Το ποδόσφαιρο είναι ένα άθλημα σύνθεσης χαρακτηριστικών και σύνθεσης χαρακτήρων. Επικοινωνίας για όσους εντάσσονται μέσα σε μία ομάδα, επικοινωνίας και για αυτούς που λαμβάνουν μηνύματα απ έξω.
Και εδώ που φτάσαμε πρέπει να χτυπήσουμε τον κώδωνα του κινδύνου. Τα πράγματα δεν είναι καλά όσον αφορά στις σχέσεις ομάδας – οπαδών. Χάνεται η εμπιστοσύνη με μαθηματική ακρίβεια σε αυτή τη σχέση. Στην αρχή το κοινό απλά απαξιώνει και μετά αντιδρά ακραία. Αυτή είναι η ιστορία του ΠΑΟΚ και πρέπει να την λαμβάνουμε πάντα υπ όψιν μας.
Τι εκνευρίζει το κοινό; Η μη ποδοσφαιρική αύρα της ομάδας. Και γενικά η αύρα της ομάδας. Πλέον αρχίζει και αντιλαμβάνεται ξεκάθαρα το πρόβλημα δομής στο αγωνιστικό τμήμα, κυρίως επειδή βλέπει πως δεν υπάρχει μία ξεκάθαρη στρατηγική από το θέμα του προπονητή μέχρι και των παικτών που λείπουν και πρέπει να έρθουν για να ανέβει επίπεδο η ομάδα.
Για να φτάσουμε στο σήμερα, θα πρέπει πρώτα απ όλα να αξιολογήσουμε τι συνέβη πέρυσι στην ομάδα. Ποια ήταν τα καλά και τα στραβά της.
Δεν υπάρχει αμφισβήτηση πως υπάρχει ένα δομημένο ρόστερ ικανό να σε οδηγήσει στη δεύτερη θέση του πρωταθλήματος. Κάτι που παρά το κάκιστο ξεκίνημα, ο ΠΑΟΚ κατάφερε με σχετική ευκολία. Όμως στόχος του ΠΑΟΚ σύμφωνα με τα επίσημα λεγόμενα, δεν είναι η δεύτερη αλλά η πρώτη θέση. Πάνω σε αυτή τη λογική πρέπει να δώσουμε βάση στα στραβά της περυσινής σεζόν. Γιατί ο ΠΑΟΚ λοιπόν δεν βγήκε πρώτος πέρυσι;
1) Αναποτελεσματικότητα
Με τον Κλάους να μη μπορεί να σηκώσει το βάρος ο ΠΑΟΚ έχασε μισή σεζόν έχοντας κάκιστα νούμερα από τον βασικό του φορ, αλλά και από τους Τζάλμα και Σάκχοφ που είχε αποκτηθεί ως χαφ που έρχεται από την πίσω ζώνη. Πλέον σε αυτό το κομμάτι προστέθηκε ο Πρίγιοβιτς που λύνει μεγάλο βαθμό του προβλήματος, ο Μακ που επίσης έχει καλά νούμερα και ο Σάκχοφ προσαρμόστηκε και έχει ένα αξιοπρεπές νούμερο σε γκολ – όχι τόσο σε ασίστ με μόλις δυο. Άρα ο ΠΑΟΚ έχει δουλέψει καλά στο βασικό του περυσινό πρόβλημα και αυτό που κακά τα ψέματα του στέρησε το πρωτάθλημα απέναντι σε έναν κάκιστο Ολυμπιακό. Ο οποίος όμως αυτό το καλοκαίρι έχει βγει – σχετικά – από τον λήθαργό του.
2) Εκτός έδρας συμπεριφορά
Το βασικό κουσούρι που συνόδευσε τον ΠΑΟΚ σε όλη τη διάρκεια της περυσινής σεζόν, είναι αυτό της αδυναμίας του να ελέγξει δύσκολα εκτός έδρας παιχνίδια. Δεν θυμάται κανείς να πήρε τον έλεγχο σε κάποιο από αυτά, δεν πήρε μισό αποτέλεσμα αν εξαιρεθεί το διπλό της μπύρας στη Λεωφόρο και του Πανιωνίου στα πλέι οφς.
Γιατί συνέβη αυτό; Μα φυσικά επειδή το επίπεδο των παικτών που καλούνταν να συνεργαστούν στον έλεγχο του ρυθμού και της σιγουριάς που χρειάζεται η ομάδα, ήταν κατώτερο από αυτό που έπρεπε.
Ο ΠΑΟΚ αντιμετώπισε σοβαρό πρόβλημα στην πίεση ψηλά και βέβαια εκτέθηκε στο 90% των εκτός έδρας αγώνων με ΑΕΚ, Παναθηναϊκό, Ολυμπιακό και Πανιώνιο. Για να θεωρηθεί λοιπόν ξεκάθαρος διεκδικητής του πρωταθλήματος, οφείλει να παλέψει για να αλλάξει αυτή την εικόνα.
Από τη στιγμή που ο Στανόγιεβιτς κατέληξε στο 4-2-3-1, κάτι που έπαιζε και ο Ίβιτς, θα έπρεπε λοιπόν να φιλτραριστεί από νωρίς το γιατί ο ΠΑΟΚ όχι απλά δεν έπαιξε παιχνίδι κατοχής σε ούτε ένα από αυτά τα παιχνίδια, αλλά γιατί δεν μπόρεσε καν να παίξει κλεφτοπόλεμο.
Οι λόγοι είναι αρκετοί αλλά οι βασικοί αφορούν την αδυναμία του κέντρου άμυνας να αναπτύξει σωστά το παιχνίδι και την αδυναμία των μέσων να πατήσουν καλά στο χορτάρι, να κινηθούν σίγουρα με την μπάλα και να δημιουργήσουν μία σιγουριά που θα δώσει τη σωστή ψυχολογία στην ομάδα.
Αυτό σημαίνει πως το πρώτο πράγμα που θα έπρεπε να κάνει ο ΠΑΟΚ είναι να αναβαθμίσει τα στόπερ και τη μεσαία του γραμμή. Σε αντίθεση με το κομμάτι της αποτελεσματικότητας, ο ΠΑΟΚ όχι μόνο δεν έκανε κάτι πάνω σε αυτή την κατεύθυνση, αλλά την υποβάθμισε κιόλας.
Θα χρησιμοποιήσω το παράδειγμα της εποχής Σάντος που τα συμβόλαια μάλιστα ήταν μικρότερα ή ίδια με αυτά που έχει ο ΠΑΟΚ στις συγκεκριμένες θέσης.
Τη μία εποχή είχαμε Κοντρέρας – Μάρκος Αντόνιο ή Τσιρίλο ή Μαλεζά επτά χρόνια μικρότερο, ενώ όποιο δίδυμο και να έβαζες – ακόμη και τον Σαβίνι – υπήρχε χημεία. Ο ένας που θα βγάλει τη μπάλα πολύ ποιοτικά στη περίπτωση Κοντρέρας ή απλά πολύ καλά στις υπόλοιπες, ο παίκτης που θα βαρέσει και τη μάνα του όταν χρειαστεί και δεν θα χάσει μονομαχία ψηλά. Τώρα το δίδυμο Βαρέλα – Κρέσπο, συν Μαλεζά – Πούγγουρα, δεν μπορεί να πλησιάσει εκείνη την περίοδο γιατί δεν έχει ούτε τα χαρακτηριστικά, ούτε τόσες παραστάσεις. Επί της ουσίας, ο ΠΑΟΚ είναι υποχρεωμένος να βρει έναν κλώνο του Κοντρέρας όμως στα … ντεκς σκάει το όνομα του Μπελούσι ενώ αυτός που πραγματικά χρειάζεσαι είναι ο Ζαμπράνο. Ο οποίος όμως θέλει το χρόνο του και πάλι είσαι αουτσάιντερ.
Στα χαφ, καμία δυάδα από τους τέσσερις – Σάκχοφ, Τσίμιροτ, Κάνιας και Κάτσε – δεν πλησιάζει αυτή των Γκαρσία – Βιτόλο, σε εποχή που κάλυπτε τον έναν από τους δύο ο Σορλέν αν χρειαζόταν όπως στον αγώνα της Πόλης. Τότε ο ένας έτρεχε σαν τον χαζό και βαρούσε, ο άλλος βαρούσε και έβγαζε την μπάλα με μαθηματικά ακρίβεια στις ζώνες ανάμεσα σε άμυνα και μεσαία γραμμή του αντιπάλου. Έδεναν.
Εκείνη η ομάδα ήταν πολύ ψηλή, άρα δεν είχε θέμα με τα ύψη των δύο κεντρικών της μέσων, όμως τώρα λείπει πλην όλων των άλλων και ο όγκος και το ύψος.
Αντί ο ΠΑΟΚ να αναδιαμορφώσει τα χαφ του, τα διατηρεί ως έχουν κάτι καταδικαστικό για την ομάδα σε βάθος χρόνου.
Καμία δυάδα δεν συνδυάζει ποιότητα, δύναμη, ουσία, όγκο, ύψος. Πόσο μάλλον όταν γίνεται τριάδα στο καθαρό 4-3-3.
Καμία ομάδα δεν διακρίθηκε στην ιστορία χωρίς χαφ που συμπληρώνουν ο ένας τον άλλο. Είχε πχ η ΑΕΚ Σαμπανάσοβιτς, Σαβέφσκι, Τσάρτα. Τρεις εντελώς διαφορετικούς παίκτες που δημιούργησαν μία από τις καλύτερες ομάδες της ιστορίας του ελληνικού ποδοσφαίρου. Χωρίς αυτά τα χαφ, δεν θα μπορούσε να πετύχει τίποτα.
Το γιατί ο ΠΑΟΚ συνεχίζει να πιστεύει πως με αυτή τη σύνθεση στα χαφ του μπορεί να πετύχει κάτι, είναι πραγματικά ανήκουστο. Και το ότι ισχυρίζεται πως ένα είναι αρκετό, θεωρώ πως είναι λάθος. Ο ΠΑΟΚ χρειάζεται και εξάρι και πραγματικό οκτάρι. Τα χρειάζεται από πέρυσι το καλοκαίρι αλλά που να γυρνάμε πίσω το χρόνο.
Κλείνοντας, ο ΠΑΟΚ δεν μπορεί να πάει με ημίμετρα τύπου Μπελούσι. Και το χειρότερο όλων είναι πως τον παίκτη τον προτείνει ο Βούκιτς που έφερε Στανόγιεβιτς που προφανώς είναι υποχρεωμένος σε αυτόν και πρέπει να πει ένα ναι.
Μπελούσι έχω, το υψηλότερο επίπεδο μου λείπει. Αν είναι να πάρουμε τον Ιταλό, δεν έχει κανένα απολύτως νόημα.
