το μισό - μηδέν με τον Κρουσώνα» και «ο Αγροτικός Αστέρας μας νίκησε επειδή το ήθελε περισσότερο» μπορεί να έχουν βγει από το μάνουαλ του κατά φαντασία ιδανικού ποδοσφαίρου αλλά χτίζουν μια νοοτροπία διασκεδαστή και όχι πρωταθλητή. Η ΑΕΚ διψάει για πρωτάθλημα. Η ΑΕΚ θέλει πρωταθλητές ΠΑΝΤΟΥ. Σε όλα τα επίπεδα και κάθε στιγμή εντός και εκτός γηπέδου.
Όπως ήταν ο Λύμπε μέσα στο γήπεδο και στα αποδυτήρια κι ας μην τον άφησε η εγκληματική οργάνωση που ξηλώθηκε με την αγαπημένη της ομάδα να γίνεται πλέον κόμμα… διαμαρτυρίας, να κατακτήσει όσα άξιζε. Από τον ίδιο κρίνονται όλα. Η ΑΕΚ έχει καταπληκτικά αποδυτήρια με πολύ καλά παιδιά και ένα πολύ καλό προπονητή που όμως θέλει συνεχή υποστήριξη και προσοχή ώστε να είναι σταθερός και να κάνει αυτά που μπορεί με την ομάδα.
Η ΑΕΚ χρειάζεται επίσης έναν άνθρωπο να ενημερώνει σωστά τον πρόεδρο και να εφαρμόζει γρήγορα ότι αποφασίζεται. Ο Λύμπε θα έχει πολλές περισσότερες αρμοδιότητες από το να βρίσκει ή να εγκρίνει έναν παίκτη. Άλλωστε όπως έδειξε η πρόσφατη μεταγραφική περίοδος στο συγκεκριμένο κομμάτι η βελτίωση σε σχέση με τα προηγούμενα χρόνια ήταν εμφανέστατη. Θα έρθει η ώρα να βρει κι εκεί τον ρόλο του μαζί με τους άλλους συνεργάτες. Τώρα προηγούνται άλλα. Καλώς ήρθες για τέταρτη φορά Νίκο. Μακάρι να στεριώσεις αυτή την φορά και να πετύχεις ότι ονειρεύεσαι.
