Αλλού φοβόταν ο Παναθηναϊκός ότι θα έχει αγωνιστικό πρόβλημα στο ξεκίνημα της σεζόν και αλλού του έχει προκύψει στα πρώτα επίσημα παιχνίδια και δη στα τρία από τα τέσσερα τελευταία, με την Γκαμπάλα εκτός, την Αθλέτικ Μπιλμπάο και τον Πλατανιά.
Υπό την έννοια ότι όταν έχει (ξε)πουληθεί ο Μπεργκ, έχουν χαιρετήσει ο Εμποκού με τον Κλωναρίδη κι ο Βιγιαφάνιες είναι τραυματίας, αυτό που φαντάζεται κάποιος είναι ότι το τριφύλλι θα έχει «θέματα» μεσοεπιθετικά, δεν θα παράγει πολλές φάσεις και θα σκοράρει με το σταγονόμετρο.
Αντ’ αυτών, όμως, ο Παναθηναϊκός έχει σκοράρει σε όλα τα ματς που έχει δώσει μέχρι σήμερα -φιλικά και επίσημα- και με εξαίρεση αυτό στα Περιβόλια (όπου υπήρχε φυσιολογικά πασιφανής έλλειψη φρεσκάδας και πολλά προβλήματα απουσιών, που σε συνδυασμό με το περιορισμένο βάθος στο ρόστερ, απέτρεψαν τη δυνατότητα για μερικό έστω ροτέισον), σε όλα τα υπόλοιπα έφτιαξε πολλές φάσεις με κερασάκι τις 14 τελικές απέναντι στη Μπιλμπάο.
Στα περισσότερα εξ αυτών, μάλιστα, με τον Μολίνς, τον Αλτμαν, τον Λουντ και τους Καμπέσας/Χατζηγιοβάννη βασικούς (!), με τον Λουτσιάνο να βρίσκεται μόλις την Κυριακή στην αρχική ενδεκάδα και τον Τσάβες να παίρνει τα πρώτα του λεπτά και να κάνει σεφτέ με το καλησπέρα, πετυχαίνοντας ένα πανέμορφο γκολ και καταδεικνύοντας την εκτελεστική δεινότητα που συνοδεύει το βιογραφικό του.
Παρεμπιπτόντως από το λάτιν δίδυμο στην επίθεση (Λουτσιάνο-Τσάβες) προβλέπεται να δούμε πολύ όμορφα πράγματα τη φετινή σεζόν στο χορτάρι…
Στα τελευταία 30 μέτρα του γηπέδου, συνεπώς, η (συνολική) εικόνα του Παναθηναϊκού στο ξεκίνημα της σεζόν είναι σαφώς καλύτερη του αναμενομένου, έχοντας και ως δεδομένη την απαράδεκτη καθυστέρηση στις μεταγραφές εξαιτίας του μπάχαλου που επικράτησε στο σύλλογο στις αρχές του καλοκαιριού και κορυφώθηκε μετά την πώληση του Μπεργκ, την παραίτηση του Λυμπερόπουλου, τους απλήρωτους παίκτες, τους «εκβιασμούς» και τις προσφυγές που έδιναν την αίσθηση/εικόνα πλήρους διάλυσης.
Αντιθέτως, ενώ άπαντες περίμεναν ότι ο Παναθηναϊκός στο αμυντικό του τρίτο και γενικώς μεσοαμυντικά θα είναι αν μη τι άλλο συμπαγής και δεν θα δέχεται εύκολα φάσεις και γκολ (έχοντας τη χημεία και τη μαγιά από την περυσινή σεζόν), με εξαίρεση το ματς με τη Γκαμπάλα στη Λεωφόρο, συμβαίνει το ανάποδο!
Και στο Αζερμπαϊτζάν δέχτηκε φάσεις και (αυτο)γκολ ο Παναθηναϊκός και με τη Μπιλμπάο δέχτηκε τρία σε διάστημα επτά λεπτών (!) μέσα στη Λεωφόρο και με τον Πλατανιά δέχτηκε την ισοφάριση, ενώ θα έπρεπε, συνολικά η ομάδα και ειδικά οι (μεσο)αμυντικοί του, να «φάνε» τη μπάλα στα τελευταία λεπτά και να διαχειριστούν το προβάδισμα στο σκορ από το γκολ του «Κομαντάντε», ανεξαρτήτως της αναμενόμενης ποδοσφαιρικά κακής αγωνιστικής εικόνας με βάσει τα τρεξίματα της περασμένης Πέμπτης, της έλλειψης λύσεων, αλλά και του γεγονότος ότι βρισκόμαστε στην αρχή της σεζόν.
Ο Μολέδο εμφανίστηκε αγνώριστος στα Περιβόλια, όπως ήταν και με τη Μπιλμπάο στο τελευταίο μισάωρο του ματς, ο Κουτρουμπής στην Κρήτη έδινε την εντύπωση ότι τον ενδιέφερε μόνο να πάρει πάνω του το «built up» από την άμυνα προς το κέντρο και όχι να «καθαρίζει» τις φάσεις ως στόπερ, ο Βλαχοδήμος έχει πλούσιο ταλέντο, αλλά και «πάνω» και «κάτω» φυσιολογικά λόγω απειρίας, ο Χουλτ έχει θέματα αμυντικά όταν σηκώνεται στον αέρα η μπάλα και γενικώς αλλού περίμενε το πρόβλημα ο Παναθηναϊκός και αλλού του βγήκε.
Πέραν όμως από το κέντρο της άμυνας που δεν ανταποκρίθηκε στα πρώτα επίσημα ματς υπάρχει και σαφής έλλειψη κλασικού αμυντικού μέσου (6άρι) που θα έρχεται πίσω από Ζέκα-Κουρμπέλη και θα έχει την ποιότητα να διεκδικεί θέση στην 11άδα διατηρώντας ίδια την ποιότητά της, αλλά και να μπαίνει ως αλλαγή για να «κλειδώνει» αποτελέσματα, δυσκολεύοντας τον αντίπαλο να φτάσει στο αμυντικό τρίτο της ομάδας.
Αυτή είναι η γενικότερη διαπίστωση μέχρι στιγμής τουλάχιστον και όχι ένα πρόχειρο συμπέρασμα μετά την ισοπαλία/αυτοχειρία στα Περιβόλια έτσι όπως πήγε το ματς, όπου εμπεδώσαμε εκτός των άλλων με το καλησπέρα ότι (και) η νέα τάξη πραγμάτων ποσώς ενδιαφέρεται για ισονομία στον Παναθηναϊκό, όπως άλλωστε περιμέναμε με δεδομένη τη διοικητική στάση/αποχή του τριφυλλιού από οτιδήποτε παρασκηνιακό/εξωαγωνιστικό στα λεγόμενα κέντρα αποφάσεων που επί σειρά ετών κακοποιούν το δύσμοιρο ελληνικό ποδόσφαιρο.
Διότι είναι σαφές ότι ο κάθε Παπαπέτρου μόνο στον Παναθηναϊκό θα τα κάνει, γιατί μόνο εκεί θα τον παίρνει να τα κάνει…
Ο manager Ουζουνίδης και το μπάτζετ
Από εκεί και πέρα αξίζει να γίνει μία ανάλυση και σε ό,τι αφορά το μπάτζετ. Παρά το γεγονός ότι ο Παναθηναϊκός απέκτησε με μεταγραφές Τσάβες (1,3+1,3) και Λουτσιάνο (400 χιλ. ευρώ) από Μπόκα και Κορίνθιανς αντίστοιχα (συν τον Αλτμαν από τη Χάποελ, αλλά με τίμημα 150 χιλ. ευρώ), το μπάτζετ που διαχειρίστηκε ο Ουζουνίδης και σύμφωνα με το οποίο έγιναν και οι μεταγραφικές επιλογές, πιθανότατα ισοφαρίζει το χαμηλότερο ποσό στη σύγχρονη ιστορία του Παναθηναϊκού.
Αυτό που διαχειρίστηκαν στην πρώτη θητεία τους οι Νταμπίζας-Αναστασίου και απέφερε (οξύμωρο, αν μη τι άλλο) τον πιο πρόσφατο τίτλο στην ένδοξη ιστορία του συλλόγου. Ηταν η χρονιά που είχε αποκτηθεί ο σπουδαίος Μπεργκ από τη ναφθαλίνη του Αμβούργου ως «στοίχημα» που άξιζε να ποντάρεις πάνω του με τα μπούνια.
Και που η κατάληξή της, με τον (στόπερ) Τριανταφυλλόπουλο δεξιό μπακ σχεδόν όλη τη χρονιά, εμπεριείχε ένα εμφατικό 0-3 στο Φάληρο σε ντέρμπι «αιωνίων» και μία φανταχτερή 4άρα στον τελικό του κυπέλλου που ακολούθησε. Ηταν επίσης η χρονιά με το μοναδικό τίτλο επί των ημερών του Γιάννη Αλαφούζου.
Πριν απ’ αυτή τη σεζόν ο Αλαφούζος είχε εμπιστευτεί διάφορους προπονητές, από Φερέιρα μέχρι… Φάμπρι, πετώντας κάποια εκατομμύρια στο καλάθι των αχρήστων.
Οπως επίσης και αμέσως μετά το τέλος της θητείας του Αναστασίου, ανέβασε αισθητά το μπάτζετ έχοντας πειστεί από τον τρομερο επικοινωνιακά Στραματσόνι, αλλά μόλις αναγκάστηκε να εκδιώξει τον Ιταλό, επέλεξε ξανά το «μαχαίρι», κόντρα στην κοινή ποδοσφαιρική λογική που υπογόρευε το αντίθετο.
Φέτος που το μπάτζετ έπεσε ξανά στα τάρταρα, έμελλε να αποχωρήσει ο Μπεργκ για να κλείσει έναν κύκλο και να ανοίξει έναν άλλον με τον Τσάβες, να φύγουν αρκετά μεγάλα συμβόλαια και να υπάρξει διαφορετική μεν διαχείριση (αρκετές αγορές παικτών από άλλες ομάδες αντί για ελεύθερους, όχι σε υψηλά συμβόλαια άνω των 700 χιλ. ευρώ) παρόμοιων ωστόσο χρημάτων/μπάτζετ.
Τούτη είναι η πρώτη χρονιά επίσης επί των ημερών του Γιάννη Αλαφούζου που όλες οι ενδείξεις και οι πληροφορίες δείχνουν (τουλάχιστον) ξεκάθαρη πρόθεση αποχώρησης με την πρώτη ευκαιρία, ανά πάσα στιγμή. Προφανώς ως συνέχεια της παραδοχής του ιδίου του Αλαφούζου ότι έβαλε από τότε που ανέλαβε 30 plus εκατ. ευρώ από την τσέπη του (λίγα ή όχι δεν είναι της παρούσης) και απέτυχε παταγωδώς (βλέπε δηλώσεις στη Nova μετά το ματς με τον ΠΑΟΚ).
Στο ξεκίνημα του καλοκαιριού φάνηκε ξεκάθαρα η απειλή της πλήρους εγκατάλειψης, αλλά ευτυχώς για το σύλλογο μπήκε ένα φρένο λίγο πριν η ζημιά γίνει ανεπανόρθωτη.
Το μέλλον ουδείς μπορεί να το προβλέψει, παρά μόνο να το οραματιστεί. Προς το παρόν ο Παναθηναϊκός δείχνει ακόμα να αντέχει. Να βαστά, τουλάχιστον στο αμιγώς ποδοσφαιρικό σκέλος, προσδοκώντας καρτερικά, ει δυνατόν άμεσα, το φιλί της ζωής. Ποδοσφαιρικά, όπως και να έχει, η ομάδα θα είναι ανταγωνιστική εκτός αν γίνουν εγκλήματα, δεν υπάρξει διοικητική αλλαγή και προκύψει... εγκατάλειψη στη διάρκεια της σεζόν.
Η ουσία για κάθε ποδοσφαιρικό μοντέλο
Και αυτό το οφείλει αποκλειστικά στον Μαρίνο Ουζουνίδη που εκ των πραγμάτων μετά την παραίτηση του Λύμπε και το εν γένει μπάχαλο που ακολούθησε, πήρε αποκλειστικά πάνω του, εκτός από τα αποδυτήρια (αλλάζοντας γνώμη σε ποδοσφαιριστές και χτυπώντας καμπανάκια, βάζοντας γενικώς κανόνες οικογένειας) όλες τις μεταγραφές (πλην Αλτμαν και Κολοβέτσιου που είχε κάνει προεργασία ο Λύμπε).
Τις προσάρμοσε πάνω στα αγωνιστικά του θέλω και τον τρόπο παιχνιδιού που έχει αποφασίσει να παίζει η ομάδα και (απ)έδειξε -πράγμα σπάνιο για Ελληνα προπονητή- ότι μπορεί να διευρύνει το μεταγραφικό ορίζοντα επιλογών ακόμα και σε αγορές όπως της Λατινικής Αμερικής που επί σειρά ετών αγνοούνταν επιδεικτικά όσο και εξωφρενικά. Και τις υλοποίησε με τη βοήθεια των συνεργατών του, λειτουργώντας ως «ένα».
Η επιλογή στη θέση του δεξιού μπακ με τον Γιόχανσον ως δίδυμο με τον Κουλιμπαλί, αλλά και του Ινσούα με τον Χουλτ στα αριστερά, το λάτιν επιθετικό δίδυμο Τσάβες-Λουτσιάνο, ο Καμπέσας που θα πλαισιώσει τον Βιγιαφάνιες, ακόμη και ο Διούδης με συμβόλαιο 90 χιλ. ευρώ που είναι αυτονόητα win/win επιλογή, ο ελεύθερος Τζανδάρης για μέρος του ροτέισον με μηδενικό ρίσκο και 70 χιλ. ευρώ συμβόλαιο, γενικώς όλες οι κινήσεις έχουν ποδοσφαιρική λογική και παρουσίασαν/ολοκλήρωσαν ένα πλάνο ικανοποιητικό ποδοσφαιρικά με δεδομένες φυσικά τις αντίξοες συνθήκες και το υφιστάμενο οικονομικό πρόβλημα του συλλόγου.
Μία ευχάριστη έκπληξη, αν θέλετε, για το παρόν και το μέλλον, ειδικότερα από τη στιγμή που ο προπονητής Ουζουνίδης απέδειξε ότι μπορεί να λειτουργήσει με επιτυχία και ως manager.
Για να υποστηριχθεί βεβαίως αυτό το «μοντέλο» σε βάθος χρόνου και να βελτιώνεται διαρκώς θα πρέπει να «χτιστεί» ένα πολυμελές τμήμα σκάουτινγκ (τραγικό για το σύλλογο και απαράδεκτο ποδοσφαιρικά να υπάρχουν μόνο δύο σκάουτερ οι Λαγωνικάκης και Νίλσον, που είναι άξιοι συγχαρητηρίων για το μέγεθος της δουλειάς που κουβάλησαν στις πλάτες τους), με ανθρώπους που θα μπορούν να έχουν διαθέσιμες ανά πάσα στιγμή επιλογές πάνω στα «θέλω» του προπονητή, για κάθε θέση, για πάσα περίσταση.
Ωστόσο στην Ελλάδα το αυτονόητο δεν αποτελεί πραγματικότητα, όχι μόνο για τον Παναθηναϊκό αλλά γενικώς στις ομάδες της χώρας μας και πολύ σπάνια οργανώνεται σωστά και με μακροχρόνια στόχευση το όποιο «μοντέλο».
Είθισται δε οι σύλλογοι να καταφεύγουν σε επιλογές Football Manager/Τεχνικών Διευθυντών που άλλες φορές είναι οι ίδιοι «γλάστρες» (Ζιλμπέρτο/Στραματσόνι) κι άλλες είναι αφεντικά που «πριονίζουν»/«τρώνε» τους προπονητές αν δεν βάζουν τους παίκτες που έφεραν οι ίδιοι και γενικώς τους κάνουν ό,τι θέλουν ή έστω -στην καλύτερη περίπτωση- προκύπτουν έριδες, συμβιβασμοί και ανακωχές που φυσιολογικά κάνουν άνω-κάτω τις ίδιες τις ομάδες.
Αυτό «λέει» η ιστορία των τελευταίων πολλών ετών εάν τη διαβάσεις, πλην ελαχίστων εξαιρέσεων, ήτοι την πρώτη σεζόν Νταμπίζα-Αναστασίου, που ήταν και λειτουργούσαν πράγματι σαν «ένα».
Γενικώς, είτε με football manager, είτε χωρίς, το κυριότερο είναι να έχεις βρει τον κατάλληλο άνθρωπο για το ποδοσφαιρικό τμήμα (προπονητή ή τεχνικό διευθυντή), να είσαι όσο το δυνατόν πιο σίγουρος ότι αυτός που εμπιστεύεσαι είναι ικανός να κάνει τη δουλειά, αλλά κυρίως να λειτουργήσει ως «ένα», ως μια γροθιά με αυτούς που συνεργάζεται. Αλλιώς αργά ή γρήγορα θα υπάρξει πρόβλημα.
Υ.Γ.: Σε νορμάλ συνθήκες ο Παναθηναϊκός θα έπρεπε να αποκτήσει (τουλάχιστον) έναν ακόμα στόπερ με προοπτική βασικού, έναν αμυντικό μέσο ισάξιο ή έστω κοντά σε ποιοτικά χαρακτηριστικά με Ζέκα-Κουρμπέλη και έναν εξτρέμ για να πάρει φανέλα βασικού.
Και ταυτόχρονα να κρατήσει ασφαλώς όλους τους βασικούς του παίκτες.
Αυτά είναι αυτονόητα ποδοσφαιρικά συμπεράσματα. Οπως φαίνεται όμως θα γίνει μία πώληση και ανάλογα με το ποια θα είναι αυτή η πώληση θα υπάρξει ανάλογη αντικατάσταση και ίσως μία ακόμη προσθήκη. Αλλο δηλαδή ποια θα θέλαμε να είναι η πραγματικότητα και άλλο ποια είναι...
Γενικότερα και όχι μόνο στο αμιγώς ποδοσφαιρικό σκέλος, η ουσία έγκειται στο να εντοπίζονται και να προτείνονται λύσεις επί παντός επιστητού με γνώμονα την… κανονική πραγματικότητα κι όχι αυτή που θα έπρεπε ή που θα θέλαμε να υπάρχει. Λύσεις, δηλαδή, ρεαλιστικές στα υπάρχοντα δεδομένα κι όχι ευχολόγια ή αναθέματα που δεν λύνουν τίποτα.
Μέχρι να γίνει η αλλαγή σκυτάλης (ο Παναθηναϊκός είναι τεράστιος σύλλογος για να μην βρεθεί αργά ή γρήγορα διάδοχη κατάσταση στα διοικητικά του) αυτή είναι η πραγματικότητα που βιώνει ο σύλλογος για δεύτερη φορά μετά το άδοξο τέλος της πολυμετοχικότητας.
Μέχρι εκείνη την περίοδο, άλλωστε, υπήρχε πάντοτε στον ορίζοντα ξεκάθαρη/βαρβάτη εναλλακτική επιλογή (Παύλος Γιαννακόπουλος και κατόπιν ΠΕΚ, στην οποία επίσης συνυπήρχε η οικογένεια που έχει ευεργετήσει όσο καμία άλλη το σύλλογο) για την επόμενη μέρα του συλλόγου με ό,τι αυτό μπορεί να σήμαινε/σημαίνει για το εύρος των απαιτήσεων και των επικρίσεων όλων μας.
Η παρούσα σεζόν φαίνεται πως είναι μεταβατική διοικητικά και όσοι αγαπούν πραγματικά τον Παναθηναϊκό οφείλουν να προτατέψουν τη μετάβασή της, όπως οφείλει και ο Αλαφούζος να δημοσιοποιήσει τις προθέσεις του έστω και κατόπιν εορτής...
