Η Νέα Φιλαδέλφεια μπήκε σε πολύ όμορφη περίοδο... Από το μεσημέρι της Τρίτης (25/7), όταν εκδόθηκε η οικοδομική άδεια, είναι σαν να... πέρασε από χρονομηχανή. Το βράδυ της Πέμπτης ήταν σαν να γίναμε όλοι δεκαπέντε χρόνια μικρότεροι. Ζήσαμε ακριβώς ότι βιώναμε σε κάθε ματς. Κι από την επομένη, αυτό το μαγικό οικόπεδο έγινε και πάλι ο... ομφαλός της «κιτρινόμαυρης» γης. Το κέντρο του γνωστού κόσμου.
Τρεις διαδοχικές μέρες στο οικόπεδο, σε όλες τις επισκέψεις υπήρχε κόσμος. Πιτσιρικάδες, άντρες, γυναίκες, παιδιά... Σε ένα ύψωμα να κοιτούν τις μπουλντόζες και τους εκσκαφείς με πάθος. Σαν να χαίρονται κάθε... στροφή της μπουλντόζας περισσότερο από τα βολ πλανέ του Ριβάλντο, τα «μπομπούνια» του Λυμπερόπουλου, τις γκολάρες του Αραούχο. Παρεμπιπτόντως, τιμή και δόξα στο παλικάρι που με 40 βαθμούς ζέστη, με ντάλα ήλιο, γύριζε μέσα στο οικόπεδο, μήπως και ξεθάψει η τσάπα κανένα ενθύμιο από το «Νίκος Γκούμας».
Κάθε επίσκεψη στη Νέα Φιλαδέλφεια, πια είναι γλυκιά. Και είναι πολύ ωραίο να συγκρίνεις κάθε φορά το «χθες» με το «σήμερα». Το κάθε βήμα που γίνεται. Σίγουρα, είναι πάρα, μα πάρα πολλά, αυτά που μένουν και όταν βλέπεις το οικόπεδο στη μορφή που είναι τώρα και σκέφτεσαι τι πρέπει να κατασκευαστεί, το σκέφτεσαι σαν κάτι πολύ μακρινό.
Όμως, προσωπικά με έχει βοηθήσει πολύ το παράδειγμα των Σπάτων. Ποτέ δεν θα ξεχάσω τι ένοιωσα στην πρώτη μου επίσκεψη εκεί. Όταν δεν υπήρχε απολύτως τίποτα. Μόνο μια αχανής έκταση, γεμάτη λόφους, θάμνους, αγριόχορτα... Το... σημάδι ήταν το «αθλητικό κέντρο Σπάτων», ένα γιαπί του δήμου, στο οποίο είχαν πέσει μόνο τα μπετά. Δύο πλάκες, που τις κρατούσαν κάτι κολώνες. Από εκείνη την ταράτσα είχα προσπαθήσει να βρω που περίπου είναι η έκταση της ΑΕΚ για να κατέβω με τα πόδια. Με είχε πιάσει η ψυχή μου, είναι η αλήθεια, σκεπτόμενος πόσα θα έπρεπε να γίνουν.
Αλλά έγιναν. Και η ΑΕΚ έχει πια ένα σύγχρονο αθλητικό κέντρο (που κάθε χρόνο γίνεται και καλύτερο) και δεν χρειάζεται να... κρύβεται η ομάδα από τους ποδοσφαιριστές που φέρνει στην Αθήνα για να υπογράψουν, κάνοντας τους ξενάγηση στο ΟΑΚΑ και μετά... φουλ για την Ακρόπολη. Τώρα, όσοι έρχονται μπορούν να δουν το (προσωρινό) γήπεδο, το προπονητήριο και μπαίνοντας στα γραφεία να πειστούν πλήρως για το που ήρθαν.
Σιγά σιγά, λοιπόν, θα πάρει τη μορφή που πρέπει και το οικόπεδο στη Φιλαδέλφεια, που σε σχέση με τα Σπάτα είναι και... εκατό βήματα πιο μπροστά, από πλευράς διαμόρφωσης. Μάλιστα, από σήμερα μπήκε και η περίφραξη στα νέα όρια της έκτασης. Είναι πολύ σημαντικό να έρχεται η στιγμή που βλέπεις τα αποτελέσματα των νικών σου. Τη μέρα που βγήκε η απόφαση του ΣτΕ, είχα γράψει μεταξύ άλλων πως ό,τι κι αν συμβεί, από τώρα η ΑΕΚ έχει μια έκταση που χωράει ένα σύγχρονο γήπεδο και έναν νόμο... επικυρωμένο από το ανώτατο διοικητικό δικαστήριο για να το χτίσει.
Από σήμερα αυτή η έκταση δεν υπάρχει μόνο στα τοπογραφικά. Μπορείς να την περπατήσεις γύρω γύρω αγγίζοντας τη μάντρα. Και όταν φτάσεις στο σημείο που έγινε η... προσθήκη, όταν δεις με τα μάτια σου ποιο, πόσο και τι είναι αυτό το κομμάτι για το οποίο έγινε ο... τρίτος παγκόσμιος πόλεμος, θα πρέπει να κρατηθείς πολύ για να μη γελάσεις. Άλλωστε, για γέλια ήταν όλα τα επιχειρήματα με τα οποία προσπάθησαν να εμποδίσουν κάποιοι ένα σχέδιο απόλυτα νόμιμο, το οποίο έφτιαξαν άνθρωποι που πραγματικά είχαν προβλέψει τα πάντα και δεν είχαν αδιαφορήσει για τίποτα.
Βέβαια, όλο και κάποιο εμπόδιο μπορεί να προσπαθήσουν να βάλουν ορισμένοι και τώρα, όμως τα πάντα έχουν πάρει τον δρόμο τους και στην ΑΕΚ θεωρούν απίθανο να βρεθεί τρόπος για να δημιουργηθεί κάποιο σοβαρό πρόβλημα δικαστικά. Όπως μάθαμε, το ίδιο θεωρεί και ο Δήμαρχος Νέας Φιλαδέλφειας, ο οποίος ξεκαθάρισε ότι ο ίδιος θα συνεχίζει τον αγώνα του για να κερδίσει πράγματα υπέρ της περιοχής... πολιτικά και όχι δικαστικά. Έτσι τόνισε στην πρόσφατη -πολύ ενδιαφέρουσα- ραδιοφωνική του επανεμφάνιση, στον Βασίλη Βέργη, η οποία δημιούργησε ερωτήματα. Κατά την κρίση μου, που λέει και μια ψυχή.
Δεν θα σταθώ στα σχόλια που έκανε για την βοήθεια που προσέφερε η πολιτεία στην ΑΕΚ, σε νομοπαρασκευαστικό επίπεδο, πέραν του ότι είναι απόλυτα λογικό να έχει άλλη βαρύτητα ένα αίτημα της ΑΕΚ, που εκπροσωπεί εκατοντάδες χιλιάδες κόσμου σε όλη την Ελλάδα (και όχι μόνο), από έναν δήμαρχο που εκπροσωπεί μια πόλη, πολλοί από τους δημότες της οποίας είναι μεταξύ των εκατοντάδων χιλιάδων. Δεν σημαίνει αυτό ότι δεν πρέπει η κυβέρνηση να σκύβει πάνω από τα προβλήματα κάθε δήμου, όμως όταν έχουμε να κάνουμε με μια ομάδα του μεγέθους της ΑΕΚ, μιλάμε για κάτι πιο ευρύ.
Ας πάμε, όμως, στην ουσία του πράγματος. Ξέραμε πως όταν γίνεται μια πολιτική συμφωνία, κάτι προσφέρει η μια πλευρά και κάτι η άλλη. Στην προκειμένη περίπτωση, όταν ένας δήμος μιλάει με την κυβέρνηση και ζητάει πέντε δέκα πράγματα επειδή γίνεται στην πόλη του ένα έργο, το κάνει για να αποδεχθεί – ανεχθεί (αν όχι να στηρίξει) το έργο. Ο δήμος Νέας Φιλαδέλφειας τι στήριξη ή έστω τι ανοχή έχει δείξει στο έργο του γηπέδου μέχρι σήμερα;
Τα υψομετρικά (εκείνη την περίοδο είχαν κορυφωθεί οι διαβουλεύσεις) δεν τα υπέγραψε ποτέ και ανάγκασε την κυβέρνηση να περάσει ρύθμιση στη Βουλή για να τον... ξεπεράσει. Ακόμη και τώρα που μιλάμε, ζητήθηκε από τον δήμο να γνωμοδοτήσει για τη ΜΠΕ της υπογειοποίησης και δημοτικοί σύμβουλοι προϊδεάζουν μέσω Facebook ότι θα ζητήσουν παράταση, όπως έκαναν για να καθυστερήσουν και τη ΜΠΕ του γηπέδου.
Ο δήμος τι ακριβώς ζητάει, δηλαδή, από την πολιτεία; Να του ικανοποιηθούν μια σειρά από αιτήματα τα οποία συνδέει με ένα έργο που γίνεται στην πόλη, αλλά ταυτόχρονα αυτός να... κοντράρει αυτό το έργο μέχρι και την τελευταία μέρα; Όσο να ΄ναι, αυτό ακούγεται λίγο οξύμωρο. Μακάρι όσα ζητάει από την πολιτεία ο δήμος Νέας Φιλαδέλφειας να τα πάρει και μακάρι αν μπορεί και η ΑΕΚ να βοηθήσει σε αυτό. Δεν είναι εκεί το ζήτημα. Όμως, κάποια στιγμή θα πρέπει και η δημοτική αρχή να δει τον δικό της ρόλο σε αυτή την εξίσωση.
Μιλάμε για μια παράταξη που εκλέχθηκε με τη στήριξη του ΣΥΡΙΖΑ και μόλις αυτός έγινε κυβέρνηση κι εκείνη δημοτική αρχή τα μέλη της αποχώρησαν από το κόμμα (για τους λόγους τους, και δικαίωμά τους). Και για μια δημοτική αρχή που επί των ημερών της ξεκινά στην πόλη της ένα από τα μεγαλύτερα έργα στην Ελλάδα και το έχει πολεμήσει όσο μπορεί, βάζοντας ένα μέγεθος όπως η ΑΕΚ απέναντί της. Όταν έχεις απομονωθεί πλήρως, πρέπει να κοιτάξεις μήπως δεν έχεις κάνει κι εσύ κάτι καλά. Δεν γίνεται να φταίνε μόνο οι άλλοι.
Ακόμη και η δικαιολογία που ειπώθηκε για την μη παρουσία έστω ενός εκπροσώπου της δημοτικής αρχής στον αγιασμό, δεν στέκει. Δεν γίνεται να λες ότι δεν ανταποκρίθηκε κανείς στην πρόσκληση της ΑΕΚ, επειδή δυο ώρες πριν γράφτηκε σε Μέσα ότι «η ΑΕΚ έφερε γεννήτρια, καθώς δεν εμπιστευόταν πως θα της δώσει ο δήμος ρεύμα». Και τι σημαίνει αυτό; Δηλαδή, ο δήμος είχε τη διάθεση να κάνει ένα βήμα προσέγγισης προς την ΑΕΚ (που δεν θα ήταν καν τέτοιο η παρουσία του στον αγιασμό, αλλά κάτι αυτονόητο), όμως δεν το έκανε επειδή... η ΑΕΚ δεν τον εμπιστεύεται;
Μα ακόμη και σε επίπεδο διεθνούς διπλωματίες (ας αφήσουμε όλα τα υπόλοιπα), αν γίνονταν συμφωνίες μόνο μεταξύ μερών που το ένα «εμπιστεύεται» το άλλο, πιθανότατα το 90% των συμφωνιών που μνημονεύονται στην ιστορία της ανθρωπότητας, δεν θα είχαν γίνει ποτέ! Ούτε να εμπιστεύεσαι κάποιον απαιτείται, ούτε να σου αρέσει, ούτε να τον... αγαπάς. Δεν μιλάμε για... γάμο. Η εμπιστοσύνη, άλλωστε, είναι κάτι που κερδίζεται στην πορεία, από τις πράξεις...
