Ανασάναμε. Τώρα πια μπορούμε να ελπίζουμε πάλι. Θα ξαναδούμε ποδόσφαιρο! Ήταν μαθηματικά δεδομένο ότι αργά ή γρήγορα θα συμβεί αυτό που περιμέναμε πολλά χρόνια. Να ξαναδούμε μπαλίτσα, να έρθουν κανονικοί παίκτες, καλοί ποδοσφαιριστές κι όχι τσουρουκάδες. Κι όταν ο κόσμος δει να αχνοφαίνεται μπάλα, θα γυρίσει στα γήπεδα, θα έρθουν και χορηγοί, θα έρθει και η τηλεόραση να δώσουν εκατομμύρια, να αιμοδοτήσουν το πεθαμένο προϊόν.
Ο κάθε οπαδός έχει τη δική αγωνία. Τα ρεκόρ τις τελευταίες ημέρες στο sdna διαδέχονταν το ένα, το άλλο. Όλοι ήταν πάνω από τους υπολογιστές και το κουμπί του refresh αναστέναξε περιμένοντας τα μπαμ και τα μπουμ. Και οι βόμβες έσκασαν, σχεδόν όλες σε ένα διήμερο.
Ζήσαμε το εντονότερο μεταγραφικά καλοκαίρι των τελευταίων ετών. Γιατί άραγε; Οι ΠΑΟΚτσήδες από την κόλαση του Έστερσουντ, πέταξαν στον παράδεισο στο 90 χάρη στις πρωτοφανείς για το επίπεδο του ΠΑΟΚ επενδύσεις, ενώ μάλιστα το κλαμπ ήταν εκτός Ευρώπης. Οι ΑΕΚτζήδες είδαν την καψούρα Αραούχο να επιστρέφει στην αγκαλιά τους. Και οι Παναθηναϊκοί σε ένα διήμερο έφτιαξαν κανονική ομάδα και το κυριότερο διασφάλισαν την βιωσιμότητα της σεζόν. Είχε προηγηθεί, στο μεταξύ, το καλύτερο μεταγραφικά καλοκαίρι του Ολυμπιακού τα τελευταία χρόνια, ένα καλοκαίρι που του έδωσε την ευκαιρία, χάρη στον μεταγραφικό ορθολογισμό που ακολούθησε, να μπει άνετα στο Champions League.
Πώς συνέβησαν όλα αυτά μαζί; Γιατί ο Ολυμπιακός αποφάσισε να ρίξει πίσω έστω και το 1/3 των χρημάτων που κέρδισε από τη συμμετοχή στο Champions League και την πώληση του Ρέτσου; Γιατί ο ΠΑΟΚ έβαλε ένα σκασμό λεφτά και έφτασε το άνοιγμά του πάνω από τα 30 εκατ. ευρώ για να φέρει τόσους παίκτες πρώτης γραμμής; Γιατί η ΑΕΚ έδωσε 2 εκατομμύρια για να νοικιάσει έναν παίκτη; Γιατί ο Παναθηναϊκός, παρά το διοικητικό τέλμα και την απώλεια των ευρωπαϊκών εσόδων έκανε 12 μεταγραφές;
Η απάντηση δεν μπορεί να είναι ότι θέλουν το πρωτάθλημα. Πάντα το ήθελαν, αλλά οι 15 στις 16 ομάδες ήξεραν ότι δεν μπορούσαν, ακόμα κι αν έφερναν τον Μέσι!
Δεν ξέρω ποιος θα το πάρει φέτος, αλλά αυτό που ξέρω είναι ότι με το τέλος της Εγκληματικής Οργάνωσης και της ΣΤΗΜΕΝΗΣ Ομοσπονδίας, όλοι ελπίζουν. Άλλος λίγο κι άλλος πολύ, έχουν πιθανότητες. Το 100% κλειδωμένο πρωτάθλημα δεν υπάρχει πια. Ο Ολυμπιακός ξέρει ότι πρέπει να παίξει μπάλα σε 30 ματς επί 90 λεπτά για να το κερδίσει ή αν όχι 30, έστω 25. Ο ΠΑΟΚ ζει με την προσδοκία να δει την κούπα στην Τούμπα, η ΑΕΚ έχει το δικό της όραμα να στεφθεί πρωταθλήτρια και ο Παναθηναϊκός αν δεν είχε το -6 στην πλάτη θα είχε πολύ σοβαρές και ρεαλιστικές πιθανότητες.
Το κατά πόσο βελτιώθηκαν τα ρόστερ, ποιος έχει το καλύτερο και ποιος αποδυναμώθηκε είναι μια άλλη συζήτηση, που μπορεί να γίνει σε επόμενο κείμενο.
Εκείνο για το οποίο δώσαμε την ψυχή μας και χάσαμε τα βράδια μας επί χρόνια ήταν για να επαναφέρουμε το ποδόσφαιρο στην κανονικότητά του. Να ξεκινούν όλοι από την ίδια αφετηρία. Και να ελπίζουν όλοι! Μικροί-μεγάλοι. Να ξέρει ο μικρός ότι έχει 1% ελπίδα να νικήσει σε όποια έδρα κι αν παίζει, να ξέρει κι αυτός που δεν έχει την πιο βαριά φανέλα ότι μπορεί να πάρει τίτλο αν φτιάξει καλή ομάδα και τον ευνοήσουν οι συγκυρίες. Όλοι έχουν την ευκαιρία τους!
Ο Μαρινάκης ξέρει ότι στο φετινό πρωτάθλημα με το περυσινό ρόστερ θα ήταν τέταρτος, για αυτό και έβαλε κάποια από τα λεφτά των μεταγραφικών πωλήσεων για να φέρει παίκτες. Ο Σαββίδης και ο Μελισσανίδης ξέρουν ότι δεν υπάρχουν πια καμικάζι διαιτητές που μπορούν να τους κόψουν τον δρόμο ή ομάδες δορυφοροι που με εκείνους θα σκιστούν και με τους άλλους θα παίζουν φιλικά. Κι άλλο τόσο δεδομένο είναι ότι αν ο Αλαφούζος επέμεινε στο περυσινό πρότζεκτ, με τις αρχές και τις δομές που είχε στηθεί η ομάδα, θα ξεκινούσε με τις καλύτερες προϋποθέσεις της εξαετίας. Δικαιολογίες τέλος... για όλους!
Ο Ολυμπιακός είναι και πάλι λόγω ψυχολογίας και know how σε όλα τα επίπεδα το πρώτο φαβορί κι αυτό φάνηκε από τα δύο πρώτα παιχνίδια του πρωταθλήματος. Δεν υπάρχει όμως, διοργάνωση που θα ξεκινήσει πλέον με βέβαιο τροπαιούχο. Βασικά δεν υπάρχει τίποτα σίγουρο. Και η εποχή των κορόιδων που, υπό την πίεση του κόσμου έκαναν μεταγραφές για ένα… πουκάμισο αδειανό, τελείωσε. Τώρα όλοι έχουν δικαίωμα στην ελπίδα.
Κι αυτή δεν είναι μια θέση που τη διατυπώνω τώρα εκ τους ασφαλούς. Ακριβώς, πριν τρία χρόνια, σημείωνα τότε (24/08/14) στο προσωπικό μου ιστολόγιο, με αφορμή άλλο ένα ΠΡΟΑΠΟΦΑΣΙΣΜΕΝΟ πρωτάθλημα που ξεκινούσε τότε:
Προσωπικά, πιστευω ότι πράττουν άριστα όσοι προεδροι σέβονται τους εαυτούς τους και δεν βάζουν ευρώ στις ομάδες τους.
Αν έβαζαν λεφτά κι εσείς κι εγώ θα τους λεγαμε κορόιδα!
Το μήνυμα το πήραν από την πρεμιέρα όχι μόνο αυτοί, αλλά και όσοι έρχονται…
Όταν (και αν) καθαρίσει η μπουγάδα, ξανασυζητάμε για μη επενδύσεις. Ως τότε ας προσπαθήσουν να έχουν καλές ομάδες και ποδοσφαιρική υγεία στο εσωτερικό τους. Μόνο ανόητοι ποντάρουν χρήματα όταν τους καλούν οι παπατζήδες στο δρόμο.
Τώρα που η μπουγάδα καθάρισε, όλοι είναι υποχρεωμένοι να χώσουν λεφτά. Να επενδύσουν πραγματικά στο ποδόσφαιρο, ο καθένας όσο μπορεί κι αντέχει. Κι όχι μόνο φέτος, αλλά και του χρόνου και εις το διηνεκές. Διότι το κοντέρ μηδένισε μαζί με το εκκωφαντικό τέλος της Εγκληματικής Οργάνωσης που διέλυσε το ποδόσφαιρο.
Τουλάχιστον οι τρεις από τους τέσσερις δρομείς ξεκινούν για πρώτη φορά μετά από 20 χρόνια από την ίδια αφετηρία.
Το 2017-18 αρχίζει (και ελπίζουμε έτσι να τελειώσει…) ως το πρώτο πρωτάθλημα που δε θυμίζει σημαδεμένη τράπουλα.
Για αυτό και ξεκινάει με τους τέσσερις μεγάλους να παίζουν τα ρέστα τους σε μεταγραφικό επίπεδο. Ποδόσφαιρο είναι, κάποιος θα κερδίσει, κάποιος θα χάσει, κάποιος θα το πάρει στο τέλος και θα πανηγυρίσει. Το σίγουρο είναι ότι ο άγραφος νόμος που έλεγε ότι «ο παίζων στο καζίνο και ο επενδύων στο ελληνικό ποδόσφαιρο χάνει» έπαψε να ισχύει πλέον. Τώρα, όποιος επενδύσει πραγματικά και υποστηριξει το πλάνο του καλύτερα, στο τέλος θα φύγει με την κούπα και 30 εκατομμύρια στο παντελόνι. Οι μεταγραφικές κινήσεις πάντως, δείχνουν ότι για πρώτη φορά μετά από χρόνια και μπάλα θα δούμε και κανονικό πρωτάθλημα…
