Θα ψάξεις τα νούμερα: Πόσες συμμετοχές είχε, πόσα γκολ έβαλε, πόσες κάρτες πήρε, πόσα λεπτά έπαιξε, πόσα χρόνια έμεινε… Θα ψάξεις μια δήλωση αιώνιας πίστης που τώρα θα μοιάζει οξύμωρη: Τι είπε το 2011 όταν υπέγραφε για πρώτη φορά με τον Παναθηναϊκό, τι είπε το 2014 όταν ανανέωσε το συμβόλαιό του, τι έλεγε πέρυσι το καλοκαίρι με την πρόωρη επέκτασή του… Θα ψάξεις τις συμπτώσεις. Υπάρχουν, άραγε, τέτοιες; Υπήρχε κάποια συνομωσία του σύμπαντος έτοιμη να την ανακαλύψεις ή απλά μιλάμε για business σε ένα μήνα που η αγορά του παγκοσμίου ποδοσφαίρου ορίστηκε από τις επιθυμίες του εκάστοτε ποδοσφαιριστή… Τέλος, θα ψάξεις τα αποφθέγματα: Πολλοί είπαν πολλά. Ένας κατάφερε να τον περιγράψει και ένας αξίζει να προλογίσει το αντίο του στον Παναθηναϊκό.
«Είναι ακούραστος μέσα στο γήπεδο και έχει καρδιά στο μέγεθος της γης». Σήμερα, που η γη γυρίζει γύρω από τον Κάρλος Ζέκα, ο άγνωστος Χοσέ Βιριάτο έχει θέση στο κείμενο που συνοψίζει όσα γνωρίζαμε και όσα μάθαμε για τον Έλληνα – έτσι δεν είναι; - μέσο.
Μια φορά κι έναν καιρό…
Πώς αλλιώς μπορείς να ξεκινήσεις μια ιστορία που χρονολογείται έξι χρόνια πριν; 2011, καλοκαίρι, και ο Ζεσουάλντο Φερέιρα κινείται στα δικά του λημέρια προκειμένου να βρει μια φτηνή και αξιόπιστη λύση για τη μεσαία γραμμή. Ο Κάρλος Ζέκα είναι τότε 23 ετών. Έχει μόλις ολοκληρώσει την πρώτη του σεζόν σε υψηλό επίπεδο, αγωνιζόμενος με τη φανέλα της Βιτόρια Σετούμπαλ. Λέγεται και γράφεται ότι τον γλυκοκοιτάζει η ομάδα της καρδιάς του, η Σπόρτινγκ Λισσαβώνας. Τον είχε δοκιμάσει και ως παιδί, αλλά τότε ποτέ δεν χτύπησε το τηλέφωνο που τόσο πολύ περίμενε.
Ίσως γι’ αυτό ο Κάρλος Ζέκα να μην καιγόταν να γίνει ποδοσφαιριστής. Γι’ αυτό προτίμησε να μείνει στο σχολείο, να είναι καλός μαθητής (παρότι παραδέχεται ότι θα μπορούσε να είναι και καλύτερος) και να παίζει ποδόσφαιρο παράλληλα με τα μαθήματά του. Από έξι χρονών, όταν ξεκίνησε ως δεξί μπακ μέχρι και τα 22 του οπότε ως μέσος πια της Κάζα Πία πήρε μεταγραφή για τη μεγάλη κατηγορία του πορτογαλικού ποδοσφαίρου και αντιλήφθηκε ότι θα μπορούσε, τελικά, να είναι ποδοσφαιριστής.
Ο Παναθηναϊκός δούλεψε την περίπτωσή του σχεδόν 15 μέρες και κατάφερε να τον αποκτήσει έναντι 400 χιλιάδων ευρώ στα τέλη Ιουλίου. «Μπορώ να παίξω οπουδήποτε στη μεσαία γραμμή, πέρα από αμυντικός μέσος. Είτε στα πλάγια είτε στον άξονα. Όπου και να με βάλει όμως ο προπονητής μου, θα δώσω το 100%», δήλωνε το άβγαλτο ακόμα παλικαράκι από την Πορτογαλία που θα έκανε ένα εφιαλτικό ντεμπούτο. Παραδόξως, ο ίδιος θυμάται τα 25 λεπτά που αγωνίστηκε στο Ισραήλ κόντρα στη Μακάμπι ως μια από τις τρεις καλύτερές του στιγμές με τον Παναθηναϊκό, αλλά γούστα είναι αυτά!
Στα έξι χρόνια που θα ακολουθούσαν θα υπήρχαν στιγμές άξιες λόγου και αναφοράς, στιγμές που θα έκαναν τον Κάρλος Ζέκα έναν από τους πιο αγαπητούς παίκτες της κερκίδας.
Αίμα, δάκρυα και ιδρώτας!
Η επιλογή ενός τραγουδιού του Σάκη Ρουβά είναι κόντρα στο ρεπερτόριο του προτιμάει ο Κάρλος Ζέκα. Είναι δεδομένο ότι ο ίδιος θα επέλεγε κάτι σε Πάνο Κιάμο, ίσως και Κωνσταντίνο Αργυρό. Τα πολυτραγουδισμένα «Ξημερώματα», ίσως. Ήταν εκείνα που πριν καν γίνουν το σουξέ του φετινού καλοκαιριού, συνόδευαν τα χειμωνιάτικα βράδια του πέρυσι. Βλέπετε, δεν ήταν όλες οι στιγμές του Ζέκα στον Παναθηναϊκό διανθισμένες με αγάπες και λουλούδια. Οι συχνές παρουσίες του στο μαγαζί που τραγουδούσε ο λατρεμένος του καλλιτέχνης είχαν προκαλέσει την αντίδραση των οπαδών του τριφυλλιού, καθώς ο ελληνοποιημένος Πορτογάλος ως αρχηγός έπρεπε να δίνει καλύτερο παράδειγμα.
Εξάλλου, οι νυχτερινές ατασθαλίες δεν ήταν ο μοναδικός λόγος που έβαλλαν εναντίον του. Ο συχνά εκρηκτικός του χαρακτήρας στο γήπεδο έφερνε γκρίνιες και τα δάκρυα δεν ήταν πάντα αρκετά για να σβήσουν τις μικρές εστίες φωτιάς που άναβε. Η αποβολή του τον προηγούμενο Δεκέμβριο στη Λάρισα για χτύπημα εκτός φάσης, οι δύο κίτρινες κάρτες μέσα σε πέντε λεπτά στα Γιάννινα τον Φεβρουάριο του 2016, η απευθείας κόκκινη για αντιαθλητικό μαρκάρισμα απέναντι στην Ξάνθη πριν ενάμιση χρόνο αρκετές αδικαιολόγητες κίτρινες κάρτες και πάντα το ίδιο ή παρόμοιο φινάλε. Τα χέρια στο κεφάλι και τα κόκκινα μάτια στο δρόμο για τα αποδυτήρια το καλύτερο στοπ-καρέ για τους φωτογράφους που τον απαθανάτιζαν.
Το σίγουρο είναι πως ο Κάρλος Ζέκα δεν υποκρινόταν. Ο πρώτος του προπονητής – Χοσέ Βιριάτο που τον προλόγισε – το είχε πει ιδανικά. «Είναι ακούραστος μέσα στο γήπεδο». Αλίμονο αν οι οπαδοί του Παναθηναϊκού κρατούσαν τις ελάχιστες αρνητικές στιγμές από χιλιάδες λεπτά που έπαιξε ο Πορτογάλος με την πράσινη φανέλα. Αν κρατούσαν τις κάρτες και όχι τις μάχες που κέρδισε. Αν κρατούσαν τις αποβολές και όχι τις φορές που μάτωσε τη φανέλα. Αν θυμόντουσαν τα λάθη και όχι την ακόρεστη λύσσα του να τρέχει μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο. Το καλοκαίρι του 2011 ήρθε ως 22 χρονών ελπιδοφόρος μέσος και το καλοκαίρι του 2017 φεύγει ως αρχηγός και με τελευταία του φανέλα το νούμερο «10». Ήρθε ως Πορτογάλος και φεύγει ως Έλληνας. Κυριολεκτικά και όχι ως σχήμα λόγου που συχνά χρησιμοποιούμε.
Θα φύγει με την ανάμνηση του κυπέλλου του κατέκτησε, του γκολ που πέτυχε στο Στάδιο Καραϊσκάκη, της ευρείας νίκης επί του Ολυμπιακού, των δύο ανανεώσεων συμβολαίου, της αποθέωσης εν μέσω αποδοκιμασιών μετά τον αποκλεισμό από την Καμπάλα, αλλά και των αδικιών που ένιωσε. Το 2014 ανανέωσε για τρία χρόνια, το 2016 επέκτεινε το συμβόλαιό του ως το 2020! «Το ξέρουν όλοι ότι εδώ είναι το σπίτι μου και θέλω να μείνω για πολλά χρόνια στον Παναθηναϊκό! Αν και αυτό είναι το τρίτο μου συμβόλαιο με την ομάδα νιώθω σα να έρχομαι για πρώτη φορά στα γραφεία. Σαν… πρωτάρης που μόλις γίνεται επαγγελματίας».
Επαγγελματίας… Πόσο διφορούμενη λέξη! Πόσα θετικά και ταυτόχρονα πόσα αρνητικά μπορεί να εμπεριέχει; Ο Κάρλος Ζέκα δεν ήταν και τόσο επαγγελματίας όταν κλαίγοντας πήγε μπροστά στη Θύρα 13 να ζητήσει συγγνώμη έπειτα από τον αποκλεισμό από την Καμπάλα το 2015. Ο κόσμος αναγνώρισε το θάρρος του και σταμάτησε τις αποδοκιμασίες για να τον αποθεώσει. Ο Κάρλος Ζέκα ήταν επαγγελματίας πριν δέκα μέρες στο ματς με την Αθλέτικ Μπιλμπάο όταν πάλευε επί 90 λεπτά απέναντι στα θηρία. Ο κόσμος και πάλι τού το αναγνώρισε και τον αποθέωσε. Γιατί ο κόσμος ξέρει…
Θα ψάξεις τα νούμερα: Έπαιξε σε 248 ματς με τον Παναθηναϊκό, έβαλε εφτά γκολ, ίδρωσε για 20.966 λεπτά τη φανέλα, έμεινε έξι γεμάτα χρόνια στην Ελλάδα. Θα ψάξεις μια δήλωση αιώνιας πίστης που τώρα θα μοιάζει οξύμωρη: «Νιώθω καλά εδώ, είμαι χαρούμενος κι αυτό που θέλω είναι να συνεχίσω να προσφέρω στον Παναθηναϊκό. Και, φυσικά, να κερδίσω κάποιους ακόμα τίτλους με την ομάδα γιατί, στο τέλος, αυτό είναι που μένει. Θα παλέψω με όλες μου τις δυνάμεις για να τα καταφέρουμε, όχι μόνο φέτος αλλά και στο μέλλον!».
Θα ψάξεις τις συμπτώσεις. Υπάρχουν, άραγε, τέτοιες; Δύσκολα μπορείς να τις εντοπίσεις. Τέλος, θα ψάξεις τα αποφθέγματα: Πολλοί είπαν πολλά. Κι αν για τον πρόλογο μπορείς να χρησιμοποιήσεις οποιονδήποτε, ο επίλογος μόνο δικός του επιτρέπεται να είναι. «Φεύγω ως αρχηγός από την ομάδα και θα ήθελα να απευθύνω ένα μήνυμα στον κόσμο που υποστηρίζει το σύλλογο: να στηρίξουν τη νέα προσπάθεια που κάνει φέτος αυτή η ομάδα. Ίσως μια μέρα να επιστρέψω για να αγωνιστώ στον Παναθηναϊκό. Ακόμα και αν δεν είμαι πια εδώ, θα είμαι πάντα κοντά στην ομάδα και ένας παντοτινός φίλαθλός της».