Ξεκινάμε από τα βασικά, διότι ευρισκόμενοι στην εποχή του «ότι να ‘ναι» ο καθένας καταλαβαίνει ότι θέλει. Ή ότι μπορεί τέλος πάντων. Το συγκεκριμένο κείμενο δεν γράφεται για να αναδείξει αν είναι καλός, μέτριος ή κακός ποδοσφαιριστής ο Ζεκα.
Αυτό μπορεί να είναι για τον καθένα σχετικό και υπό συζήτηση, όμως εδώ συζητάμε ΑΛΛΟ πράγμα. Και το κάνουμε με δεδομένη και αδικαιολόγητη καθυστέρηση παίρνοντας ωστόσο «πάσα» από τον συγκινητικό τρόπο με τον οποίο ο πρώην αρχηγός του τριφυλλιού αποχαιρέτησε τους πάντες στο Κορωπί. Και για να ελαφρύνουμε και λίγο την ατμόσφαιρα να που κάνει και καλές «πάσες» ε;
Με άλλα λόγια η αναφορά γίνεται επειδή ο Ζέκα δεν ήταν μόνο αυτό που βλέπατε και βλέπαμε εντός αγωνιστικού χώρου. Όποιος δεν τον έχει ζήσει και περιορίζεται αποκλειστικά στο αγωνιστικό κομμάτι δύσκολα θα καταλάβει τι εννοώ, αλλά… τον καταλαβαίνω. Δεν είναι τυχαίο ότι τρελάθηκαν ΟΛΟΙ στο «αντίο» του και ότι έτρεξαν μέχρι και δάκρυα απ΄’ όσους τον συναναστρέφονταν καθημερινά και για πολλές ώρες.
Ο Ζέκα ήταν στην κυριολεξία η ψυχή των αποδυτηρίων. Ενας σπάνιος χαρακτήρας, ο άνθρωπος που θα ήθελες να έχεις πάντα δίπλα σου και να κουβεντιάζεις για τα… πάντα –όλα. Ένα παιδί με απίστευτο χιούμορ και επικές ατάκες για… σποτάκια, ένας τύπος που δεν είπε τυχαία αλλά το εννοούσε ότι ο Παναθηναϊκός είναι το σπίτι του και που απέδειξε ότι ακόμη και σήμερα πέρα απ’ όλα τα υπόλοιπα υπάρχει και το συναίσθημα, υπάρχει και το ανθρώπινο στοιχείο. Και ο Ζέκα, ακόμη κι αν έχει κάνει και εκείνος, όπως άλλωστε όλοι, τα λάθη του, ένοιωσε και νοιώθει όσο λίγοι από Παναθηναϊκό.
Εγώ αυτό που ξέρω είναι ότι ο Ζέκα ίδρωσε, σεβάστηκε και τίμησε όσο λίγοι τη φανέλα του Παναθηναϊκού. Ποτέ δεν φύλαξε τα πόδια του, έπαιζε πάντα στο… 101% και έδινε ότι είχε και δεν είχε μέσα στο γήπεδο. Ενας πραγματικός «σκύλος» με σπάνια ανασταλτικά χαρακτηριστικά. Ικανός να σε «σκάσει» στο τρέξιμο μέχρι να σου πάρει το «πορτοφόλι», αλλά και να σε προλάβει σε οποιαδήποτε απόσταση κι αν (νομίζεις) πως του έχεις φύγει. Ίσως να ήρθε σε λάθος εποχή στην ομάδα, μα δεν φταίει αυτός. Και δεν θα έπαιρνε και το «10» για να μην γίνεται και η γνωστή, αλλά όχι της παρούσης κουβέντα…
Για να τελειώνει η ιστορία είναι σημαντικό ότι ο Ζέκα έφυγε από την ομάδα με τον τρόπο που έπρεπε - και πρέπει - να φεύγουν όσοι έχουν ματώσει τη φανέλα και αποτελούν ξεχωριστό κομμάτι της ιστορίας σου. Όχι «νύχτα», σαν τον κλέφτη και με στοχοποιήσεις εκ των έσω και εκ των γύρω, όπως συνέβαινε στο πρόσφατο και στο… παλιότερο παρελθόν. Ο Παναθηναϊκός πρέπει κάποια στιγμή να μάθει (μεταξύ άλλων…) να λέει και «αντίο» και πιστεύω πως στην περίπτωση του Ζέκα όλα έγιναν με τον ενδεδειγμένο τρόπο. Αν και εδώ πιθανότατα να μην πρόκειται για «αντίο» αλλά για «εις το επανιδείν». Διότι μπορεί να συμφωνώ με πολλούς πως ο κύκλος του «Κάρολου» στην παρούσα φάση είχε κλείσει, πιστεύω ωστόσο πως κάπου, κάπως, κάποτε, στα ίδια μέρη θα ξαναβρεθούμε…
ΥΓ: Το ότι ο Παναθηναϊκός χρειάζεται διοικητική αλλαγή και restart είναι κάτι που αν ρωτήσεις δέκα άτομα θα συμφωνήσουν τα… έντεκα. Τα ευκόλως εννοούμενα που λέγαμε και τις προάλλες. Δεν θέλω να κάνω αυτό που κοροϊδεύω και να πουλάω ελπίδα, αλλά πιστεύω ότι έρχονται εξελίξεις και μάλιστα σύντομα, γι’ αυτό και σε προηγούμενη επικοινωνία μας είχα κάνει λόγο για «μεταβατικό στάδιο». Μέχρι τότε δεν μπορούμε να κάνουμε τίποτα άλλο παρά υπομονή. Εν ολίγοις ότι είναι να γίνει θα γίνει και δεν εξαρτάται από εμάς.
