Όταν έκλεινα το προηγούμενο blog με την φράση «να φύγει με το καλό το ματς με τον Λεβαδειακό», σίγουρα κάτι «κακό» είχα στο μυαλό μου. Για να μην πω πως ήμουν και βέβαιος με βάση τα όσα εισέπραττα από τις «αντοχές» της ομάδας.
Ε όχι όμως και έτσι ρε αδερφέ. ΟΚ ο Παναθηναϊκός της δεδομένης στιγμής έχει ένα σωρό σοβαρές και καθαρά ποδοσφαιρικές δικαιολογίες που τον καθιστούν εξαιρετικά ανέτοιμο για την εποχή, πλην όμως ότι γράφει δεν ξεγράφει. Και το -6 δεν γυρίζει πίσω. Οσο σκληρό κι αν είναι, αν θέλετε και άδικο, για το επίπεδο δουλειάς που κάνει ο Μαρίνος.
Κανείς δεν ξεχνά και οι περισσότεροι αναγνωρίζουν και τι έχει συμβεί τον τελευταίο μήνα, αλλά και ότι δεδομένα η ομάδα θα φτιάξει και θα δείξει πράγματα το αμέσως επόμενο διάστημα. Το θέμα είναι ότι πιθανότατα θα είναι αργά και ότι πριν φύγει καλά – καλά ο Αύγουστος μετράς ήδη ένα εφιαλτικό ξεκίνημα. Διότι στο τέλος της ημέρας κανείς δεν θα θυμάται ότι έπαιξες και κοίταξες στα μάτια την Μπιλμπάο, αλλά ότι είσαι εκτός Ευρώπης. Κανείς δεν θα θυμάται ότι ξεκίνησες με τη μισή ομάδα, ούτε ότι τώρα έμεινες με δέκα, αλλά ότι είσαι με το καλημέρα έξι πόντους από την κορυφή. Και αυτό σε πονάει και σε τρελαίνει, ειδικότερα όταν είναι από το ξεκίνημα της σεζόν. Είσαι όμως Παναθηναϊκός και μπροστά στην ουσία οι δικαιολογίες σπάνια αρκούν.
Στο καθαρά αγωνιστικό κομμάτι το παιχνίδι ήταν περίπου όπως το περιμέναμε. Ενας Παναθηναϊκός «ειδικών συνθηκών», χωρίς άκρα, χωρίς τον βασικό του στόπερ και τον σέντερ φορ και στο ζέσταμα χωρίς και τον Κουρμπέλη που όλοι ξέρουμε τι σημαίνει και ανασταλτικά αλλά και στο να πηγαίνει τη μπάλα μπροστά. Ακόμη και έτσι πάντως, ακόμη και σε ένα ματς που στο πρώτο μέρος δεν βλεπόταν και που λογικά θα κρινόταν στο μισό γκολ υπήρχε η αίσθηση ότι κάτι θα γίνει και θα την αποφύγεις τη γκέλα παίζοντας και με έναν αντίπαλο που –μέχρι τότε – δεν άλλαζε δεύτερη πάσα.
Η είσοδος του Τσάβες γέννησε μια παραπάνω ελπίδα η οποία πήγε περίπατο από την απερισκεψία του Ζέκα που για δεύτερο συνεχόμενο ματς ήταν σε άλλο γήπεδο αλλά και την ανωριμότητα του Ευαγγέλου που έχοντας ήδη κίτρινη κάρτα δεν χρειαζόταν να μπει όπως μπήκε στη φάση και να αφήσει την ήδη άδεια από ενέργεια ομάδα του με δέκα. Από εκεί και μετά ο Παναθηναϊκός διέλυσε εντελώς. Λες και κάποιος τράβηξε τον διακόπτη (δεν λέει κανείς ότι έως τότε λειτουργούσες ομαλά, είχες ωστόσο μια ελπίδα) και το τελικό 0-0 τον κολακεύει κιόλας.
Ειλικρινά δεν είναι για να λες περισσότερα γι’ αυτό το ματς. Είναι εύκολη η ανάγνωσή του και συνάμα τραγική. Όπως και η απάντηση γιατί έχουμε φτάσει ως εδώ. Μα πολύ απλά διότι όλα έγιναν και γίνονται τελευταία στιγμή. Πάρτε το πιο φρέσκο. Εδώ είναι 27 Αυγούστου και συζητάμε αν θα μείνει ή θα φύγει ο Ζέκα (που θα φύγει) και αν θα πάρει μετά άλλους… τρεις παίκτες, που πιθανότατα θα πάρει. Επαναλαμβάνω ΣΤΙΣ 27 ΑΥΓΟΥΣΤΟΥ. Και δεν κουβεντιάζουμε αν καλύπτεται γενικά το κενό του, κάτι που είναι υπό συζήτηση, αλλά ειδικά στο συγκεκριμένο τάιμινγκ.
Τι άλλο να πούμε δηλαδή και πόσα θαύματα να κάνει ο Ουζουνίδης; Να τους βάζει να παίζουν με μισή προπόνηση και να πετάνε κιόλας; Γίνονται αυτά; Πόσο να ανακατέψει την τράπουλα; Δείτε σήμερα ποιοι παίζανε και σε ποιες θέσεις σε όλη τη διάρκεια του αγώνα και θα καταλάβετε. Για όποιον βλέπει μπάλα μοιάζει αυτονόητο ότι σύντομα η εικόνα της ομάδας θα αλλάξει προς το καλύτερο. Διότι οι παίκτες που έχεις πάρει και θα μπουν είναι καλοί, όπως καλοί πιστεύω θα αποδειχτούν και οι επόμενοι που θα έρθουν. Το πιθανότερο όμως είναι ότι ήδη θα είναι αργά και θα έχει πετάξει το πουλάκι, με την έννοια του ότι φεύγει δεν ξαναγυρνάει…
