Όταν ήταν ο Βρύζας, από δεξιά κι αριστερά μιλούσαν χίλιοι, ώσπου του ήρθε «καπέλο» κάποιος Τσιστιακόφ. Όταν βγήκε το καπέλο, ο Βρύζας ήταν το θεωρητικό κουμάντο, αλλά... προπονητή έφερε άλλος και του είπε «συνεργάσου». Με το ζόρι συνεννοούνταν... Όταν ανέλαβε ο Άρνεσεν έγινε παντοδύναμος για... έξι μήνες και μετά, λίγο πριν φτάσουμε στην σημερινή κατάσταση, όλοι όσοι αφανώς συμβούλευαν, έγιναν μέχρι και... επιτροπή: Ο Βεζυρτζής ετοιμαζόταν αλλά... κάηκε κι ο Μίχελ ζεσταινόταν για το ντεμαράζ. Και αφού ανέλαβε ο Μίχελ και δούλεψαν έναν μόλις χρόνο (σχεδόν) ανεπηρέαστοι με τον Ίβιτς, εμφανίστηκαν ξανά, παιδικές ασθένειες διοίκησης, που μοιάζουν δίχως γιατρειά...
Δεν έχει μεγάλη σημασία και τεράστιες διαφορές, για την πρόοδο μιας ομάδας, το πρόσωπο αυτό καθεαυτό, όσο όλη η φιλοσοφία, η νοοτροπία και η στρατηγική: Διαλέγεις το «κουμάντο», διαλέγει προπονητές, συνεργάτες, διαλέγουν σχέδια και τακτικές, φέρνουν τους παίκτες και παλεύουν όλοι μαζί να κάνουν ό,τι καλύτερο μπορούν, μόλις είναι όλες οι συνθήκες, αγωνιστικές και εξωαγωνιστικές, ώριμες. Οι... ανωμαλίες, φέρνουν την αναστάτωση και την σημερινή εικόνα ενός ΠΑΟΚ που αδυνατεί να βρει το βηματισμό του.
Η πιο «έτοιμη» ομάδα από τους μεγάλους όταν τελείωνε η περσινή σεζόν, κατάφερε και... αυτοαιφνιδιάστηκε. Έχασε τον προπονητή της, άργησε να το... αποδεχθεί, άργησε να τον αντικαταστήσει και τώρα που βρέθηκε, αργεί να βρεθεί «χημεία» με τον αθλητικό διευθυντή, αποκτά εξωθεσμικό ρόλο ο Βούκιτς, που αφού πρότεινε προπονητή, προτείνει τώρα και παίχτες που ο προπονητής θα φαινόταν και κάπως αγενές να απορρίψει...
Όλος ο ΠΑΟΚ αναζητά εναγωνίως «σταθερές» για να στηρίξει και να στηριχθεί. Όλος: οι παίκτες, ο κόσμος, ο Τύπος – όλος. Κανείς δεν νοιάζεται αν αυτός που θα επιλεγεί θα είναι ο Μίχελ, ο Βρύζας, ο Άρνεσεν, ο Βεζυρτζής ή ο Βούκιτς, φτάνει όσο κουμαντάρει ο οποιοσδήποτε το καράβι, ο πλοιοκτήτης να έχει κλειστό το κινητό του, σε φίλους και γνωστούς, ερασιτέχνες ή επαγγελματίες, φιλόδοξους υποψήφιους ψευτο – καπεταναίους ή αληθινούς...
Ας στηριχθεί ένας άνθρωπος με συνέπεια και έργα, με αποκλειστική δυνατότητα διαχείρισης των πάντων γύρω από το αγωνιστικό η ιδιοκτησία, για να... προλάβουμε και οι υπόλοιποι να πράξουμε το ίδιο. Κανείς δεν προλαβαίνει να δουλέψει, να πετύχει, να αναδειχθεί και να αναδείξει και τον ΠΑΟΚ μέσα από την εφαρμογή του όποιου σχεδίου του. Ο ΠΑΟΚ δε μπορεί να προοδεύσει αφήνοντας το πεδίο ελεύθερο να κάνει «δουλειές» ο οποιοσδήποτε περαστικός, εις βάρος της διοικητικής δομής και της λειτουργίας του ποδοσφαιρικού του οργανισμού.
Σήμερα αντί να υπάρχει σύμπνοια και καλή συνεργασία, υπάρχουν διαγκωνισμοί, βυζαντινισμοί και προσωπικά παιχνιδάκια ισχύος. Πάλι...
Ο (εκάστοτε) τεχνικός(/αθλητικός) διευθυντής και ο προπονητής που εκείνος εμπιστεύεται, όσο βρίσκονται στις θέσεις τους, θα πρέπει να θεωρούνται οι σοφότεροι ποδοσφαιράνθρωποι του πλανήτη. Ειδάλλως, οι ποδοσφαιριστές «μυρίζουν» την αδυναμία στα αποδυτήρια αλλά και τριγύρω, όπως μυρίζει το αίμα στο νερό ο καρχαρίας. Το ίδιο όλοι μας... Ή εάν κάποιοι δικαίως ή αδίκως απώλεσαν την εμπιστοσύνη της ιδιοκτησίας, ας αντικατασταθούν. Μαχαίρι. Δίχως να επιτρέπονται περίοδοι που «σέρνονται» διαρχίες ή... αναρχίες.
Το μόνο που χρειαζόταν ο ΠΑΟΚ και που το είχε και για εύκολο, το έχασε: Η ομαλή συνέχεια διαταράχθηκε. Αν δε βρει και τις εσωτερικές ισορροπίες, για να ξαναγίνει «ομάδα» η σημερινή άθροιση ατόμων, εντός κι εκτός γηπέδου, όσοι και όποιοι ποδοσφαιριστές κι αν έρθουν, ο ΠΑΟΚ θα δυσκολευτεί πολύ να περπατήσει.
